menu

Iggy Pop - Every Loser (2023)

mijn stem
3,46 (62)
62 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Frenzy (3:00)
  2. Strung Out Johnny (4:13)
  3. New Atlantis (4:08)
  4. Modern Day Rip Off (3:29)
  5. Morning Show (3:47)
  6. The News for Andy [Interlude] (0:55)
  7. Neo Punk (2:15)
  8. All the Way Down (4:29)
  9. Comments (3:53)
  10. My Animus [Interlude] (1:02)
  11. The Regency (5:42)
totale tijdsduur: 36:53
zoeken in:

avatar van iggy
Afgaande op de single wordt het rocken geblazen.


avatar van herman
3,5
Leuk om de eerste Friday Releaseday van het nieuwe jaar te beginnen met eeuwige held Iggy Pop. Toen ik hem een jaar of 25 geleden voor het eerst in beeld zag bij in de film 'The Crow: City of Angels', schrok ik wel van zijn verweerde gezicht. Ik had niet vaak iemand gezien die er op die leeftijd zo oud uit zag. Inmiddels heeft hij menig generatiegenoot overleefd en is het nog een paar maanden totdat Iggy 75 kaarsjes uit mag blazen. Muzikaal lijkt hij actiever dan ooit, ik zie elke paar weken wel een nieuw samenwerkingsproject waaraan hij diepe stem leent voorbij komen.

Nu is er dan weer een eigen album, dat ik nog wel wat op me in moet laten werken. De opener Frenzy is ronduit stevig en doet me denken aan Raw Power-tijden, al is het lang geen Search & Destroy. Daarna gaat het tempo terug en biedt mijn voorlopige favoriet Strung Out Johnny ruimte voor introspectie. Over zijn vroegere heroine-verslaving zingt hij: “First time you do it with a friend / Second time you do it in a bed / Third time you can’t get enough / And a life gets all fucked up. Bij de coupletten springt meteen Bowie in mijn hoofd; de zanglijnen hadden zo van een verloren Bowie-nummer uit pak 'm beet 1982 kunnen zijn. Muzikaal is er ruimte voor synthesizers en moet ik een beetje denken aan The Killers.
De afwisseling tussen ronduit stevig (Modern Day Ripoff is er ook zo een) en rustiger en ingetogen houdt aan, en als Iggy echt iets op zijn lever heeft, komt er een interlude langs.
Het geheel bevalt me best, de tijd vliegt voorbij. Maar toch blijf ik door het dunne bandgeluid en het makkelijke gitaarwerk wat op mijn honger achter. Wat dat betreft zet ik dan liever Post Pop Depression maar eens op.

3,0
Nu 3x geluisterd en word toch iedere luisterbeurt iets beter.

Goede tracks als

Frenzy
Strung out johhny
Modern day rip off
Comments

Ook qua muzikanten een genot van artiesten

Chad smith (red hot chili peppers)
Josh klinghoffer (red hot chili peppers)
Duff McKagan (guns n roses)
Travis barker (blink 182)
Stone gossard (pearl jam)
Eric avery (jane’s addiction)
Chris chaney (jane’s addiction)
Dave navarro (jane’s addiction)
En de onlangs overleden drummer taylor hawkins (foo fighters)

Zeker de moeite waard om op te zetten.

4,0
Te gek album had ik niet meer verwacht van hem.
Iggy Pop scheidt zich weer met de rest met zijn stem.

4 sterren

avatar van Venceremos
3,5
Puberaal album waar een 75-jarige gewoon goed mee wegkomt, topprestatie.

avatar van AOVV
3,5
Mij weet ie ook wel te verrassen met deze nieuwe plaat, Iggy. Origineel is het allemaal misschien niet meer, maar Iggy klinkt goed, bijtend en geïnspireerd. De variatie in de songs maakt het album ook best "makkelijk" om uit te zitten. Enkele splinterbommen (Frenzy, Neo Punk) worden afgewisseld met wat rustiger materiaal (Morning Show vind ik erg tof!), en de afsluiter draagt die variatie zelfs in zich. Tekstueel wordt het soms wat puberaal, maar dat heeft in deze context ook wel wat.

