Ladytron - Time's Arrow (2023)

City of Angels is alweer een veelbelovende eerste single met een prettig melancholisch geluid.

Ladytron stelt wederom niet teleur. Verrassen doen ze daarentegen ook niet echt meer. Het is wat dromeriger ten opzichte van bijvoorbeeld een 604, maar dat is heerlijk.

Heel erg spannend kan ik het dan ook niet vinden, maar dat hoeft ook niet altijd. Degelijkheid zoals we hier op Time's Arrow geboden krijgen is meer dan genoeg.

Ik vind dit een zeer fraaie collectie songs, met een ferm been in de jaren’80 en ultra melodieus. Verrassend is het inderdaad niet, maar hé, is ook niet nodig! Muziek daar moet je in kunnen opgaan. Dit zit boordevol galmende synths en vage lyrics; heerlijke melancholieke electro pop met toch ook een duister en erotisch randje. Als je ervan houdt is het de crème de la crème, beter ga je deze stijl niet vinden. Na het geweldige “Witching Hour” en ook zeer goede “Velocifero” kakte Ladytron ietwat in op de latere platen, maar “Time’s Arrow” gaat over die eerdergenoemde albums zelfs nog heen. Het is vooral één lange trip, afwisseling in stijl of tempo is op dit album tamelijk ver te zoeken. Soms kan dat jammer zijn, maar hier is het helemaal goed.

Pakkende analyse, Mark. Ik ben het met je eens. Niets innovatiefs onder de zon, maar gewoon 'recht - voor 'z'n - raap' - muziek, waar je heerlijk op kunt wegdromen.

De wereld staat in brand, we trotseren het gevaar en rennen deze blindelings tegenmoed. De Under A Blood Red Sky albumhoes van het in 2019 verschenen Ladytron toont al de aankomende verschrikkingen. Een profetische voorspellende kijk op de wereld waarin klimaat verschuivende natuurrampen en een boosaardig pandemie het voor het zeggen hebben. De naargeestige sombere The Dreamers staan machteloos recht tegenover de verkoolde steden, wassen de handen in onschuld, en sluiten de deuren om de veiligheid te garanderen.

De Liverpoolse elektropioniers introduceren zich op Time’s Arrow in een goed gestemd kleurenscala. Time’s Arrow, de tijd stroomt net als de bloedaders altijd dezelfde kant op, eenrichtingsverkeer in een digitaal cyberpunk netwerk. Natuurlijk werkt het in de realiteit anders, gedane fouten zijn niet omkeerbaar, het heden is amper beïnvloedbaar. Het is gemakkelijk om niet terug te kijken, maar met vooruitziende kamikazeblik de toekomst te trotseren. De futuristische Ladytron sound is definitief door de tijd ingehaald, na de dreigende duisternis van de voorganger zijn ze verplicht om met een antwoord te komen. Het krachtige We Never Went Away benadrukt nogmaals de wederopstanding van dit elektropop viertal. Time’s Arrow wordt in ballingschap opgenomen, de gemeenschap sluit zich noodgedwongen van de buitenwereld af. De vooruitgeschoven City of Angels krautrock single is niks meer dan een herhaling van zetten en vormt samen met California een ode aan het verlokkende Los Angeles.

All the tricks you know

De huidige maatschappij is het zat om voorgelogen te worden. We herpakken ons en laten een vracht aan onbruikbare bagage achter. De leegte vormt het nieuwe nu, de basis van het niets. We verlangen naar herkenning, vooruitstreven is niet meer het hoofddoel. We luiden dansend met de The Night fluister erotiek de vooravond van de eenentwintigste eeuw opnieuw in, So tonight, I’m gonna party like it’s 1999, het jaar dat Ladytron bestaansrecht verleent. Dansen tot je erbij neervalt. Het is te kortzichtig om te beweren dat er in de tussentijd niks verandert is. Het 604 debuut profiteert nog van die disco revival nasleep, de sound heeft zich in de tussentijd aardig verhard. Ladytron smokkelt grimmige industrial binnen, via de achterdeurtjes doet verbitterende postpunk zijn intrede. De dromerige jeugdige zangnaïviteit van het Helen Marnie en Mira Aroyo vrouwen duo is ondertussen zelfverzekerd tot volwassenheid volgroeid. Het kindvriendelijke Ladytron is tot een log zwaar monster getransformeerd. Time’s Arrow eist die onschuldige puurheid terug, geeft ervaringsdeskundigheid cadeau, en voegt er een stukje kansenperspectief aan toe.



