Armani Caesar - THE LIZ 2 (2022)

Na het verrassend fijne debuutalbum is dit toch een teleurstelling.

Buiten een handjevol gastbijdrages hebben we sinds 2020 niet veel meer vernomen van Griselda's First Lady. THE LIZ was met de speelduur van 25 minuten een kort maar gefocust project waar Armani Caesar liet horen, net zoals haar collega's, uit de voeten te kunnen met vieze grimey beats maar ook niet vies te zijn van trapbeats. THE LIZ 2 is met een speelduur van 38 minuten een stuk langer dan het eerste deel, al blijft het nog een relatief kort project uiteraard.

Zo voelt het jammer genoeg niet, voor mij is dit een redelijk lange en vooral saaie zit. 40 minuten gevuld met raps van Armani die me maar weinig bijblijven en producties die zich niet genoeg onderscheiden om lekker naar terug te keren zoals ouder werk van Griselda. Dit album ligt op dat vlak, naar mijn mening, redelijk in het verlengde van recenter werk van Westside Gunn of bijvoorbeeld het pas uitgekomen Griselda-album van Rome Streetz.
Het gros van de producties komt van de hand van Camouflage Monk terwijl Denny Laflare 3 producties voor zijn rekening mocht nemen. Geen van de producties op dit tweede studioalbum zijn slecht maar echt bekoren kunnen ze me ook niet, Armani Caesar is ook niet de MC die zo verschrikkelijk goed is dat ze het geheel toch net dat ietsje meer pit geeft.
Daringer heeft met Mel Gibson maar één beat op deze LP en het verschil in kwaliteit is absoluut te horen vergeleken met het werk van de twee andere producers als je het aan mij vraagt.

Zij gaat vanaf dit album ook een beetje op in de massa bij de andere mainstream femcee's vind ik. Ze zag er al uit als een pop met een dikke kont en grote borsten maar nu haar meer ruige stijl ook naar de achtergrond verdwenen is is ze veel van haar persoonlijkheid kwijt. Moeten echt alle zogenaamde populaire femcee's over seks rappen? Op dit album waagt ze haarzelf ook veel aan harmoniëren en zelfs zingen... is dat ook echt een must voor elke vrouw dat wil rappen vraag ik me dan af? Op de opvolger nog een aantal dance/pop-achtige producties en ze is zo 13-in-een-dozijn dat ze in de vergetelheid zal zakken. Neem bijvoorbeeld Meth & Mary, Snowfall en voornamelijk First Wives Club die volledig verpest worden door haar "zang".

De gastartiesten blijven me ook niet genoeg bij op THE LIZ 2. Westside Gunn doet het als enige echt perfect op één van de hoogtepunten van het album; Paula Deen. Kodak Black valt trouwens ook nog goed mee op de single Diana, iets waar ik persoonlijk van sta te kijken. Benny the Butcher en zelfs Stove God Cooks met zijn eigenzinnige stijl kunnen de matige beat van Hunnit Dolla Hiccup niet overeind halen. Conway the Machine is zelden zo vergetelijk geweest als op El Puro.
De bijdrage én productie van BeatKing klinken wel goed maar die (bonus)track past dan weer voor geen meter bij het geheel. Queendom Come mocht dan ook weer thuis blijven van mij.

Lang was ik aan het wachten op een tweede project van Armani Caesar maar dit is het toch niet. Buiten Paula Deen, Mel Gibson en Ice Age staat hier eigenlijk niets op waar ik naar terug wil keren (zo nu en dan Sike misschien wel). Gevoelsmatig is mijn huidige score nog te hoog voor dit album, daarom zakken we maar!

2,5*

Kodak komt wel lekker.