Drake & 21 Savage - Her Loss (2022)

Don't believe the hype.

De promotie van dit collaboratiealbum vond ik wel tof gedaan. Beide heren stonden op de cover van Vogue, ze hadden een Tiny Desk Concert aangekondigd en zouden als duo te gast zijn bij Howard Stern voor een interview... van dit alles bleek niets waar te zijn, het was hun manier van promo voeren voor Her Loss. Normaal was het album een week eerder uitgekomen maar aangezien Noah "40" Shebib door COVID-19 het mixen en masteren niet kon afwerken heeft de wereld een week langer moeten wachten.

Beide heren heb ik hoog zitten als artiesten dus ik had hoge verwachtingen van dit album, toch had ik niet verwacht dat ze samen zouden komen voor een volwaardige LP. In het verleden hebben we ze wel samen gehoord op Sneakin', Mr. Right Now, Knife Talk en Jimmy Cooks maar een collaboratiealbum kwam toch uit het niets voor mij.
Al ben ik fan van beide, toch had ik verwacht dat 21 Savage dit album ging dragen... dat is niet waar gebleken. Sterker nog: dit voelt meer als Drake (Ft. 21 Savage) in plaats van een ware samenwerking.

Her Loss begint op de verwachte Trap-toer met de eerste drie tracks en beide heren doen het er geweldig op! Vervolgens krijgen we met BackOutsideBoyz een solotrack van Drake... solotracks vind ik steeds zo'n vreemd gegeven op collaboratieprojecten. Het is een 13-in-dozijn lied geworden van de Canadese rapper op een zeer standaard productie. Onlangs las ik dat de producers die beat in elkaar geflanst hebben in maar 4 minuten en dat is er aan te horen! Gedenkwaardig is het absoluut niet, iets wat eigenlijk over de algemene productie van Her Loss gezegd kan worden.

Privileged Rappers is een prima track, zo ook Spin 'Bout U waar de heren hun gezamenlijke liefde voor R&B laten blijken. Hours in Silence begint geweldig maar gaat véél te lang door, de laatste 4:30 minuten zijn strontvervelend en kunnen me gewoon niet boeien. Treacherous Twins is één van de hoogtepunten van de plaat en is ook productioneel één van de hoogtepunten, tekstueel vind ik het met momenten wel ongemakkelijk omdat je als luisteraar soms het gevoel hebt dat beide heren aan elkaar de liefde aan het verklaren zijn. Circo Loco is gebouwd op een beroemde sample van Daft Punk en doet ook niet veel verkeerd. Pussy & Millions is ook een hoogtepunt en bevat de enige gastartiest op de LP, Travi$ Scott doet wat hij vaak doet: hij eigent de track zichzelf helemaal toe! Broke Boys is net zoals de eerste drie tracks een lekkere banger.

Na Broke Boys zakt Her Loss helemaal in elkaar. Drake heeft met Middle of the Ocean, Jumbotron Shit Poppin' en I Guess It's Fuck Me welliefst 3 solotracks, 3AM on Glenwood is een solotrack van 21 Savage. Dit brengt de teller op 5 van de 16 tracks die solonummers zijn, 4 ervan dan nog wel van Drake. Aan de kwaliteit van de nummers ligt het niet persee want op Middle of the Ocean krijgen we Drake zoals ik hem het liefste hoor: spitten op een mooie productie zonder dat er een refrein in zicht is. 3AM on Glenwood is dan weer één van die sporadische tracks waar 21 Savage tekstueel interessanter uit de hoek komt en persoonlijk wordt. De overige 2 tracks zijn weer ontzettend 13-in-een-dozijn, net zoals BackOutsideBoyz dat was.
Het laatste derde van Her Loss voelt aan als een groot rommeltje en solotracks zijn gewoon niet op hun plaats op een collaboratieproject, vind ik. Deze hadden ze beter kunnen bewaren voor hun respectievelijke soloalbums.

Wel krijgen we nog een banger van jewelste voorgeschoteld in het midden van de rommelhoop. More M's is de enige Metro Boomin-beat dat het album kent en laat vooral de heerlijke chemie tussen hem en 21 Savage horen. Absoluut ook een hoogtepunt!

Al bij al is het geen slecht project geworden desalniettemin mogen we van namen als Drake en 21 Savage wel meer verwachten dan dit. Na meerdere luisterbeurten ben ik er ook wel een beetje klaar mee, de replayvalue zit niet goed bij Her Loss. Een paar nummers zal ik er nog uit pikken, als één geheel zal het niet veel meer opgezet worden neem ik aan.

3,5*

@yestsida fijne recensie, maar waarom voel je je ongemakkelijk als twee mensen elkaar de liefde verklaren?

Haha daar voel ik me niet per se ongemakkelijk door hoor! Ergens had ik zo'n reactie wel zien aankomen.
Deze heren zijn duidelijk geen (liefdes)partners en als we kijken naar geaardheid van deze rappers (we moeten niet verder kijken dan naar teksten die ze rappen op Her Loss) is het nog al vreemd dat ze op Treacherous Twins precies liefdesbrieven richten naar elkaar. Maar opnieuw, dat is mijn beleving. Tekstueel is het nog al een vage track en een rommeltje. De ene line rappen ze precies over elkaar, een andere over een vrouw.

Ik voeg me eigenlijk volledig bij de woorden van 'Yestsida'. 'Rich Flex' had echter bij mij in het begin nogal wat afkeur, het klonk allemaal wat slap misschien zelfs vals en zeker niet zoals ik hoopte, ik moest vooral heel erg wennen aan deze song. Na de vele memes die online te vinden waren over dit nummer (waar ik ook heel erg smakelijk om gelachen heb) en ik hem vaker ook luisterde kon het nummer mij toch meer bekoren.

Het is zeker niet mijn favoriete song, ik denk dat ik dan toch meer neig naar 'On BS', waar ik dan weer de outro een smet vind van de track, dat duurt te lang en vond ik niet echt nodig. Voor de rest zit dit album vol met prima songs, na een teleurstellende 'Honestly, Nevermind' heb ik hier tenminste wel weer meer aan.

Dit album zit bordenvol memes, grappen en vurige lines waarmee ze de mensen om zich heen toch wel te kijken kunnen zetten. Ook het feit dat er wat politieke statements naar voren kwamen was niet te missen maar, wel belangrijk dit te melden (o.a. Abortion). Ik had echter wat meer tracks gewild zoals 'Jimmy Crooks', die echt super goed is. Dat mis ik een beetje maar, dat dit duo een prima album neergezet hebben is niet te missen.

dank voor de uitleg!

Drake is voor mij echt een onmisbare, essentiële gemoedstoestand geworden. Nadat een studievriend hem tipte rondom de release van More Life haalde ik daar na enig doorzetten een 6-tal fijne tracks uit, evenals uit opvolger Scorpion. Maar sinds elke release daarna (Care Package, Dark Lane DT, CLB, Honestly, Nevermind en nu Her Loss) ga ik hard op bijna elke albumtrack. In veel nummers legt Drake het gevoel alsof je de hele nacht op een lege snelweg aan het rijden bent om te reflecteren over de frustraties in je leven. Hoe laag de albums ook scoren, wat ik enigszins wel begrijp, voor mij is het echt een vloedstroom aan zoete koek.