Micah P. Hinson - I Lie to You (2022)

eerste paar singles beloven weer een ouderwets goed album, mooi met strijkers!

Stemmige mooie plaat met idd veel strijkers en ook gewoon sterke songs. Mooi!

Micah levert een sterke plaat af. Stemmig inderdaad. Hou toch ook een zwak voor zijn stem.

please daddy don't get drunk on christmas, wat een geweldige tekst

verder echt wel erg mooi zo einde van het jaar! veel beter dan zijn afgelopen platen

Micah's eerste drie platen waren allemaal prachtig. Maar daarna zakte het peil flink.

Zijn laatste album ging al weer de goede kant op, maar met dit nieuwe album heeft hij de smaak weer te pakken. Nog niet dat het niveau van de eerste drie benaderd wordt, maar een fijn album is het zeker.

De geboortegrond van Micah P. Hinson ligt in countryhart Memphis, al groeit hij echter in Texas op. Genoeg basis voor een rasechte cowboy zanger dus, in de praktijk loopt het anders. Muzikale vrijheid is er van huis uit meer dan genoeg. De piano van grootmoeder is altijd beschikbaar, en als Micah en zijn broer de puberteit bewapend met gitaar ingaan, ontstaat er een gezonde strijd om elkaar in dat spel te overtroeven. Micah verkoopt zijn ziel aan de duivel en laat zich door de verharde Ministry industrial sound en de gitzwarte gothic romantici van The Cure inspireren. Vervolgens raakt hij verknocht aan de net zo destructieve Sonic Youth noise en de deprimerende Nirvana grunge.

Op jonge leeftijd belandt hij kansloos verslaafd en dakloos op straat, zijn gitaar voorziet hem mondjesmaat van de eerste levensvoorzieningen. Nee, dat singer-songwriter straatmuzikantenleven komt niet met zijn oorspronkelijke rockster bestaansvisie overheen, maar is hier een pure noodzaak. Vreemd genoeg lukt het hem om in die beroerde toestand in 2004 zijn Micah P. Hinson and the Gospel of Progress debuut op te nemen. In zijn betere periode vervolgt hij daarna een universitaire opleiding, en als hij vervolgens mentaal en fysiek in staat is om op te treden slaat in 2007 het noodlot toe. Een goede vriend slaat hem speels amicaal net te hard op de rug, waardoor hij voor langere tijd met heftige rugpijn moet dealen. De volgende verslaving, ditmaal aan het pijnstillende Fentanyl is al snel een feit. Als hij zich eindelijk herpakt heeft, krijgt Micah in 2011 een vervelend tourbus ongeluk. Er volgt een intensief revalidatieproces, ondanks dat de Americana singer-songwriter dan geen instrument kan bespelen, blijft hij met zijn laag krakende stemtimbre als zanger gewoon optreden.

I Lie to You is ondertussen alweer zijn elfde studioalbum en wordt in een recordtempo van vijf dagen tijd met behulp van een strijkersensemble in Italië opgenomen. Nog steeds heerst die diepzwarte twijfel over het muzikantenbestaan. De rauw slepende Ignore the Days heimwee countrytrack is een excuus voor zijn langdurige afwezigheid. Het persoonlijke met musicalstrijkers gevormde Carelessly is alweer ruim twintig jaar geleden geschreven en handelt over een ongewenste zwangerschap en het drastische besluit welke Micah en zijn toenmalige vriendin toen namen. De uiteindelijke abortuskeuze is in strijd met zijn religieuze achtergrond, waardoor het waarschijnlijk zolang geduurd heeft voordat de singer-songwriter dit nummer op tape zet.

Privé zijn er gelukkig wel genoeg geluksmomenten. Hij trouwt met zijn muzikale partner Ashley Bryn Gregory, de reddende engel uit de hemel in het The Bad Seeds paarsgekleurde What Does It Matter Now?, en als geliefd familieman is hij trotse vader van drie kinderen. Toch blijft hij tevens die rusteloze ziel welke soms ook heimelijk in de Find Your Way Out tragiek naar zijn onzekere zwerversbestaan terugverlangt. Ook het traditionele door Johnny Cash opgevoede 500 Miles roept die oneindigende prairiehorizon blik op. Eenzaam de nacht tegemoet rijdend, met de maan als verlichtende gids. De befaamde tragikomische John Denver uitvoering van Please Daddy, Don’t Get Drunk This Christmas is ondertussen ook alweer vijftig jaar oud, en toe aan een nieuw honky-tonk jasje.

