Emiliana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing the Storm (2023)

2e single Mikos is echt prachtig. Erg mooie video ook

Mikos en Right Here zijn alvast twee pareltjes!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emilíana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing The Storm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emilíana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing The Storm
De IJslandse muzikante Emilíana Torrini duikt na lange afwezigheid op met het Belgische The Colorist Orchestra en levert een bijzonder sfeervol maar ook zeer avontuurlijk album af dat makkelijk betovert

Emilíana Torrini werkte een paar jaar geleden al eens samen met het Belgische orkest The Colorist Orchestra en dit smaakte naar meer. Op Racing The Storm horen we, na Tookah uit 2013, eindelijk weer eens nieuwe songs van de IJslandse muzikante en ze zijn prachtig. Emilíana Torrini heeft een bijzondere stem en een bijzondere manier van zingen en het past prachtig bij de avontuurlijke klanken van het Belgische orkest dat de grenzen van de klassieke muziek en de chamber pop nadrukkelijk opzoekt. Racing The Storm is een veelkleurige luistertrip die zich van hoogtepunt naar hoogtepunt sleept en die laat horen dat Emilíana Torrini al lang niet meer in de schaduw staat van haar beroemdere landgenote Björk.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de IJslandse muzikante Emilíana Torrini stamt uit 1999, toen ik haar derde album Love In The Time Of Science kocht na een aantal zeer lovende recensies in met name Britse muziektijdschriften. Love In The Time Of Science deed in meerdere opzichten aan de muziek van haar landgenote Björk denken, maar klonk wel wat toegankelijker. Met deze beschrijving doe ik de muziek van Emilíana Torrini overigens wel wat te kort of zelfs flink te kort, want de muzikante uit Reykjavik zocht wel degelijk het experiment op haar doorbraakalbum en liet bovendien horen dat ze een veel betere zangeres is dan haar landgenote, die altijd dicht tegen mijn irritatiegrens zit en er vaak overheen gaat.

Sinds Love In The Time Of Science is Emilíana Torrini niet erg scheutig met albums, maar alles dat ze maakt is heel erg goed. Fisherman’s Woman uit 2005, Me And Armini uit 2008 en Tookah uit 2013 vond ik allemaal even goed als het doorbraakalbum van de IJslandse muzikante, maar de afgelopen tien jaar leek het helaas stil rond Emilíana Torrini. Dat klopt niet helemaal, want in 2016 speelde ze een zeer prominente rol op een live-album van het Belgische orkest The Colorist Orchestra, waarop de songs van Emilíana Torrini centraal stonden, terwijl ze een jaar later was te horen op Music To Draw To: Satellite van Kid Koala.

Objectief beschouwd krijgt Tookah uit 2013 echter pas deze week een opvolger met Racing The Storm. De samenwerking met The Colorist Orchestra uit 2016 smaakte voor Emilíana Torrini kennelijk naar meer, want het kleurrijke orkest rond multi-instrumentalisten Aarich Jespers en Kobe Proesmans is van de partij op het nieuwe album en kleurt de songs van de IJslandse muzikante zeer sfeervol in.

Ook bij beluistering van Racing The Storm zal iedereen die de muziek van Emilíana Torrini niet kent onmiddellijk associaties hebben met de muziek van Björk. Zowel de stem, de tongval als de manier van zingen laten flinke overeenkomsten tussen de twee horen, maar waar Björk zich op haar laatste album compleet verloor in bombast en gekte, betovert Emilíana Torrini direct vanaf de eerste noten.

Die betovering komt ook zeker van The Colorist Orchestra, want het orkest uit Antwerpen is zeker geen doorsnee orkest. Op Racing The Storm worden invloeden uit de klassieke muziek en de chamber pop op fraaie wijze gecombineerd, maar het Belgische orkest zoekt ook continu het avontuur met verrassende ritmes met een vleugje hiphop en met subtiele elektronische impulsen.

In muzikaal opzicht betovert Racing The Storm elf songs en veertig minuten lang, maar de bijzonder fraaie klanken kleuren ook prachtig bij de bijzondere stem van Emilíana Torrini, die zich wat mij betreft definitief ontworstelt aan de vergelijking met Björk, die op haar laatste album koos voor vergelijkbare ingrediënten, maar geen moment in de buurt komt van de aangename betovering van Racing The Storm. De zang van de IJslandse muzikante streelt continu het oor en kronkelt zich soepel om de bijzondere klanken van het kleurrijke orkest heen.

Het was echt veel te lang stil rond Emilíana Torrini, maar met het bijzondere Racing The Storm laat ze niet alleen horen dat ze terug is, maar levert ze wat mij betreft bovendien haar meest indrukwekkende album tot dusver af. Het album zet bovendien The Colorist Orchestra nog wat nadrukkelijker op de kaart. Erwin Zijleman

Gisteravond in Paradiso werd dit album integraal gespeeld. Aangenaam en intiem concert, mede ingegeven door het feit dat het een zitconcert was. (was wel even schrikken bij binnenkomst al die stoelen). Of dat nou helemaal geslaagd was weet ik niet. Sommige nummers nodigen uit tot bewegen.
Enthousiasme kan het orkest in combinatie met Emiliana niet ontzegd worden. Na afloop nog even het vinyl gekocht.

