Kris Kristofferson - The Austin Sessions (1999)

Leek me wel een aardig album toen ik het zo'n 10 jaar geleden aanschafte. En hoewel ik de instrumentatie wel boeiend vind, en de meeste songs er heus mee door kunnen, knap ik helaas af op die saaie, weinig melodieuze stem van Kris.Het betreft overigens re-recordings, het is dus geen verzamelalbum.

Kristofferson is vooral een liedjesschrijver. Veel van de nummers op dit album zijn door andere artiesten opgenomen en daardoor bekend geworden. Zo heb je Janis Joplin die de beste versie van Me and Bobby McGee opnam, Johnny Cash die Sunday Morning Coming Down opnam, en Ray Price die For the Good Times opnam. Misschien had Kristofferson zich hiermee tevreden moeten stellen: zijn eigen opnames doen hier simpelweg voor onder. Dit wil niet zeggen dat de nummers slecht zijn, integendeel, de muziek is heel degelijk en de zang is heel aardig, maar het ontstijgt zelden dat niveau.

Laatst weer eens beluisterd, en omdat er zo mooi wordt gemusiceerd op dit album toch maar met een half puntje verhoogd. Het viel me deze maal eerlijk gezegd reuze mee, bij het luisteren speelt de
gemoedstoestand waarin je verkeert natuurlijk ook een rol, bij mij in ieder geval wel. En de songs, die zijn natuurlijk prachtig, helemaal mee eens.