Paramore - This Is Why (2023)

De wereld van poppunkbands met een leadzangeres in de gelederen is dun bezaaid. Al snel kom je uit bij de Amerikaanse band Paramore die met This Is Why zijn zesde studioalbum aflevert. Na tien tracks en zesendertig minuten luistergenot is de slotsom vrij simpel: met een dusdanig sterk album als This Is Why heb je in dit genre eigenlijk geen andere bands nodig.

Lees de rest van mijn recensie op: Paramore - This Is Why - nieuweplaat.nl

Nou, er is hier helaas geen poppunk meer in te ontdekken. Op zich hoeft dat voor zo’n type band niet altijd persee maar dan moeten de songs nog wel sterk zijn. Dat is bij dit album niet het geval.

Veel mensen hadden gehoopt dat Paramore ook op de bandwagon zou klimmen van de poppunk renaissance. Paramore zou Paramore niet zijn, als zij juist niet een andere richting zouden inslaan, namelijk, de Bloc-Party-postpunk-route met een vleugje 70s rock. Of ook dit stijlexperiment geslaagd is, laat ik nog even in het midden, daarvoor is de plaat pas te kort uit.

Wel kan ik stellen dat This is Why een mengelmoes is van Paramores Brand New Eyes, het elektronisch onderonsje genaamd After Laughter en het solowerk van Hayley Williams (Petals for Armor) en HalfNoise, de rockband van drummer Zac Farro.

Hoe klinkt dit dan? Het rustige nummer ‘Crave’ had niet misstaan op After Laughter en ‘Running Out Of Time’ had zo op Petals for Armor 1 kunnen staan. ‘The News’ en ‘Figure 8’ hebben meer een Brand New Eyes-sound maar dan met een iets moderner jasje. ‘C'est comme ça’ is gewoon een ode aan Bloc Party met vrouwelijke vocalen. En op ‘Thick Skull’ laat Williams weer eens zien dat ze een geweldige vocalist is. Eindelijk weer een nummer dat kan concurreren met ‘All I Wanted’ van Brand New Eyes. Kortom, This is Why is zeer gevarieerd.

Tekstueel vind ik de nieuwste Paramore telg wel een stuk zwakker dan zijn voorgangers en dat komt niet omdat er vaak gerefereerd wordt aan de coronapandemie: ‘This is why I don't leave the house’ (This is Why) en 'From a front line /quite the opposite, I'm safe inside' (The News).

This is Why staat boordevol maatschappijkritiek en introspectie, maar voor mij ogen de lyrics vaak te simplistisch: ‘If you have an opinion / Maybe you should shove it / Or maybe you could scream it / Might be best to keep it’ (This is Why). Of ‘Everyone is a bad guy / […] Who’s the worst Karma's gonna come for all of us / […] I just hope That she comes, comes for you first, oh’ (You First).

Ondanks bovenstaande kritiekpunten ontvang ik This Is Why met open armen. Ik had weer behoefte aan een Paramoreplaat die wat meer gitaargeoriënteerder is, en dat hebben ze zeker geserveerd. This is Why is prima te pruimen, maar zal voorlopig (nog) niet dagelijks op mijn luistermenu staan, daarvoor is het te zwak. Wel zullen nummers zoals The News, You First en Figure 8 het live goed doen.


7.5/10
Sterke nummers:
This is Why
Figure 8
Crave
Thick skull

Corona referenties?
Ik dacht dat This is Why ging over de traceerbaar van mensen in de openbare ruimte. Zoals het puntensysteem in China. Als je overal gevolgd en vervolgd kan worden kan dat een angst veroorzaken waardoor mensen liever binnen blijven. Ik had het zelf niet aan corona gelinkt.

Ook The News link ik niet aan corona, eerder aan het angst-aanpraten van nieuwsbronnen. Kijk maar eens hoeveel negatief nieuws er is in vergelijking met positief. Verder bekritiseert Hayley ook het nutteloze meeleven van mensen die het nieuws wel volgen maar geen enkele invloed of relevantie eraan hebben.

Verder:
Het album begint super sterk. De basis is punk maar alles is een stuk meer funky met hier en daar wat psychedelische toetsen. Helaas zakt het album teveel in elkaar in de tweede helft waardoor het voor mij toch een teleurstellend gevoel geeft. Ik luister eigenlijk nog alleen kant A, die geef ik makkelijk 4 sterren.

Paramore. Wie heeft hen daar zo onzalig tegen hun glazen hoes gekwakt? Ze komen uit Tennessee en bedrijven al sinds 2005 met zekere regelmaat pop-/rockpunk en emocore. Laat de geeuw en nee, loop nog niet weg. Al is het gekende trio al een heel tijdje zijn frisse kinderschoenen uit, ook in de huidige jaren is het beslist niet bij de pakken gebleven. Met altijd van een flinke dosis adrenaline voorziene songs voelt het zich zelfs in een donker tijdvak als 2023 nog als een vis in het water. Vandaar dit onvoorspelbaar behendig zesde album vol dampende artpunk. Of noem het omwille van zijn overvloed aan gedreven ritmes evengoed spetterende postpunk. Met naast flink wat van die verwachte doortastendheid ook een portie ingetogenheid in de nieuwe tracklist geïnjecteerd.