Het wel degelijk door Micah P. Hinson zelf geschreven Wasted Days and Wasted Nights heeft alle capaciteiten in zich om tot een klassieker uit te groeien. The Days of My Youth is een terugkerende themasong in de gewelddadige Reservation Dogs tienerserie, welke mooi op zijn Indiaanse roots aansluit, en heeft hierdoor al een kleine cultstatus opgebouwd. Micah P. Hinson is een patriottistische socialist in hart en aangetaste nieren, die zich als fanatiek voorstander van een gelijkwaardige gezondheidszorg inzet. Een maatschappelijk betrokken achtergrond welke ook hier op het diepgaande melancholische People aanwezig is en de gemene deler van een overwonnen vernietigend verleden geven de muziek een licht religieus tintje. Al blijkt godsdienst samen met zijn morbide murder ballads liefde zoals hier in het voort sjokkende Walking on Eggshells hoe dan ook een waardige inspiratiebron te zijn. Micah P. Hinson voegt zich hiermee in het gezelschap van Nick Cave, Johnny Cash, Howe Gelb en Willie Nelson. Och, je kan het veel beroerder treffen.

Micah P. Hinson - I Lie to You | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Mooie recensie, Deric!

Oké, dit heb ik blijkbaar even compleet gemist, want in 2010 was hij dat absoluut niet. 'People' valt bij mij ook niet heel best daarom; eerst zo'n interview en jaren later moralistisch doen. Maar inmiddels kan hij wel qua standpunten veranderd zijn; ik mag het hopen voor hem.

Mensen worden ouder en verstandiger en kunnen veranderen. Kijk maar naar Bob Forrest van Thelonious Monster, die leefde op het randje, was zelf afhankelijk van hulpverlening en ging zich zelf ook op dat gebied inzetten.

deric raven, ja, daar hoopte ik inderdaad op, dat Hinson niet langer achter die standpunten stond. Goed om te horen dat hij een omslag heeft gemaakt. Vond het al bizar dat iemand met zo'n medische geschiedenis en gedeeltelijk van Native American-afkomt is, zo sterk de American Dream verdedigt, zonder oog te hebben voor de kwalijke gevolgen daarvan. Ook fijn dat Forrest goed terecht is gekomen. Maar dat allemaal terzijde.

Dit vind ik trouwens een van de mindere Hinson-albums die ik tot nu toe had gehoord; het grijpt me allemaal niet zo als de twee voorgaande platen (al waren die ook wat wisselvallig). Die John Denver-cover had van mij bijvoorbeeld echt niet gehoeven. 'Find Your Way Out' is dan wel weer erg mooi.

Hij komt bij mij nog steeds wat labiel over Slowgaze. Apart figuur, maar wel een goede songwriter.

Een mooi album maar haalt toch niet het niveau van zijn eerste drie albums. Bij de meeste nummers heb ik het gevoel dat de climax nog gaat komen maar ineens is het voorbij, alsof ze nog niet helemaal af waren maar toch maar op plaat zijn gezet. Het is niet zo dat ze nu te kort zijn, het mist alleen allemaal de spanning die de eerder genoemde albums wel hebben, het kabbelt allemaal wat voort zonder echt indruk te maken en voor je het weet is het album afgelopen. Het neemt niet weg dat dit nog steeds een goed album is, maar doordat hij een aantal geweldige uitschieters in zijn oeuvre heeft zal alles daar mee worden vergeleken.

Wat een onzin recensie heb ik vorige week hierboven neergezet zeg. Ik moest gisteren een eind fietsen door de regen, dit album stond op mijn mp3 speler , de kou en de regen pasten helemaal bij dit album. Prachtige plaat...

Please Daddy blijft toch een buitenbeentje op dit album, mij iets te jolig.

Verder staan hier echt pareltjes op.

Inmiddels heeft hij een nieuw album! Het is vorige week uitgekomen maar staat nog niet op MM.
Ook weer een mooi album.

Micah heeft duidelijk de goede vorm weer te pakken.

Het buitenbeentje, maar dan in positieve zin, is het slotnummer You and me. Die vind ik weergaloos. De rest kan me niet bekoren, net als zijn nieuwe album. Not my cup of tea.

Een 500 miles ook niet Broem?

Uh, ja eigenlijk wel. Nog ff en ik vind alle nummers goed

People is ook mooi