Fris plaatje om het nieuwe jaar mee te beginnen!

3,5 sterren

avatar van Kondoro0614
3,5
Ik ben niet de grootste 'Iggy Pop' fan die er rondloopt, sterker nog, ik luister er eigenlijk niet vaak naar. De beste man is buiten dat een waanzinnig artiest, en heeft ook in mijn catalogus een paar tracks zitten die iedereen wel kent, en die erg vet zijn. Het zijn dan voornamelijk wel zijn populairste werkjes maar dan nog, een artiest om zeker niet over te slaan. De eerste vrijdag van het jaar was (zoals gewoonlijk) wat magertjes qua releases, al zag ik dat deze oude rot een nieuwe plaat heeft uitgebracht en dat maakte me toch wel wat nieuwsgierig.

Hierboven lees ik al menige dingen waar ik me eigenlijk aan vast wil sluiten. Het klinkt niet origineel, het is allemaal al eens gedaan en beter ook. Al heeft 'Iggy' er duidelijk zin in, er zit power in de plaat en hij klinkt voor zijn leeftijd echt goed. Of er aan geknutseld is weet je nooit maar, ik kan er niks op aanmerken. Toch weet de gehele plaat me niet constant te imponeren, zo vond ik de openingstrack 'Frenzy' erg tof en ook 'Modern Day Rip Off' was heel vermakelijk, al bleef het daar ook wel bij. Voor de rest vond ik de plaat wat standaard, en was de muziek leuk al trokken de nummers me minder aan dan de eerste twee. Daardoor werd de plaat zo nu en dan wat saai, al kom je er wel uit met een leuke afsluiter die het album nog wat weet te redden.

avatar van Nevele
4,0
Allemachtig, wat heeft Iggy er weer zin in! Net de eerste luisterbeurt gehad, ik moet het allemaal nog even laten bezinken, maar nummers als Strung Out Johhny, All The Way Down en afsluiter The Regency maken me toch wel erg blij. Begin met een 4*, maar ga deze nog wel een aantal maal beluisteren.

avatar van davevr
3,5
Ok plaat dit, tekstueel gewoon slecht, maar hij heeft er zin in. Vroeger wisselde hij altijd een goede met een slechte plaat af, maar die tijd is al lang voorbij. Modern day rip off tot nu toe het beste.

Het doet mij wat denken, misschien een rare vergelijking, met Tin Machine. Zo alles klopt wel maar het doet mij niet veel.

3,5
Dit is een prima album om het jaar 2023 mee te starten. Het swingt de pan uit. Je zet de plaat op en luistert hem in een keer af. Goeie start 2023

avatar van henrie9
4,0
"So gimme a try before I fuckin' die.
My mind is on fire when I oughta retire."
('Frenzy - strofe 2)


Het jaar aangenaam inzetten met een schop pur-sang-rock uit die bijna zestig jaar oude doos van Iggy Pop, waarom niet? Vooral als deze kranige vijfenenzeventigjarige ouderling hier deze keer met zijn oerpunkrock zo explosief, autoritair en authentiek tekeer gaat en je met zijn luidruchtige naturel precies persoonlijk wil bewijzen hoe goed, wel en hard hij nog naar het leven snakt, zie maar 'Frenzy' hierboven. De energieke stripper, met z'n verfrommelde body intussen van verweerd, altijd glimmend leer, zet hier elke introspectieve gelatenheid en iedere escapade van de voorbije jaren resoluut opzij en diept, in negen songs, nog eens furieus en krachtig de hoogste wattages uit wat rest van zijn pezige lijf. Maar bovenal, hier duwt de rauwe strot van de meester zich weer constant in de hoofdrol.

Hij bestelde voor zijn laatste show - 'laatste', maar wie weet dat?- Andrew Watt als producer, de man die ook Ozzy Ozbourne weer geheel onder de levenden kreeg. Hij aanvaardde hierbij bovendien met graagte alle professionele hulp van veel schoon volk als Tayler Hawkins (inmiddels helaas zaliger) en van mannen van Red Hot Chili Peppers van nu en vroeger (Chad Smith en Josh Klinghoffer), Guns N' Roses (Duff McKagan), Jane's Addiction (Dave Navarro en Eric Avery) en nog anderen. Ze begeleiden hem in tal van zinderende kleppers.

