Dream Unending - Song of Salvation (2022)

Pitchfork on the hype train!

Het debuutalbum Tide Turns Eternal vond ik vooral interessant wanneer Dream Unending meer ging experimenteren met dromerige psychedelische gitaarlandschappen, de death/doom was degelijk. Op deze tweede plaat ligt de balans voor mij gelukkig zwaar naar de dromerige, proggy en psychedelische aspecten van de Dream Unending-sound, waarbij vooral deathmetal eigenlijk maar een accent in het geheel is. Wanneer er harder gespeeld wordt is het ook meer doom die richting de funeral-variant gaat. Deze band klinkt alsof er een samenwerking plaats zou vinden tussen de klassieke Peaceville-bands (Anathema, My Dying Bride, Paradise Lost) en 4AD (vooral Cocteau Twins). Ook moet ik denken aan bands als Mournful Congregation en Alcest met een vleug The Cure. Het gitaarwerk is ontzettend gelaagd, met melancholische doomriffs die verrijkt worden met prachtige glinsterende cleane gitaarlijnen. In de drie tracks tussen de twee grote tracks in wordt er geëxperimenteerd met verschillende instrumentatie, waaronder trompet op Secret Grief, wat mij betreft een groot succes. De gitaarsolo's zijn groots opgezet met uitgesproken melodieën, maar ook heel eerlijk, schoonheidsfoutjes zijn te horen, maar de emotie regeert. Absoluut een vooruitgang op de eerste plaat voor mij, aangezien ik de band op zijn interessantst vind als ze buiten het al vrij uitgebreid verkende death/doom-territorium stappen.

Notabene door de Volkskrant van afgelopen vrijdag over de streep getrokken dit album 's te checken; dat blijkt een goede beslissing ! Ik sluit me volledig aan bij de recensie daarin en dat geldt tevens voor de treffende beschrijving van Don Cappuccino hierboven.

Mooi! Groeiplaat volgens mij wel: Ik heb hem pas ontdekt en moet wat wennen aan de zware grunts. Voor m'n gevoel passen die niet zo goed bij de (dromerige) sfeer, maar misschien kom ik daar nog op terug.