Julian Taylor - Beyond the Reservoir (2022)

Wat meteen al bij de eerste klanken van Beyond The Reservoir opvalt: het stemgeluid van de Canadese singer songwriter Julian Taylor. Zijn uit bronsgroen gesneden eikenhouten strot, die tegelijkertijd warm, uitnodigend en rustgevend overkomt. Een onderschatte songsmid waarvan de afgelopen twee decennia tien studioalbums zijn uitgebracht. Album nummero elf “Beyond The Reservoir” sluit naadloos aan op zijn twee jaar geleden verschenen The Ridge.

Waar The Ridge een album was vol fijne jeugdherinneringen is de opvolger een flinke stap richting zijn volwassenheid. Beyond The Reservoir handelt over verlies, verdriet, veerkracht en moed. Je word overmand door een fijne droefheid, waaruit je een oneindige kracht van hoop kan putten. Door de hele plaat heen is er een kwetsbaarheid in zijn zangpartijen en een zachtheid in de gelaagde instrumentatie, die de betekenis achter de nummers des te indringender en diepgaander maakt. In de stijl van Leonard Cohen en Jim Croce.

Wat. Een. Plaat.

Als ik op johans laatste zin mag aanhaken hoor ik vooral in de tweede helft meer Bill Callahan en Bruce Cockburn.

Lekker bewust opzichtig ook om je albumopener een ''la-la-la''-refrein te geven. Een songschrijver met Julian Taylor's kwaliteiten kan daar mee wegkomen. Mooi album dat dicht bij het leven staat (sorry voor de clichématigheid maar dit is de enige juiste bewoording).

The Ridge uit 2020 was mijn kennismaking met Taylor; van Beyond the Reservoir ben ik nóg meer onder de indruk.