Inhoudelijk zingt en reflecteert Paramore heel ernstig over de rauwe afgronden die ze nu zien, de labiliteit in een door een pandemie hevig naschokkende wereld, het verbitterd ontwaken in een wereld vol machtige 'bad guys', ze hebben gezouten meningen over politieke, sociale en raciale onrust, en, niet in het minst, over de blijvende aantasting van het vrouwelijke zelfbeschikkingsrecht, als daar zijn, de intrekking van de al diep verworven abortuswet.

Het explosieve titelnummer en eerste single 'This Is Why', dat al dansend op de rand van de wereldvulkaan het album bitter opent is al onmiddellijk een absoluut koninginnenstuk, met fraaie baslijn en springerigheid à la David Byrne. In tweede single 'The News' - verontwaardigd over een onmiskenbaar verschrikkelijk wrede wereld en over de nefaste invloed van media op ieders individuele geestelijke gezondheid - gaan de geagiteerde drums van oorspronkelijke tromslager Zac Farro, het flitsend gitaarwerk en de spectaculaire riffs van Taylor York alleen maar op hun driftig élan door. Leadzangeres-bandleidster-toesteniste Hayley Williams van haar kant springt in en toont zich vertolkster van vuurspuwende verbolgenheid op zijn Shirley Manson's, haar net zo vlijmscherpe collega van Garbage.

In nóg zo'n swingende rocksong vol melodie en punch, 'Running Out of Time', en ook in derde single 'C'est Comme Ça', roostert Hayley dan weer zichzelf: een veelvoud aan diffuse realiteiten krijgt ze niet onder controle en uit louter knusse zelfbescherming is haar reflex er dan ook een van existentiële huiver voor onzekere veranderingen. In 'C'est Comme Ça' waagt ook zij zich eens, als een heuse Florence Shaw van het nieuwbakken Dry Cleaning, aan parlandocrooning. Ook Yard Act is dan helemaal niet ver weg. Het sterke 'Big Man, Little Dignity' is tot in zijn outro helemaal omgeven met warme dwarsfluiten. Het gaat over belachelijke grofheid, haat zelfs van fake-lui, mannen die bewust traditionele machorollen hooghouden in een poging om politiek en sociaal de dominantie over vrouwen en genderminderheden te handhaven.

'You First' 's bruinroeste openingriff dan, drumsticks viermaal opeen en vooruit met die stuwende baslijn. Halsey over haar individuele tweedeling. "I'm living in a horror film, where I'm both the killer and the final girl." Ziet de nihilistische American Psycho-maatschappij al helemaal dichterbij sluipen. Bij het cool met marimba en blazerstonen ingeleide 'Figure 8' voegen zich ineens ook spetterende gitaarstoten. Een verhaal over een vroegere toxische relatie dat in al zijn vocaal heftige zwartigheid voorbijschuift, een zuivere Bloc Party-tornado. Schril daartegenover staat Hayley in het romantisch eerlijke 'Liar' dan weer stil bij haar rationele ontkenning ooit van de groeiende verliefdheidsgevoelens voor Taylor York, naar verluidt intussen ook haar partner.

Het nostalgische 'Crave' is dan zowaar bijna een Fleetwood Mac-popsong en begeleid door transcenderend kringelende gitaren wordt zachtjesaan ook een The Cure-bedje gespreid. 'Thick Skull' mag groots afsluiten. Hayley schoon en genadeloos in haar zelfverwijt, het afscheid van haar ongegronde onzekerheden als muziekartieste. Letterlijk ook het einde van Paramore's tienercontract. Vanuit 'Thick Skull' 's contemplatieve rust bouwt alles geleidelijk op, zeldzame piano, botsende gitaarpatronen, uitbrekende drums, een sierlijk crescendo van epische kracht.

Ja dus, er is leven na de jeugd. Paramore voelde de nood om even neer te kijken op hun volwassenheid. Ze zijn zeker met panache teruggekomen, met hun gitaren en drums en met Hayley's manen weer vlammend rood. Hun oprechte speelsheid en vastberadenheid zijn ze niet kwijt. Hun kritische ingesteldheid verpakt in bevrijdende statements evenmin. De creativiteit staat pal overeind en tegelijk kwam er imput van hedendaagse, vooral Britse stijlen. Zo werd het een mooi samenhangend album dat perfect samenvat waar ze op vandaag als band staan. Bevestigend dat al transformerend naar een zoveelste, zesde album de groei van een band niet per definitie hoeft halt te houden. Integendeel. And this was why.

