Edgar W. Froese - Epsilon in Malaysian Pale (2005)

Ik had het nooit verwacht maar deze veel gekraakte re-issue van het meesterlijke origineel uit 1975 valt nog alles mee. Luistert heerlijk weg. Komt omdat deze 'remix' tamelijk 'vol' en gepolijst overkomt. Er zijn meerdere lagen toegevoegd.

Ik geef toe: handen af van een origineel! Zo zou het moeten zijn. En het origineel blijft ongeëvenaard maar voor deze ene keer doe ik een oogje toe...

Schuldig.

Ik heb deze versie eerst gehad, omdat de originele versie zeer moeilijk te bemachtigen was op CD. Sinds ik die uiteindelijk gevonden heb, zag ik de meerwaarde van deze release niet in en heb ik 'm uiteindelijk weggedaan.

De 'old classic' solo-albums van Edgar Froese hebben allemaal een bewerking ondergaan. Hoewel ik ze niet allemaal ken, klopt het dat er meerdere lagen toegevoegd zijn aan de muziek. Dit is ook gedaan met een handvol albums van Tangerine Dream.
De grootste schrik was de bewerking van Pinnacles (die ik ook heb gehad). Toen ik ontdekte dat het titelnummer genadeloos ingekort bleek te zijn, was dat voor mij ook een reden om op jacht te gaan naar het origineel.

Hoe meer ik de muziek van Edgar Froese en Tangerine dream bewonder en hoe meer ik idolaat ben van de oorspronkelijke, meesterlijke Epsilon in Malaysian pale, hoe meer deze re-issue mij gaat tegenstaan.
Volstrekt overbodig en van generlei waarde heeft deze Van Gogh waar met een airbrush en verfroller enkele dikke klodders pedanterie aan zijn toegevoegd.

Geen lage sterwardering - ik haal de gehele sterwaardering hier weg omdat er verder niets meer van toepassing is en men hierover het beste maar zwijgen kan.

Froese voor dummies.

Een remake van een album wat in de originele uitgave al een meesterwerk was is een lastige opgave. Laat ik het maar vergelijken met een stroomtrein ten opzichte van een TGV. Vroeger was je allang blij dat je van A naar B werd gebracht en de tijd waar in maakte niet zo uit. Tegenwoordig is is de trend dat je er gister er al wilde zijn. Hoe dan ook het is een benadering van wat de tijd ingeeft.

Bij beluistering van deze remake valt het mij op dat Edgar Froese redelijk trouw is gebleven aan het origineel middels nieuwe elektronica en daar zit wat mij betreft ook de crux van het verhaal. De oude bakken die in 1975 beschikbaar waren klonken een stuk mysterieuzer wat het origineel een meerwaarde geeft ten opzichte van de remake.

Dit album is niet slecht, maar of het een aanvulling is, is een vraag of een kwestie van smaak...