Zwangere Guy & Lander Gyselinck - Pourriture Noble (2022)

De heren zetten hier wel een sfeertje neer hoor. Slijk, Verlies en Noble!

Steengoed!

Zwangere Guy heeft zichzelf al meerdere malen bewezen op soloalbums, groepalbums of als feature op projecten van collega's. Buiten het allereerste album van STIKSTOF ben ik volgens mij wel bekend met alles wat de beste man ooit uitgegeven heeft en ik geniet er ten volle van maar toch had ik geen al te hoge verwachtingen van Pourriture Noble. Dit had te maken met het feit dat ik zijn partner-in-crime, Lander Gyselinck, van haar noch pluimen ken. De single (Ad Rem) klonk alvast goed maar het liet geen blijvende indruk op me na.

Lander Gyselinck blijkt dus een Gentse drummer te zijn die voornamelijk Jazz-muziek maakt. Hij en 18 andere muzikanten zijn verantwoordelijk voor het instrumentale gedeelte van dit collaboratiealbum. Alle producties zijn akoestisch gemaakt met verschillende soorten instrumenten. Over het algemeen klinkt het beeldschoon en heeft Pourriture Noble een volle en rijke sound, ook gaan ze experimenteren niet uit de weg. De muzikanten zetten een heerlijke sfeer neer op dit album en ik moet veel denken aan het MTV Unplugged live-album van Jay-Z (en in mindere maten de Tiny Desk Concerts). Dit album zou perfect in een kleinere club live gespeeld kunnen worden door Zwangere Guy en zijn team aan collega muzikanten.

Waar Gyselinck de leiding genomen heeft over 18 andere muzikanten staat Zwangere Guy er voor het vocale gedeelte een klein uur alleen voor, er is gekozen om geen gastartiesten uit te nodigen. Hierdoor krijgt hij veel ademruimte om een persoonlijke plaat neer te zetten, ik leid van de muziek af dat het maken van dit album een soort therapie was voor Papa ZG. Tracks zoals SLIJK, Verlies en de hekkensluiter Noble zien hem zijn hart luchten waardoor hij zich enorm kwetsbaar opstelt. Deze 3 tracks kennen een sombere Gorik en hij heeft de microfoon precies tegen zijn lippen staan. Bij die nummers klinkt hij heel dichtbij de luisteraar en heeft zijn stem een ontzettend rustgevende werking.
Op Laat Ze Daar Maar Staan uit hij dan weer zijn frustraties over de maatschappij, het systeem en de politiekers op een manier zoals enkel hij dat kan. WAT EEN BANGER! Hulde ook aan de muzikanten dat een Drill-achtige beat gemaakt hebben met liveintstrumenten. Dit is het enige nummer dat niet zou passen in zo'n gezellig en intiem clubje, er zou niets van die zaak nog overeind staan.

Er zijn maar 3 kleine momenten die me, tot nu toe, verhinderen om mijn maximumscore (4,5*) te geven. De instrumentale intro dat Pourriture is gaat niets iéts te lang door. Gootstad is me te abstract aangezien we hier geen rappende gastheer krijgen maar Zwangere Guy die zich aan spoken-word poëzie waagt. Slecht klinkt het niet, maar ik merk dat ik hier niet altijd even veel zin in heb. Ten slotte is de tweede helft van Tleven is te Kort overbodig wat mij betreft en komen hier meerdere instrumenten samen die geen prettig geheel vormen in mijn gehoor.

Het mag duidelijk zijn, dit experiment pakt geweldig goed uit. Sinds 2018/2019 zijn ze aan dit album aan het sleutelen en dat heeft het goed gedaan, het plaatje klopt. Brusselaar Zwangere Guy en Gentenaar Lander Gyselinck zorgen voor een parel met Pourriture Noble.
Tot nu toe mijn favoriete Nederlandstalige album van 2022 en ik zie eigenlijk niet meteen wie dit van de troon zou kunnen stoten (of Yong Yello moet misschien met een nieuw album komen). Overall na Pusha T mijn tweede favoriete plaat van het jaar.

Geef dit een kans, mensen!

Zeer dikke 4* dat in de toekomst nog wel een half hoger zou kunnen krijgen!

Na een eerste luisterbeurt vind ik het vooral vrij suf. Ik houd van jazz, houd van jazzy hiphop, ben liefhebber van Zwangere Guy, maar dit pakte me niet. Weet niet precies waarom. Ga het deze dagen nog wat keer draaien.

Nog maar weinig stemmen hier voor een toch wel grote plaat als deze.

Ongelofelijk goede plaat ook. Wat een vondsten, plezier en muzikaliteit. Vind deze backdrop eigenlijk nog frisser en kleurrijker voor de teksten van Gorik, dan op zijn soloplaten. Een Gorik die verrassend speels kan combineren met vlijmscherp en gefocusd.

Begin bij 4.5* (!).

Hoewel Zwangere Guy hier nog steeds bewijst 1 van de hardste rappers uit de Benelux te zijn vind ik de jazzy sound over het algemeen iets te geforceerd. Nu ben ik ook niet een echte liefhebber van dat genre, maar ik in mijn boek zijn de jazzy vibes aardig, maar niet heel bijzonder te noemen.

De rustigere tracks waar Guy bijna een soort van spoken word over de minimale instrumentatie oprakelt klinken voor mij ook iets te gemaakt. Ik klink redelijk negatief, maar over het algemeen is dit wel een leuk uitstapje voor de Brusselaar.

Het drieluik - Ad Rem; Laat Ze Daar Maar Staan; Hadikdekans - behoort m.i. tot Gorik zijn beste werk.

Interessant trouwens dat zijn compagnon Gyselinck nu hard aan de weg timmert als onderdeel van de Lander & Adriaan act, die een zegetocht maakt langs de Nederlandse festivals.