A Certain Ratio - 1982 (2023)

Komend uit de tijd dat Van Kooten & de Bie het hadden over doemdenken.... Het waren inderdaad sombere tijden met al die emo naar hun schoenen kijkende en met de rug naar het publiek spelende hipsters avant la lettre. De muziek die indertijd verscheen op het über-urgente Factory-label, zoals Joy Division, Section 25, Durutti Column en later New Order kenmerkten zich door de galmende productie van genius Martin Hannett. Ook de eerste albums en singles van ACR werden ondergedompeld in een bad van dubby soundscapes. ACR was in die postpunk-tijd het meest funky aanbod wat je kon krijgen. Het klonk niet zwart, het klonk niet, maar had allerlei grijstinten en leek dansbaar, maar was te hoekig voor de dansvloer. Kortom, een interessante band dus. Nadat Hannett stopte met zijn bemoeienissen werd het geluid opener en toegankelijker (luister het album I'd Like To See You Again uit 1982). De band bleef op gezette tijden albums uitbrengen en opereerde vooral in de luwte. Anno 2023 is het 1982 en is dat ook de titel van het nieuwe album, waar ACR na Loco, de voorganger, opnieuw verrast. Nog steeds is die hooky funk het handelsmerk met de knorrende bas van Jez Kerr en de ratelende drums van Donald Johnson. In tegenstelling tot hun stijl- en generatiegenoten had ACR een betere instrumentbeheersing en klinkt het live nog steeds als een huis. Uiteraard weer verkrijgbaar op allerlei soorten gekleurd vinyl is 1982 een uitstekend album van een band die nog lang niet versleten is.

Dit ‘1982’ is me volledig ontgaan in 2023. Kwam hem gisteren voor een zacht prijsje bij de plaatselijk occasion-dealer op het dorp tegen. Als liefhebber, van in het bijzonder het jaren 80 werk, van ACR dus meegenomen. Bij eerste beluistering deden track 3 en 4 me sterk denken aan de electrofunk van het album ‘I’d Like to See You Again’ en, maar iets minder, ook aan ‘Sextet’, beide uit … 1982….en toen viel ook het kwartje. … Haha. De openingsbeats van ‘Waiting on a Train’ (met die echo) en het verdere verloop van het nummer (de elektronische bas) refereren duidelijk aan het cult-nummer ‘Knife Slits Water’ van Sextet (dat nummer met die geweldige ijzige ‘slap-bass’). En zo zijn er meer (en minder) subtiele verwijzingen naar het jaren 80 werk van ACR (t/m 1986, het album ‘Force’). Zowel wat betreft bepaalde elementen, loopjes en grooves in de muziek (o.a. die mistige trompetjes zoals te horen op ‘To Each’ uit 81) als tekstueel (o.a. ‘All Night Party’ en ‘Sounds Like Something Dirty’). Maar qua sfeer minder jam-achtig en kaal als ILtSYA en Sextet. Meer melodieus en song gericht. En met meer soul en jazz. Wat betreft die jazz, het viel me ook op dat het album duidelijk refereert aan het nu-jazz werk dat door o.a. een label als COMPOST rondom 2000 werd uitgebracht (denk aan de befaamde remixes van Jazzanova (1997-2000), Trüby Trio en Kyoto Jazz Massive). Hoewel, … die referentie geldt natuurlijk eerder andersom. De afsluiter is een beetje een vreemde eend. Beetje VU-achtig. Maar dan komt die break met jazz. Toch aangenaam. Al met al een mooi album, met een fijne ACR-retro-feel. De band brengt met ‘1982’ een ode aan zijn jeugdige zelf. En dat is niet minder dan terecht!

Nee niet WoaT. Ik bedoelde natuurlijk het nummer ‘1982’…

Na een dikke maand tijdens de oude jaars kook weer gedraaid. Prachtplaat. ACR’s beste sinds halverwege de jaren 80! Maar het zal de mensen hier een lor wezen…