Pestilent Hex - The Ashen Abhorrence (2022)

Met wortels in trager dan traag acts als Profetus, Wormphlegm en Tyranny is het op zich een wonder dat het duo achter Pestilent Hex überhaupt nog weet hoe je een vermoeid strijdros moet laten galopperen. The Ashen Abhorrence brengt ons een drukke vorm van zwartgeblakerd metaal waarin met het hoofd geknikt wordt in de richting van de oude Emperor en Obtained Enslavement.

De kraakheldere productie zorgt ervoor dat alle sporen die bewandeld worden goed te onderscheiden zijn. We horen woeste tremeloriffs regelmatig zij aan zij gaan met kalme pianoriedels en andere voorzichtig ingemixte symfonische elementen. Dat geeft het geluid een grootse uitstraling. En vooral de schakelmomenten tussen stevig stuwende stukken en blastpassages geven een track als The Nature Of The Spirit enorm veel kracht.

Met The Ashen Abhorrence kun je je onder laten dompelen in een stemmig gebrachte sage waarin geesten en ander duivelsgespuis de dienst uitmaken. En daarmee is het een fraaie binnenkomer van dit Finse duo.

Lauri Laaksonen is het brein achter de geweldige funeral doom van Convocation en blijkt met Pestilent Hex ook een uitstekende pot symfonische black metal te kunnen maken.

Net als bij Convocation worden alle registers open getrokken om de muziek op The Ashen Abhorrence van de nodige grandeur te voorzien. De vergelijking met Emperor kan snel worden gemaakt, maar Pestilent Hex houdt het allemaal net iets simpeler en klinkt minder bezeten. De vergelijking met Obtained Enslavement, die ik veel lees in reviews, geeft aan dat ik die band ook maar eens moet verkennen.

Maar eerst ben ik nog wel even zoet met dit album en de opvolger uit 2024.