Klaus Schulze - Royal Festival Hall Volume 2 (1992)

Vervolg van de eerste, beide livealbums aangevuld met studio materiaal. OOk deze heeft een prachtige sfeer. Een kippevel album.

Dit is is inderdaad een mooi vervolg op het eerste deel van The Royal Festival. Met natuurgeluiden en niet de plaatsen dieren buiten de vogels om gaat dit deel van start. Even een vrouwenstem en iets wat op schoten lijkt ontstaat er een vreemde sfeer. Later lijkt het er even op of er een kerkdienst gaat beginnen. Dit is niet het geval, wat volgt is een reis die door een gebied gaat waar nogal veel heeft plaats gevonden. Reisleider Schulze weet deze mooi in muziek te vangen. Beelden uit het verleden worden over zaken van nu geprojecteerd. Die twee zaken bijten elkaar niet, maar vullen elkaar mooi aan. Hierdoor vliegt de geschiedenisles van bijna drie kwartier voorbij zonder daarbij het gevoel te krijgen iets na de docent te gooien. Wel is er even een stukje experimenteel te horen binnen deze compositie maar echt hinderen doet het niet. Het heeft wel ies. Daarna volgt een spannend ritme waarmee naar een mooi eind wordt gewerkt van deze lange compositie.

Het tweede live-stuk op dit album, Anchorage, begint wat jazz-achtig. In gedachte hoor ik een saxofonist oefenen in lege kroeg in het oerwoud. Zodra dit achter de rug is hoor ik een heerlijk wijds ritme waar klanken zijn te horen die me aan de ochtend doen denken. Als daar later belletjes bij komen en getoeter van olifanten, met daarnaast de nodige tempo versnellingen is er duidelijk sprake van een compositie die me in de greep houdt. Het einde is wat experimenteel.

Variation on B.F. is in de studio opgenomen en begint vrij krachtig, waarna eer heerlijk piano-klanken zijn te horen. Wat dan volgt is iets wat het midden houdt tussen klassiek en jazz. Door die factoren erg lekker en interesant om die twee muzieksoorten zo in deze mengvorm te beluisteren. En de vrouwenstem die te horen is duidelijk de kers op de taart. Daarmee een mooi eind van dit live-album van Klaus Schulze.

O ja Variation on BF, luister nog maar eens naar Beyond Recall.

Dat ken ik, wat is er mee? Is prima muziek in mijn oren. Goed dat het er is. En Klaus mag voor mij gerust dingen herhalen. De man heeft meer dan genoeg gemaakt. Het doet in mijn oren niets af aan dit album.

The Big Fall (11:25)

Staat op Beyond Recall, en de variaties daarvan op deze.