menu

Guided by Voices - La La Land (2023)

mijn stem
3,78 (9)
9 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Uitgebracht in eigen beheer

  1. Another Day to Heal (1:48)
  2. Released Into Dementia (2:19)
  3. Ballroom Etiquette (2:48)
  4. Instinct Dwelling (2:47)
  5. Queen of Spaces (3:00)
  6. Slowly on the Wheel (5:59)
  7. Cousin Jackie (4:02)
  8. Wild Kingdom (3:20)
  9. Caution Song (2:17)
  10. Face Eraser (2:50)
  11. Pockets (3:48)
totale tijdsduur: 34:58
zoeken in:
avatar van Poles Apart
Ze zijn weer terug na een pauze van een paar maanden en slaan ook 2023 niet over, Mr Pollard en co. Een album vol lalalalala meezingers dit keer?

avatar van itchy
3,5
20 januari pas? Daarvoor passen makkelijk nóg twee albums.

avatar van Poles Apart
itchy schreef:
20 januari pas? Daarvoor passen makkelijk nóg twee albums.

Album vol duetten met Goh Lee Kwang wordt in de wandelgangen genoemd, helaas nog niet in het geruchtencircuit. Afwachten dus.

avatar van ZAP!
Moet het niet 'La La Land' zijn?

avatar van ZAP!
Poles Apart schreef:
Album vol duetten met Goh Lee Kwang wordt in de wandelgangen genoemd
Goh Lee Kwang vraagt of daar opnames van zijn, hij wil die graag gebruiken voor een reeks conceptalbums.

avatar van philtuper
Zou het persoonlijk wel een leuke quiz vinden om random GBV nummers te spelen en dan te vragen van welk album het is. #weddendat

avatar van philtuper
Lieve mensen, besef: er staat een nummer op van 5:59! Vijf hele minuten en negenenvijftig volle seconden GBV in één nummer! Ongekend!
Edit: Hebben we hier te maken met het langste nummer ooit in de rijke historie van GBV?

avatar van Poles Apart
philtuper schreef:
Lieve mensen, besef: er staat een nummer op van 5:59! Vijf hele minuten en negenenvijftig volle seconden GBV in één nummer! Ongekend!
Edit: Hebben we hier te maken met het langste nummer ooit in de rijke historie van GBV?

"Who Wants to Go Hunting" op Tremblers and Goggles by Rank (2022) is met 6:18 net ietsje langer.

avatar van philtuper
Wow… just wow…

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - La La Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Guided By Voices - La La Land
Guided By Voices voegt met haar 37e album La La Land nog eens elf songs toe aan haar omvangrijke oeuvre, maar ook de nieuwe worp van de Amerikaanse band is weer van een bijzonder hoog niveau

Guided By Voices werd veertig jaar geleden opgericht, maar het heilige vuur brandt nog steeds. De afgelopen jaren brengt de band uit Dayton, Ohio, aan de lopende band albums uit en ze zijn allemaal even goed. Ook La La Land vermaakt direct vanaf de eerste noten en houdt het hoge niveau een heel album vast. Het geluid van de huidige bezetting van de band is inmiddels bekend en beproefd, maar dat is nog geen garantie op goede songs. Die goede songs schudt de band echter ook op La La Land weer uit de mouw. Het nieuwe album van de band put rijkelijk uit de historie van de roemruchte band, maar Guided By Voices weet ook nog steeds te verrassen. Wat een band.

Het muziekjaar 2023 is nog maar net begonnen, maar het was zo langzamerhand wel weer de hoogste tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band begon een paar jaar geleden aan haar zoveelste jeugd en strooit sindsdien driftig met nieuwe albums. Het deze week verschenen La La Land is alweer het dertiende (!) album sinds het in 2017 verschenen August By Cake en met een release in januari ligt de Amerikaanse band mooi op schema om ons ook dit jaar weer twee of misschien zelfs wel drie nieuwe albums voor te schotelen.