De melodieuze single 'Frenzy' opent, scheldend en croonend als een Alice Cooper, in drie stoere, vurig exploderende minuten Stooges-rock. Even 'slikken' dan voor de overweldigende grunger 'Strung Out Johnny', over een archetypische Johnny, opgroeiend in een donker leven vol junks en heroine, traject dat verdacht oogt als dat van Pop zelf. Schitterende softrock ook in loveballade 'New Atlantis', hommage aan Donovan, over het Atlantis nu ergens zinkend in Miami, een van Pop's geliefde stekjes. 'Modern Day Rip Off' dan, is een wilde tongue-in-cheek-song, pianogedreven, met ook hier weer een geweldige Stooges-vibe.

Komt dan het verdriet van 'Morning Show', ballad op de wijze van de Stones, over de tranen van een Iggy Pop die zich achter een clownface evengoed down en depri voelt. Met het sierlijke parlando van 'The News for Andy [Interlude]', raapte Pop dan warempel een oud idee van Andy Warhol op, om van de tekst van krantenadvertenties gewoon de lyrics van een song, een interludium te fabriceren. Net vóór de coole, bruisende punkthrasher 'Neo Punk', die gaat over snel snel, heel veel geld verdienen door dingen in de punk-way-of-life te doen.

Nog een Ig-topper is het chagrijnig snauwende 'All the Way Down' en Pop in full-beast-modus. Volgt het fonkelende, mooi eenzaam retro klinkende 'Comments', met vrolijk refrein, over 'comments', reacties op sociale media die blijkbaar altijd maar extremen moeten aanhangen in plaats van de realiteit in het midden. Met ook wat heuse Pop-filosofie voor de kids in de brug: "Het probleem met het leven is dat het stopt."

Met 'My Animus [Interlude]' volgt andermaal een schoon interludium, met Iggy Pop's bijna trotse ontboezeming dat hij in zijn lange leven, ondanks sterrendom, altijd de belangrijke dingen heeft opgezocht. Eindigen doet hij met het tegen de sterren op vloekende 'The Regency', onvervalste punkrock, nog geschreven samen met de betreurde Taylor Hawkins.

'Every Loser', het is een verzorgd, vintage Iggy Pop-album geworden, weliswaar kort en bondig, maar zo catchy als wat en vitaal back to basics. Een fantastisch meeslepende soundtrack vol power, da's wat in alle geval nablijft bij deze woedende joy-de-vivre-lofzang van Iggy Pop aan zichzelf. Hier geen zwalpende dinosaurus op pad dus, maar een tijdloos stampende rocksurvivor die eindelijk weer een handvol memorabele songs weet te serveren als van tijdens zijn meest glorieuze dagen. De man van vele boodschappen ook, die altijd alleen zichzelf is en die ons zo, in dit jonge jaar al direct weer op scherp zet. Iggy Pop's 'Every Loser' is een album uit één stuk, zonder afdankertjes, waar de gensters van zijn voordurende spelplezier je zomaar aansteken.

avatar van Silky & Smooth
3,5
Ik niet echt fan van Iggy Pop puur als muzikant, maar ik heb wel veel respect voor deze levende legende die er in zijn herfstdagen een prima rockalbum uitpoept. Geen baanbrekende plaat, maar ook geen onnodige moeilijkdoenerij. Gewoon 40 minuten lekkere, aanstekelijke muziek van een verrassend energieke Iggy Pop die er met zijn 75 jaar (lees 150 jaar) lustig op los rockt.

avatar van Queenfan
Inderdaad gewoon lekker album, veel beter als "free" waarvan ik alleen james bond een aardig nummer vond.

avatar van coldwarkids
2,5
Free was velen malen beter en spannender, for sure!

avatar van tnf
tnf
Die Bon Jovi-sound van track 8 had niet gehoeven.

Strung out Johnny, die single, vind ik juist weer uitstekend.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:46 uur

geplaatst: vandaag om 13:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.