Alle emoties zijn in je mimiek af te lezen. Blijdschap, verdriet, onzekerheid en pijn. Zelfs als iemand verstijfd star voor zich uitkijkt, is dit in zijn gezicht zichtbaar. Faces bevecht de bewuste vergeetbaarheid, de camouflerende bespeelbaarheid, de egocentrische bespiegeling met ouderwetse synthpop melodieën en vergrijpt zich aan de kilte van de Eyes Without A Face generatie. Het licht aan het einde van de tunnel is in een tromboseverstopping terechtgekomen. Misery Remember Me sterft langzaam af, en begraaft zichzelf in een imaginair dreampop kerkhof. Ontwaak uit die verterende insomnia slapeloosheid. De tragisch melancholische Flight from Angkor vervreemding is het besef dat control freak gedrag onherstelbare angsten in onbetrouwbare achterdocht classificeert.

Helen Marnie en Mira Aroyo presenteren halverwege Time’s Arrow steeds meer als zelfverzekerde popdiva’s. Pas bij de laatste twee tracks verleggen ze de zwaarte en horen we twee koele strenge postpunk ijskoninginnen terug. Flarden aan shoegazer benevelen de hypnotiserende alternatieve California dreampop en het gothic glamrock Time’s Arrow vervolgt de zwarte ondergrond van de verdwalende doolhofwegen. Zandloperkorrels aan verdriet en pijn laten Time’s Arrow in een gitzwarte modderpoel vastlopen. Heerlijk deprimerend en zwaarmoedig, wat blijft Ladytron toch een fijne band.

Ladytron - Time's Arrow | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Het is net een tikkeltje te vlak, iets meer spanning en/of diepgang had dit album wel goed gedaan.

Er kan veel veranderen in 20 jaar. Neem nou Ladytron. In 2001 kwam hun album ‘604’ uit. Een album dat bij mij een onvervalste onvoldoende scoorde (een 4). Misschien waren de liedjes nog niet eens zo slecht, ze gingen ten onder aan de manier waarop het album geproduceerd was. Bubblegum muziek werd er van gemaakt. De muziek en vooral de zang ten dienste van de elektronica in plaats van andersom.

En nu, 22 jaar en een aantal albums later is daar Time’s Arrow. Is dit album van dezelfde Ladytron? Ze zijn onherkenbaar, maar dat kan ook zijn omdat ik de band na het tweede album ‘Light & Magic’ (score ook een 4) niet meer heb gevolgd. Maar wat zeker is: De bubblegum heeft plaats gemaakt voor een hap met een bite.

Het is moeilijk te beschrijven hoe fraai muziek en zang samenvloeien in de liedjes die als in een trance op de luisteraar worden afgestuurd en waarin het makkelijk wegdromen is. De zang lijkt afkomstig van een City of Angels. Tot en met het wonderschone We Never Went Away is het muziek van een uitzonderlijk niveau. Zijn ze het wel echt?

Daarna wordt er wat gas terug genomen. Ook in een iets lager tempo is het genieten. California begint als een nummer van de Cocteau Twins in hun beste dagen. En bij vlagen lijkt het wel alsof Agneta en Anna-Frid de engelen op dit album zijn.Maar het zijn toch echt Helen Marnie en Mira Aroyo. Diezelfde twee van twintig jaar geleden. De tijd heelt alle wonden

De inspiratie uit de obscure new wave is overduidelijk maar het klinkt vlak en zoals anderen zeggen, niet spannend. Sommige nummer zijn regelrecht slecht en zeurderig zelfs (Flight from Angkor). Ook vocaal nogal saai met nummertjes die bijna allemaal op dezelfde toonhoogte ingezongen worden. Met California als welgeteld enige uitschieter is dit voor mij veel te karig. En dan moeten we geloven dat dit Ladytron's beste album is.