Layla Zoe - The World Could Change (2022)

Na negen jaar wordt de Canadese blueszangeres Layla Zoe op haar nieuwe album The World Could Change herenigd met producer, componist en multi-instrumentalist Henrik Freischlader. Het album verschijnt op het label van Freischlader. Layla is een artiest naar mijn hart, heeft niets met streamingdiensten, waar haar muziek dan ook niet terug te vinden is. Artistieke vrijheid is het grootste goed voor Layla.

The World Could Change is opgedragen aan diegene die opkomen voor echte vrijheid in al zijn hoedanigheidvormen. De songs op het nieuwe album zijn een uitstekende mix van blues rock en tedere, soulvolle ballads. Layla is een powerhouse, maar kan ook bijzonder ingetogen zingen.

Vooral de ballads bevallen me uitermate goed, favoriete song is het meer dan acht minuten durende Baby Bird. Een lied over een vrouw die haar zwangerschap verliest. Ook ingetogen is Praying Kind, waarvan ik dacht dat over haarzelf ging, maar dat blijkt bij navraag niet zo te zijn.

Het trage ritme aan het begin van het titelnummer deed me herinneren aan de Sirtaki. Wellicht bewust of onbewust een knipoog naar Layla’s Oost-Europese roots. Freischlader speelt naast gitaar, bas en drums. Freischlader krijgt geregeld de kans van Layla op gitaar zijn duivels te ontbinden, zoals in opener Dark Heart.

Het duo kreeg alleen hulp op Hammond orgel van Moritz "Mr. Mo" Fuhrhop. Zoals gebruikelijk schreef Freischlader de muziek en Layla de teksten. Als altijd levert Layla kwaliteit, maar ook kwantiteit, want The World Could Change duurt ruim zeventig minuten.