Ook La La Band werd weer gemaakt met de bezetting die zo langzamerhand wel de ultieme Guided By Voices bezetting mag worden genoemd. Voorman Robert Pollard laat zich ook dit keer bijstaan door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de ritmesectie bestaat wederom uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Ook achter de knoppen is er niets veranderd, want daar nam ook dit keer producer Travis Harrison plaats.

Met zoveel albums in een paar jaar tijd van een band die een totale productie van veertig albums inmiddels in het vizier heeft, kun je je afvragen of er nog sprake is van meerwaarde. Na beluistering van La La Land kan ik deze vraag alleen maar instemmend beantwoorden. Natuurlijk gebruikt Guided By Voices inmiddels bekende ingrediënten. La La Land wijkt op zich niet heel veel af van de vorige albums van de band uit Dayton, Ohio, want ook op haar nieuwe album grijpt de band terug op haar roemruchte lo-fi en indierock verleden, maar net als op de vorige albums is er ook ruimte voor invloeden uit de folk en de progrock. La La Land doet me overigens ook meer dan eens denken aan R.E.M. in haar allerbeste jaren.

La La Land bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs, maar Guided By Voices graaft met enige regelmaat ook dieper. De band is het maken van songs van een minuut of twee nog altijd niet verleerd, maar het intrigerende Slowly On The Wheel, dat opent met minimalistische pianoakkoorden, tikt bijna de zes minuten aan. Door af en toe een nieuwe afslag te nemen vind ik La La Land bij vlagen toch weer een ander Guided By Voices album, maar ik heb er ook geen moeite mee als de band vertrouwt op de routine uit het verleden.

Net als op alle andere albums die de band de afgelopen zes jaar heeft uitgebracht zijn de songs op La La Land weer van hoog niveau. Bands die zo lang meedraaien als Guided By Voices klinken vaak ongeïnspireerd of futloos, maar La La Land klinkt direct vanaf de eerste noten energiek en urgent. De twee gitaristen van de band strooien met aanstekelijke riffs, de ritmesectie speelt strak en degelijk, de productie is ook dit keer recht voor zijn raap en voorman Robert Pollard is nog altijd uitstekend bij stem.

Er moet een moment gaan komen dat de eigenzinnige Robert Pollard het wel gehoord heeft met de huidige bezetting, die voor Guided By Voices begrippen al een eeuwigheid mee gaat, maar vooralsnog is de magie van deze bezetting nog niet uitgewerkt. Bij ieder nieuw Guided By Voices album vraag ik me af of de band na zoveel albums in een paar jaar tijd nog iets toe kan voegen, maar ook La La Land snoert de critici en de pessimisten vrijwel onmiddellijk de mond. Het af en toe heerlijk melodieuze La La Land sla ik zelfs wat hoger aan dan een aantal van zijn voorgangers, wat best een prestatie van formaat mag worden genoemd. Erwin Zijleman

avatar van AOVV
3,5
Tja, toch weer gewoon meer dan prima hoor, dit album, al haalt ie het wat mij betreft net niet bij de uitstekende 2022-output. Pollard blijft een bezige bij en serveert hier weer 35 minuutjes bestaande uit fijnzinnige rammelrock, met ook nog een aardige portie melancholie als het gaspedaal wat minder fel wordt ingeduwd. De korte maar nijdige opener, het aanstekelijk-melancholische Ballroom Etiquette en het lang uitgesponnen Slowly on the Wheel behoren hier tot de favorieten!

3,5 sterren

avatar van deric raven
3,5
Moeten we nu echt bij elke nieuwe Guided By Voices plaat stilstaan? Jazeker, zolang de over productieve Robert Pollard en zijn manschappen goede lo-fi eigen beheer albums uitbrengen, blijf ik dat doen. Popmuzikanten hebben gewoon een dagelijkse baan, tenminste zo ziet meneer Pollard dat. Je gaat naar het werk, neemt een liedje op, en gaat eind van de dag weer naar huis. En toch ervaar ik bij La La Land een beetje inspiratie armoede. Na het meer dan voortreffelijke Earth Man Blues, It’s Not Them. It Couldn’t Be Them. It Is Them!, Crystal Nuns Cathedral, Tremblers and Goggles by Rank en het Cub Scout Bowling Pins project is La La Land een klein stapje terug. Niet alle ideeën zijn gebalanceerd uitgewerkt, smetplekken niet goed gereinigd of weggepoetst . Maar het blijft Guided By Voices en die doen niet aan verwachte compromissen. Robert Pollard is spaarzaam in zijn poëtische woordkeuzes, en La La Land is stukken duisterder dan de voorgangers.

