Jelle Cleymans - Roubaix (2022)

Na het fantastische Napoleon XXIII ben ik héél lang op mijn honger blijven zitten. Tot opeens mijn oog viel op een of ander artikel in een tijdschrift, dat reclame maakte voor een voorstelling van Jelle Cleymans in een versoepeling van de corona maatregelen. Meteen tickets gekocht, en op naar de voorstelling van Alleen in het Ruime Sop. Waar hij die EP (zie Discogs link) exclusief ook verkocht.

En net als de EP, was ik dat ook. Ik heb die EP grijs gedraaid. Zo goed vond ik het! Groot was mijn verrassing toen hij in 2022 met een solo album op de proppen kwam. Waarvan tracks 2, 3 en 10 herwerkingen waren van de in 2020 uitgekomen EP.

En hier bleef ik wat op m'n honger zitten. Vooral omdat m'n verwachtingen torenhoog waren, door die EP dan. Er zitten zoals gewoonlijk weer mooie liedjes bij, maar er zitten met Leve de Liefde en Bangkok Baby ook twee sissers in. Parijs-Roubaix kan het niet halen van het origineel en het is doodzonde dat, als je de EP niet hebt kunnen aanschaffen op een optreden, er geen enkele manier is om de liedjes te luisteren.

Uiteindelijk ben ik wel weer blij met dit album, want de overige nummers zijn wel weer steengoed. Tekstueel weer ongelofelijk sterk. Er schort wel wat aan de productie, die klinkt met vlagen wat dof. Ik schrik bij het schrijven van dit bericht dat het album dit jaar 3 jaar wordt. Op naar de volgende, hopelijk met weer machtige teksten en ontroerende liedjes.