Mac - Son of the City (2022)

Tijdens de hoogtijdagen van No Limit Records, eind jaren negentig, was Mac zonder twijfel een van de interessantste rappers: een soepel flow, fijne stem, en hij was een van de weinige No Limit-rappers die in de formulematige, opgepompte gangstermuziek die het label in razend tempo uitbracht, tekstueel nog af en toe iets van diepte kon aanbrengen.
En toen belandde hij voor decennia in de gevangenis. Enkele jaren geleden kwam hij vrij. Sindsdien is er natuurlijk veel veranderd: hiphop heeft allerlei nieuwe gedaantes gekregen, No Limit stelt niks meer voor, de mensen met wie Mac vroeger samenwerkte zijn gestopt of min of meer verdwenen.
'Son of the City' is Macs comebackplaat. En het geluid lijkt niet op de platen waarmee hij eind jaren negentig zijn grootste successen behaalde: de muziek is jazzy, zorgvuldig, niet stoer of gangster, en ook inhoudelijk is dit het beste wat hij ooit heeft gemaakt. Dat is geen grootse prestatie, maar het is wel lekker om te horen dat hij niet probeert zijn oude formules af te stoffen, maar gewoon nieuwe muziek maakt. Over ouder worden, over die jaren vastzitten, over de schuld bij anderen leggen. Echt beklijvend is het niet, er staan ook geen nummers op die ik direct wil herluisteren. Maar het zit allemaal prima in elkaar. En Mac rapt gretig. Bijna opgelucht ook. Zo klinkt iemand die decennia heeft vastgezeten en niet kon wachten om weer vrije lucht in te ademen, dacht ik meermaals bij het checken van deze plaat.