Running out of time klinkt goed zeg, hoorde m gister op de radio.
Leuk, luchtig en fris album zeg!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paramore - This Is Why - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paramore - This Is Why
Het is een tijd stil geweest rond de Amerikaanse band Paramore, maar met het veelzijdige, aanstekelijke en interessante This Is Why levert de band wat mij betreft met afstand haar beste album tot dusver af

Ik ben in eerste instantie met een flinke boog om het nieuwe album van Paramore heen gelopen, want de muziek die ik van de band kende vond ik niet zo heel interessant. Inmiddels weet ik dat ik in het verleden misschien net wat te selectief heb geluisterd, maar ik weet ook dat de band rond Hayley Williams op haar nieuwe album in een uitstekende vorm steekt. This Is Why verwerkt uiteenlopende invloeden, staat vol geweldig gitaarwerk, bevat een serie sterke songs en dan is er ook nog het enorme talent van Hayley Williams, die de songs van haar band naar een nog wat hoger plan tilt. This Is Why is een zeer geslaagde comeback, maar doet ook uitzien naar de volgende stap van Paramore.

Ik had tot voor kort op de krenten uit de pop nog geen aandacht besteed aan de muziek van de Amerikaanse band Paramore. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel wat verbaasd was dat de band met het onlangs verschenen This Is Why alweer haar zesde album heeft uitgebracht, want ik heb naar hooguit twee albums van de band geluisterd en zeker niet heel uitvoerig. Die albums maakten op mij geen onuitwisbare indruk, al hoorde ik wel het talent van frontvrouw Hayley Williams, van wie ik in 2020 wel het prima soloalbum Petals For Armor besprak.

Het is, mede door de solocarrière van Hayley Williams maar ook door de coronapandemie, zes jaar stil geweest rond Paramore, maar onlangs verscheen dus This Is Why. Ik dacht in eerste instantie dat ik ook het zesde album van Paramore wel zou kunnen laten liggen, maar op een of andere manier bleef het album steeds terugkomen en groeide mijn waardering voor het album.

Ik heb me inmiddels ook wat meer verdiept in de rest van het oeuvre van Paramore en heb nog steeds niet zo heel veel met de ruwe emo uit de begindagen van de band, al vind ik de band rond Haley Williams beter dan de meeste soortgenoten uit die tijd. Ook de eerste bewegingen van Paramore richting pop spreken me nog niet heel erg aan, maar het met flink wat elektronica ingekleurde en met enige regelmaat lekker funky After Laughter uit 2017, dat ik destijds niet heb beluisterd, vind ik een verrassend leuk album.

Paramore had de lijn van After Laughter wat mij betreft best door mogen trekken, maar er kan veel gebeuren in bijna zes jaar. This Is Why is hierdoor slechts ten dele een logisch vervolg op het vorige album van Paramore, maar ik vind het een erg leuk en uiteindelijk ook interessant album en het is bovendien een album dat beschikt over flink wat groeipotentie.

Op This Is Why komen alle kanten die Paramore tot dusver van zichzelf heeft laten horen aan bod. Er zijn invloeden uit de emo van de begindagen van de band, maar het zesde album van Paramore schuwt ook uitstapjes richting toegankelijke pop niet en is ook de funky touch van haar vorige album is niet helemaal vergeten.

Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar ik vind de muziek van Paramore dit keer ook interessant. In muzikaal opzicht kleurt de band net wat meer buiten de lijntjes, wat een aantal wat ruwere momenten oplevert, maar ook een aantal momenten waarop de Amerikaanse band wat meer experimenteert. Vergeleken met het vorige album hebben de synths een flinke stap terug gedaan en plaats gemaakt voor mooie en soms aangenaam stekelige gitaarlijnen.

Ster van de band blijft natuurlijk Hayley Williams, die niet alleen met veel overtuiging en passie zingt, maar ook in haar stem laat horen dat ze beschikt over het nodige charisma. This Is Why valt niet in de categorie albums die mijn jaarlijstje gaan halen dit jaar, maar ik moet zeggen dat ik steeds meer geniet van de uitstekende songs op het album.

Paramore heeft ook nog eens een lekker gevarieerd album gemaakt, waarop zowel ruimte is voor uitbundige songs als meer introspectieve songs. Zeker de songs in de laatste categorie bevallen me uitstekend en inmiddels zelfs zo goed dat ik Paramore in staat acht om een jaarlijstjesalbum af te leveren wanneer het kiest voor de meer ingetogen weg die op This Is Why wordt bewandeld. Paramore is een tijd weg geweest en dat leek me niet zo erg, maar op het nieuwe album hoor ik toch een interessant bandje, dat tot nog meer in staat moet worden geacht. Erwin Zijleman

Running Out of Time is erg lekker zeg, verrassend dat deze niet als single is uitgebracht (alleen een videoclip later geloof ik). Dit is meer een voortzetting van de fijne voorganger, de singles vind ik toch wat tegenvallen.

Wat een fijne verrassing dit album! Dit is sinds een paar weken in mijn roulatielijst gekomen en blijf ernaar terugkomen. Fijne zomerplaat!

Lekker puntig zomer plaatje.