The Cold Stares - Voices (2023)

Deze in Nederland totaal onbekende band uit Indiana levert al 6 platen lang ruige heavy bluesrock van niveau af. De heren begeven zich in een conventioneel genre, enige nieuwe details hoef je niet te verwachten, verassende wendingen of transities evenmin. Wat je wel krijgt; prima in het gehoor liggende swingende rock doordrenkt met blues, lichte funk elementen en Southern rock. Zanger en gitarist Chris Tapp heeft een stem die weggelegd is voor deze muziek, zijn zang vertoont grote overeenkomsten met Jay Buchanan. Echter die laatste trek ik niet altijd, vaak over the top en te melodramatisch. Tapp kan ook uithalen maar weet het altijd goed te doseren.

Voices is de nieuwste worp van de heren en het geheel ligt volledig in lijn met de voorgaande platen van de band. Een hele rits ruige knakkers van dik hout zaagt met planken. Daar is weinig mis mee, echter mijn aandacht gaat meer uit naar de nummers waarin men gas terugneemt en de songs wat meer 'ademen'.

Het stemmige Joy vormt daar een mooi voorbeeld van, stemmig van aard, fijne samenzang en een loom ritme, zo hoor ik ze graag.

Throw That Stone; zelfde laken het pak. Traag, meanderend en sompig, met een flinke dosis Southern rock en een dame die op de achtergrond Tapp op vocaal gebied bijstaat. Voor dergelijke tracks kun je mij wakker maken.

Het is jammer dat de heren op de ruigere tracks weinig van het pad afwijken en hier en daar wat alledaags klinken. Dat mag echter de pret niet drukken. Liefhebbers van Rival Sons, The Black Keys maar ook Joe Bonamassa kunnen dit schijfje blindelings aanschaffen. Met liefde voor het ambacht gemaakt!