De zuigende stofzuiger Another Day to Heal punkrocksong laat een optimaal functionerende band op topsnelheid horen. Toch is Robert Pollard hier niet de bepalende factor, maar meesterdrummer Kevin March die met zijn tegendraadse ritmes genoeglijke verstrooiing en prettige verwarring in het spel brengt. Typerende Guided By Voices gekte, met rommelig afgesteld apparatuur. Het loopt smetteloos in de Paisley Underground Released Into Dementia surf folk over waarbij slangenbezweerders orgelhypnose je volledig zen laat worden. Op het evenwichtige Ballroom Etiquette merseybeat ontspoort Robert Pollard soms wat in zijn aan elkaar gehaakte emotie frustraties. De tekst verharding geeft aan dat je er bij het eeuwige afscheid als levensspel makelaar er helemaal alleen voor staat. Uiteindelijk dirigeert iemand anders de uitvaart, en ben je de enige toeschouwer bij die laatste onemanshow.

Het venijnige donkere Instinct Dwelling is een hard rockende postpunkstamper met de nodige huilende alarmerende gitaaruithalen. Altijd fijn als deze net op het randje in het rood eindigen, en de versterkers vertroetelend ruw masseren. Jammer dat de fade out afronding wat slordig is. Het bewust ontstemde Queen of Spaces intro irriteert een beetje, maar een tweede luisterbeurt schetst een ander beeld. Juist die oneffen soberheid geeft een sterk zingend invallende Robert Pollard een breder raakvlak. Slowly on the Wheel is een langdradige poging om de gitaar in de juiste toonhoogte te stemmen. Guided By Voices zijn de helden van de korte vluchtige songs, die zich vrijwel nooit aan epische songstructuren wagen. Kan Robert Pollard alles? Nee, deze halfslachtige rockopera poging valt net wat nadelig uit. Het mist strakke overgangen, en de tempowisselingen worden te traag in gang gezet.

Het gifgroene Cousin Jackie blenderdrankje heeft een bittere nasmaak. Het is mij te stroef, te stroperig, de muzikale voedingsstoffen zijn niet genoeg opgelost, waardoor het een dikke vastzittende brei wordt. Guided By Voices is geniaal in veelzijdigheid, maar mix in het vervolg geen meerdere afstotende genres met elkaar en plaats Angus Young van AC/DC nooit tegenover Led Zeppelins Jimmy Page in de ring. Een gevalletje Black Dog Eat Dog. Wild Kingdom gaat ook ten onder aan roekeloos radiozendergedraai, waardoor je opeens in een vlaag van verstandsverbijstering rocking songbook klassiekers voorbij hoort denderen.

Het korte Caution Song speelt met Robert Pollards melancholische vrije dichtkunsten, soms heb je amper twee minuten nodig om een verhaal te vertellen. Face Eraser is ouderwets Guided By Voices werk. Heerlijke Do It Yourself indie pop, met puberaal stekende punkrock uitspattingen. De frontman is zowat de pensioenleeftijd gepasseerd, maar heeft de eeuwige jeugd in zich dus dat deert hem niet. Het gevoel voor humor bezit hij nog steeds, het komische Pockets is een waardige afsluiter. Toch liggen mijn verwachtingen bij La La Land stiekem iets hoger, maar waarschijnlijk trekt het later dit jaar te verschijnen Welshpool Frillies dat wel weer recht.

Guided by Voices - La La Land | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 02:57 uur

geplaatst: vandaag om 02:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.