Beyond the Black - Beyond the Black (2023)

Score gebaseerd op de EP nummers. Nietszeggende nummers, maar vooral zeer vlakke productie. Ik heb toch een goede koptelefoon, maar het lijkt wel of ik dit in mijn boodschappenauto draai.

Aangenaam plaatje. Dit is het eerste werk dat ik beluister van deze band, dus ik kan het niet vergelijken met de voorgangers, maar mijn interesse om hun oudere albums te beluisteren is zeker gewekt.

Zeker een aangenaam plaatje. Ik vind dit album de beste die ze gemaakt hebben. Het ge-experimenteer op de voorgaande, Horizons, heeft geleid tot een goeie balans van allerlei subtiele electronische geluidjes die in dienst staan van het hardere werk, waar ze met de eerste platen flink mee scoorden. Prima composities, deze gasten timmeren de laatste tijd flink aan de weg, niet in het minst door een steengoeie live-show, afgelopen herfst, in combi met o.a. Ad Infinitum en Amaranthe. Die Jennifer Haben is echt een troef, zingt al vanaf haar 5e, heb ik begrepen. Af en toe leuke mystieke vondsten, mag van mij wel wat meer, maar dat is persoonlijk. Bijna alle nummers van het album zijn voltreffers. Zeker niet vernieuwend, maar de zangeres en de composities tillen dit werk boven de middelmaat uit.

Het is vaak leuk als een muziekvriend je eens op een ander pad zet. Gisteren zag ik Beyond The Black in het Patronaat in Haarlem. Ik kende de groep niet, wél draaide ik van tevoren dit titelloze album. Waar ik voorspelbare power metal of symphonic metal verwachtte, kwam ik al rap tot de conclusie dat dit incorrect was en dus ging ik met extra zin naar het concert.
Wat ik kreeg was een sterke show, uitgevoerd door goede muzikanten. Al moet ik altijd weer even wennen aan de hoeveelheid ondersteunende geluiden die uit de computer komen: akoestische gitaar, koortje, toetsen, tweede/derde stem etcetera. Maar dit is tweeduizendvierentwintig, Ronaldje. Wen er maar aan. En het geeft drummer Kai Tschierschky een leuke extra taak met de laptop naast zijn kit...

Alle sterke elementen van het concert komen ook op deze plaat voorbij: gevarieerde composities, veel energie, de krachtige zang van Jennifer Haben én de solo's van gitaristen Chris Hermsdörfer en Tobi Lodes. Ze spelen soms met gitaargeluiden buiten de bekende scheurgeluiden en integreren snelheid en melodie tot een pakkend liedje in een liedje.
Enerzijds is de muziek toegankelijk, anderzijds zitten er diverse lagen in, met soms verrassende melodielijnen. Mijn favo's van Beyond the Black: opener Is There Anybody Out There?, Winter Is Coming, Wide Awake met zijn prachtige akoestische gitaarspel, in Not in My Name gaat akoestische blues naadloos samen met metal en de folkachtige doedelzak in slotlied I Remember Dying brengt weer een andere atmosfeer.

Soms lees/hoor ik verhalen dat rock dood is en de gitaar passé. Bollocks. Hiervoor blijft altijd een publiek. Dat zag ik gisteravond met diverse schakeringen aan publiek, in diverse generaties opgedeeld. Van jong tot oud. En vooral in Beyond the Black, dat zijn tienjarig bestaan viert en laat merken hoe fris en creatief hun muziek is. En daarmee ook het genre. Beluister dit album maar en let dan eens extra op het gitaarwerk.

'Dat kan korter en meer kernachtig', moet de band gedacht hebben, tijdens het schrijven van de vijfde langspeler die simpelweg Beyond the Black heet. Een album die letterlijk in het verlengde ligt van Hørizøns, echter wel met de wetenschap dat de band dit keer nét even wat minder sprankelend voor de dag weet te komen.
Aan 'hitgevoeligheid' wederom geen gebrek; de Duitse metal-formatie Beyond the Black weet wat hun kracht is, namelijk het maken van ongelooflijk catchy metalsongs met de nadruk op een poppy insteek. Dit was altijd al het geval bij de band, echter werd het meer nadrukkelijk doorgevoerd op voorgangers Heart of the Hurricane maar vooral op Hørizøns.

Bovenstaande betekent, dat Beyond the Black's vijfde, gelijknamige worp, dit keer echt géén verrassingen biedt; ze gaan door waar Hørizøns eindigt, echter weten ze het niveau van dat album net niet aan te tikken. Wat overigens niet per se een issue hoeft te zijn, maar om de één of andere reden haalt dit album het gewoonweg niet bij de overige albums van de band.

Het is ook lastig om het niveau algeheel hoog te houden, maar gelukkig maakt het voor Beyond the Black niet zo heel veel uit, want ondanks een lichte terugval, is het vooral betrouwbaar- en herkenbaarheid wat dit album voor de luisteraar in petto heeft.

Het verschil met de voorgangers is dit keer vooral de speelduur. Met 'slechts' 10 nummers (de bonustracks en de instrumentale versies van de nummers even uitgezonderd), is Beyond the Black een vrij kort album, maar dan nóg klinkt het album gevoelsmatig lang, omdat het dit keer net niet zo'n sterk album is geworden, als dat ik persoonlijk gewend ben van ze.

Laat ik voorop stellen dat het geenszins een matig album is, het is voer voor iedere liefhebber van de betere pop-metal en met opener "Is There Anybody Out There?" en afsluiter "I Remember Dying" heb je meteen twee van de beste nummers in huis die Beyond the Black ooit gemaakt heeft en daarbij mag ook zeker de single "Dancing in the Dark" even genoemd worden.. Echter...alles wat er tussen zit komt in de degelijke middenmoot terecht en dat is iets wat ik voorheen niet gewend was van de band.

Degelijk, meer van het hetzelfde, maar dan een tandje minder: dat is Beyond the Black in een notendop. Niets mis mee en ondanks dat gewoon verder een hele fijne, prettige plaat met andere fijne nummers zoals het stuwende, goed vooruit te branden "Reincarnation", het luidkeels mee te zingen "Free Me", de bezielende ballad "Wide Awake" en wederom een speelse ode aan Within Temptation, namelijk het toch wel goede en verslavende, al eerder aangehaalde "Dancing in the Dark".

En uiteraard is de gouden troef van de plaat wederom de schitterende zang van Jennifer Haben.

Op naar album nummer zes!