Ymir - Aeons of Sorrow (2022)

Het tweede album van het Finse Ymir weet me wel in te pakken. Niet met vernieuwingsdrang maar wel met een ijzersterk retrogevoel. De band grijpt terug op de melodieuzere black metal zoals die in de jaren 90 gemaakt werd door Gehenna en de vroege Dimmu Borgir maar dan zonder de vele symfonische franjes. Een keyboardondersteuning hier en daar daargelaten. Het algehele karakter is wat onstuimig. Ook het ambachtelijke geluid draagt daar aan bij. Ymir overcompenseert dat met een waanzinnnig gevoel voor een melancholie en drama dat eigenlijk een beetje hoort bij klassiek zwartmetaal.

Over het algemeen ligt het tempo lekker hoog. En zo trekken de relatief lange songs zomaar aan je voorbij zonder dat je er erg in hebt. Dus ik zou zeggen, hul je in je maliënkolder, trek het zwaard en hol de bossen in om je geconfronteerd te weten met wolven, trollen en ander nachtelijk gespuis.