eMolecule - The Architect (2023)

Na de geweldige track eMolecule is nu ook Mastermind te beluisteren, en die begint ook steeds beter te klinken: https://www.youtube.com/watch?v=tUylYMN42UA

Dit weekend de eerste luisterbeurten gehad. En ik kan niet anders dan concluderen dat ik het een heel fijn album vind. Het is veel agressiever en gitaargeqreven dan hun eerdere samenwerking in Sound of Contact. Je merkt dat er geen toetsenist als Kerzner aan heeft bijgedragen. En soms had ik iets minder elektronisch gepiel in de zang gewild. Maar overall is het een plaat die van begin tot eind weet te boeien. Ik moet nog in de teksten duiken, maar dat komt nog wel. Wat ik zeker een verbetering vind ten opzichte van Collins laatste solo album (becoming human) is dat je hem op dit album weer veel meer (echt) hoort drummen. En dat kan hij nog steeds erg goed. Deze zal de komende tijd samen met Riverside mijn luisteren domineren denk ik.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat Sound of Contact gestopt is, maar gelukkig is het weer goed gekomen met Simon Collins en is dit nieuwe project een mooie "voortzetting"; weliswaar een iets andere sound, maar niet minder mooi !

Interessant concept en mooie afwisseling in nummers, waar af en toe overduidelijk de geest van vader Phil / Genesis in rondwaart...

De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik er wel even in moest komen; je moet er echt aandachtig de tijd voor nemen, maar dan openbaart zich een pareltje. Gaat zeker nog vele rondjes draaien en verder groeien => Aanrader

ja,net ook gehoord voor het eerst.
Wat opvalt is een veel hardere sound.
Zal idd nog n paar luisterbeurten nodig hebben.
Maar is zeker n goed album.
Marermind en emolecule tot nu toe de beste!

Dit album klinkt fantastisch. Het geluid is erg mooi, de nummers zitten goed in elkaar en er zitten allerlei muziekstijlen in verwerkt. Ik meende daarnet zelfs eventjes Frankie Goes to Hollywood te horen. Ja... echt!

Ik luister The Architect nu via mijn nieuwste HiFi Radio on Demand en ik ben blij met deze ontdekking. Dit plaatje ga ik nog heel vaak beluisteren de komende tijd. Misschien kan ik dan nog iets meer vertellen bij deze eMolecule.

Little late to the party, maar dit is een hele gave plaat geworden. Naast In Continuum blijkt eMolecule ook een prima voortzetting van Sound of Contact te zijn. Deze plaat is wel wat heavier dan de enige plaat van Sound of Contact, maar daar is niets mis mee.

Precies Apieknar !

Staat inmiddels al een paar dagen op repeat. De productie is echt top. Dat duistere sfeertje is ook heel goed gedaan. Heel mooi!

Hoewel trommelaar Simon Collins - zoon van Phil - geen zanger is waarover ik onmiddellijk naar huis zal schrijven, hindert mij dit nauwelijks om toch heel positief over The Architect te zijn. Want alle ingrediënten waar ik blij van word, zijn hier aanwezig en vormen tezamen een heerlijke potpourri van melodieuze en vrij toegankelijke techno-prog/metal/synthpop, zware gitaren, metersdiepe bassen en - hoe kan het ook anders - mooi drumwerk.

Over dat drumwerk gesproken, de Phil/Genesis invloeden mogen dan volgens sommigen de onvolprezen 'appels niet ver van de boom' zijn, het is grotendeels toch vooral die heerlijke mix van uiteenlopende stijlen die dit album zo aantrekkelijk maken.

De déjà vu momentjes zijn eveneens talrijk. Zoals ik al eerder schreef, moest ik bij The Universal bijvoorbeeld heel even sterk aan Frankie Goes To Hollywood denken en dan met name aan zanger Holly Johnson. En met nog een tandje erbij fietst tandem Steven Wilson/Porcupine Tree - of iets van gelijke strekking - er dan weer deftig over heen.

Dit samenwerkingsverband van de voormalige 'Sound of Contact' heren Simon Collins en bassist/gitarist Kelly Nordstrom pakt - wat mij betreft - dus erg goed uit. Wat je hier voorgeschoteld krijgt, is weliswaar stevige kost dat nog het meest naar progressieve metal neigt. Maar dankzij de fraaie productie én de uitstekende songs, is de muziek echter mooi open gebleven en de sporadische 'dance' geluiden - ik heb zelf heel weinig met EBM en aanverwante artikelen - zijn hier juist wèl een leuke toevoeging.

En wat minder relevant voor mij, maar wel interessant... dit fraaie debuut gaat ook nog eens ergens over.

Sound of Contact kan ik nog wel waarderen en ik was dan ook wel benieuwd hoe die zich verder zouden ontwikkelen. Helaas is dat er niet van gekomen. eMolecule is dan de opvolger, maar wat mij betreft in elk aspect de mindere. Het resultaat is een album dat vooral heel erg gemiddeld is en te lang duurt. De enkele leuke passage is ook niet meer dan dat en weet het geheel niet naar een hoger niveau te tillen. In de huidige overvolle markt is dat simpelweg niet voldoende om te blijven hangen.

Gezien bovenstaande reacties ben ik daar de enige in hier, maar dit laat ik verder naast me liggen.