The Answer - Sundowners (2023)

Funky & bluesy hardrock en een zanger met een (soms) geweldige schreeuwstem. Een kruising Robert Plant met ene Rod Stewart. Of zoiets dergelijks. Waarvan je wel moet houden, natuurlijk. Maar ik hoor hier vooral een band dat enthousiast een blik jaren zeventig rock opentrekt. Okay, het klinkt voor mij ietsiepietsie gedateerd, maar het swingt wel enorm en dus lijkt mij dit ook zeker een 'prima voor de broodnodige verandering' plaat voor op feesten en partijen met een verplichte 'bloemetjestuniekpak met wijd uitlopende pijpen' dresscode.

Dat the Answer terug is had ik niet verwacht. De laatste "Solas" was niet de beste van de band, het leek een beetje op en toen Neeson ook nog eens een (matige) soloplaat uitbracht een jaar of 3 geleden vervloog de hoop wel een beetje. De band die zo imponerend debuteerde met "Rise" en alles in zich had om hoge ogen te gaan gooien bouwde gestaag aan de reputatie en plaat na plaat lieten een band horen die er plezier in had. Tot de vorige dus, 7 jaar geleden.
Maar met "Sundowners" vind ik de comeback best geslaagd, Neeson heeft nog steeds een wereldstem en de wat opgepoetste productie doet de band goed. Al met al een geslaagde Revival.