De IJslandse Emilíana Torrini bewandelt een veelzijdig, maar ook lastig pad. Haar eerste album Crouçie D’où Là is een gevarieerde, maar ook best zoete country blues plaat. Toch voelt het net niet helemaal puur en vertrouwd aan. Dit stigma zal ze altijd met zich meedragen, al kiest ze vervolgens op Love in the Time of Science voor meer experimentele folkloristische triphop. Haar Fisherman’s Woman meesterwerk is intiemer en soberder van opzet. Ze scoort met het zomerse Jungle Drum indiepop een internationale megahit en het prachtige intrigerende Gollum’s Song verschijnt op de The Lord of the Rings soundtrack. Uit haar pen komt de successingle Slow van Kylie Minogue voort, dus haar collega’s weten haar ook wel te waarderen en te vinden. Verzadigd met al het moois wat ze bereikt heeft trekt ze zich na de release van Tookah in 2013 steeds verder uit het muziekwereldje terug. Haar bijna twintig jarige carrière levert zes totaal verschillende albums op, vervolgens is ze alleen nog in samenwerkingsverbanden actief.

In 2016 resulteert dit in de The Colorist & Emiliana Torrini live registratie die ze met het kamerpopcollectief The Colorist Orchestra opneemt. De oorsprong van deze Belgische muzikantengroep ligt in Zita Swoon, waar de twee percussionisten Aarich Jespers en Kobe Proesmans elkaar treffen en besluiten om een vruchtbaar nevenproject op te starten. Daarna gaat dit achtkoppige gezelschap met Howe Gelb en Lisa Hannigan aan de slag, maar nu volgt er toch behoorlijk onverwacht Racing the Storm. De plaat is wat lastig te plaatsen, want het betreft studio opnames met nieuw materiaal, waardoor het een vervolg op Tookah betreft, en dat hierin The Colorist Orchestra de begeleidingsband functie op zich neemt. Na een schrijversstilte van tien jaar maakt Emilíana Torrini dus daadwerkelijk tijd vrij om een tiental nummers (The Colorist Orchestra draagt het instrumentale A Scene from a Movie aan) te verwezenlijken. Ze gaat hiermee helemaal terug naar haar GusGus basis, de band waarin het wonderbaarlijke Emiliana Torrini verhaal zijn oorsprong heeft.

Het afwisselende Racing the Storm laat zich eigenwijs nergens onderbrengen. Het gezelschap werkt volgens het liefde voor de muziek principe, een passioneel avontuur waarin de muzikanten zich prettig op hun gemak voelen. Er heerst totaal geen druk, waardoor het een lekker luchtig zomers sfeertje uitstraalt. De IJslandse ijskappen smelten door de vocale warmte van Emilíana Torrini, dus een echt milieubewust resultaat is het niet. Racing the Storm is een wiskundige geraffineerde uitgekiende som der delen waarin alle kwaliteiten samenkomen. Het zomerse jazzy Mikos intro heeft het mysterieuze van de The Persuaders begintune. Die John Barry adoratie zit ook al in het Crouçie D’où Là debuut verweven waar Emilíana Torrini The Man with the Golden Gun onder handen neemt. Je waant je in het Middellandse Zee gebied, en dat is toch wel bijzonder, omdat de muzikanten juist hun roots in het grijze verregende of de ijskoude kilte hebben. Dat filmische bewoont de hele plaat in vind zijn climax in het afsluitende Lonesome Fears, dit geeft echter maar een fractie van Racing the Storm weer.

Het is begrijpelijk dat de ritmische percussie zeer bepalend is. Oosters exotisch, berustend of juist zacht voort tikkend. Hier ligt de kracht van Aarich Jespers en Kobe Proesmans, die daarbij voorzichtig de overige ruimte met elektrische spanningsbogen, blazers treurnis, voorzichtig getoetst toetsenwerk en monsterlijke basdreunen invullen. Het tweetal is net zo onvoorspelbaar wispelturig als de gemiddelde weersvoorspelling, dan weer opzwepend als een rituele regendans, dan weer bevredigend langzaam nadruppelend. Het popverleden van Emilíana Torrini domineert het Hilton refrein, wat verrassend veel raakvlakken met het gedempte fluisterrap Heart and Soul tussenstuk van T’Pau heeft, welke zich hier aangenaam aan de songstructuren hecht. Wedding Song is een hedendaagse volgroeide interpretatie van haar country verleden, waarmee ze de Crouçie D’où Là onschuld een passende sobere volwassen plek gunt, en waarmee ze opnieuw haar singer-songwriter talent bewijst. Zo hoort een klassieker te klinken, als een tijdloos muziekstuk. Voor mij het absolute Racing the Storm hoogtepunt.

Na dit artistieke bewijs ontstaat er ruimte voor het kinderlijke vrolijke Right Here, waarmee ze een stukje jeugd terugpakt. De duistere Smoke Trails tripgoth memoreert met de avondvullende rookgordijn sfeer aan de Bristolse scene. Het instrumentale A Scene from a Movie duikt zelfs nog dieper die dramatische broeierige nachtclub kant in. Als de stem van Emilíana Torrini het vervolgens in The Illusion Curse weer overneemt, blijft het verstikkende laaghangende wolkendek zwaar boven deze track zweven. Het Racing the Storm titelstuk verbergt de allesbepalende Belgpop erfenis in de kunstzinnige begeleiding van The Colorist Orchestra. Het voelt allemaal zo vertrouwd aan alsof Emiliana Torrini nooit is weggeweest. Welkom terug!

Emiliana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing the Storm | Pop | Written in Music - writteninmusic.com