menu

Jen Cloher - I Am the River, the River Is Me (2023)

mijn stem
3,78 (16)
16 stemmen

Australië
Rock
Label: Milk!

  1. Mana Takatāpui (4:26)
  2. Harakeke (4:22)
  3. My Witch (2:45)
  4. Being Human (3:25)
  5. I Am the River, the River Is Me (5:41)
  6. Protest Song (5:29)
  7. The Wild (4:02)
  8. Aroha Mai, Aroha Atu (3:20)
  9. He Toka-Tu-Moana (2:24)

    met TE KAAHU

  10. I Am Coming Home (5:21)
totale tijdsduur: 41:15
zoeken in:
avatar van Zwaagje
Alhoewel ik haar vorige album niet veel meer beluister maakt een nieuw album me wel nieuwsgierig. Nog even wachten.....

avatar van koosknook
3,0
Een teleurstelling dit. De spannende gitaarsound van het vorige album is vervangende voor indie-pop/rock nummertjes. Op zich niet slecht, maar niet zo avontuurlijk en intens allemaal.

avatar van Jeanne d’Arc
4,0
Lekker afwisselend album van Jen Cloher. Een stuk rustiger dan haar gitaar rock op haar uitstekende album uit 2017 ‘Jen Cloher’. We hebben er even op moeten wachten, maar 6 jaar later! komt ze met een prima album op de proppen. Ik houd er wel van als een muzikant niet steeds opnieuw hetzelfde muzikale pad bewandeld.

avatar van Zwaagje
koosknook schreef:
Een teleurstelling dit. De spannende gitaarsound van het vorige album is vervangende voor indie-pop/rock nummertjes. Op zich niet slecht, maar niet zo avontuurlijk en intens allemaal.

Hier sluit ik me bij aan. Een aantal luisterbeurten verder kan ik het niet beter verwoorden. Jeanne d'Arc snap ik ook. Ik bewonder vaak ook de artiesten die niet klakkeloos hun kunstje herhalen. Misschien moet ik het nog een aantal luisterbeurten geven.

avatar van Elphie
4,0
Het is inderdaad minder avontuurlijk, maar ik vind het een mooi album. 17 juni staat ze in Ekko en ik kijk ernaar uit om deze nummers (hopelijk afgewisseld met wat oude nummers) daar te horen.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jen Cloher - I Am The River, The River Is Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jen Cloher - I Am The River, The River Is Me
De Australische muzikante Jen Cloher keert na een afwezigheid van zes jaar terug met een nieuw album dat helaas anders klinkt dan zijn voorganger, maar dat na enige gewenning flink aan kracht wint

Het titelloze album van Jen Cloher was in 2017 mijn eerste kennismaking met haar muziek en het was er een die aan kwam als de spreekwoordelijke mokerslag. Jen Cloher maakte indruk met een rauw gitaargeluid, ruwe zang en songs die vooral deden denken aan de muziek van een jonge PJ Harvey. Op het deze week verschenen I Am The River, The River Is Me horen we het ruwe gitaargeluid nog maar in een paar songs. Op het grootste deel van het nieuwe album klinkt de muziek van Jen Cloher meer ingetogen en melodieuzer en dat geldt ook voor haar zang. Na de eerste teleurstelling blijkt ook I Am The River, The River Is Me echter een uitstekend album van de talentvolle en eigenzinnige Jen Cloher.

Het deze week verschenen I Am The River, The River Is Me is de opvolger van het in de zomer van 2017 verschenen titelloze album van de Australische muzikante Jen Cloher. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Melbourne, maar het was al het vierde album van Jen Cloher. Op dit album werd Jen Cloher bijgestaan door niemand minder dan Courtney Barnett, die destijds ook de levenspartner van de Australische muzikante bleek te zijn.

Ik hoorde ook wel wat flarden van Courtney Barnett op het album, maar had meer associaties met de muziek van Patti Smith en vooral een jonge PJ Harvey. De Britse kwaliteitskrant The Guardian hoorde in muzikaal opzicht bovendien flink wat raakvlakken met de muziek van de Australische band The Triffids, wat het album nog wat interessanter maakte. In de aanloop naar de release van het vijfde album van Jen Cloher heb ik haar vorige album weer eens opgezet en ik was, misschien nog wel meer dan bijna zes jaar geleden, diep onder de indruk van het album vol rauw gitaarwerk en doorleefde zang.

In zes jaar kan er veel veranderen en dat gebeurde ook in het leven van Jen Cloher. De relatie met Courtney Barnett liep op de klippen en de interesse voor haar Maori roots werden aangewakkerd. Ook in muzikaal opzicht is er veel veranderd. Het deels in Nieuw-Zeeland en deels in Melbourne opgenomen I Am The River, The River Is Me is een totaal ander album dan zijn voorganger.

Dat ligt niet zo zeer aan het feit dat Jen Cloher haar teksten dit keer deels in het Maori heeft geschreven, want met name in muzikaal opzicht verschillen I Am The River, The River Is Me van elkaar. Het ruwe gitaargeluid van het vorige album heeft plaatsgemaakt voor een meer ingetogen en wat melodieuzer geluid.

Zeker bij eerste beluistering overheerste daarom bij mij de teleurstelling. Het nieuwe album van Jen Cloher drong zich bij mij in eerste instantie lang niet zo op als zijn memorabele voorganger. De verschillen beide albums beperken zich overigens niet tot de instrumentatie, want ook de zang klinkt flink anders. Jen Cloher zingt op I Am The River, The River Is Me vooral fluisterzacht en klinkt lang niet meer zo ruw en onderkoeld als op haar vorige album.

Het nieuwe album van Jen Cloher moet je daarom vooral niet vergelijken met zijn voorganger. Toen ik zelf de vergelijking met het vorige album had losgelaten begon ik het nieuwe album van de Australische muzikante interessanter te vinden. Jen Cloher is wat opgeschoven van indierock naar indiepop, maar ze zoekt nog altijd het avontuur op.

Incidenteel mogen de gitaren overigens nog altijd ontsporen, maar ook de wat minder stekelige songs op het album kleuren zeker niet alleen maar netjes binnen de lijntjes. Een aantal songs is niet eens zo heel ver verwijderd van de songs op het vorige album, maar ook wanneer Jen Cloher flink gas terugneemt in haar muziek en haar zang, is I Am The River, The River Is Me een interessant album.

Zeker de meer ingetogen songs op het album overtuigen na enige gewenning makkelijk en hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer er op zijn plek valt. Jen Cloher had van mij een album mogen maken dat naadloos aansluit op haar vorige album, maar het siert haar dat ze na zes jaar met een totaal ander soort album komt. Ik was in 2017 zeer aangenaam verrast door het talent van Jen Cloher en ben dat uiteindelijk ook dit keer. Erwin Zijleman

avatar van Zwaagje
geplaatst:
Bij de eerste luisterbeurt werd ik wat teleurgesteld. Ik hoopte op een voortzetting in geluid en sfeer van haar vorige album. Daarna een weekje niet meer naar het album geluisterd. Een hernieuwde kennismaking stemt al wat positiever. Even afwachten of het echt gaat beklijven.

avatar van WoNa
4,5
geplaatst:
Meesterwerk. Punt.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:20 uur

geplaatst: vandaag om 16:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.