John Blek - Until the Rivers Run Dry (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Blek - Until The Rivers Run Dry - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Blek - Until The Rivers Run Dry
John Blek heeft de traditionele folk wat achter zich gelaten op zijn nieuwe album Until The Rivers Run Dry en kleurt de koude winteravonden prachtig in met sfeervolle klanken en warme vocalen

Op een of andere manier vallen de albums van de Ierse muzikant John Blek bij mij bijna altijd tussen wal en schip. Daar was ook het onlangs verschenen Until The Rivers Run Dry bijna terecht gekomen, maar gelukkig was ik op tijd bij de les. Sindsdien is het nieuwe album van de Ierse muzikant me steeds dierbaarder geworden. Vooral wanneer de zon onder is komen de warme en sfeervolle klanken op het album op fraaie wijze tot leven. Door alle strijkers doet het hier en daar wat zoet aan, maar het past prachtig bij de warme stem van de Ierse muzikant, die op Until The Rivers Run Dry flink wat invloeden uit de jaren 70 heeft geïncorporeerd in zijn nog altijd herkenbare geluid.

Door wat gegoochel met de releasedatum en het pas later beschikbaar maken van het album via de streaming media diensten, had ik Until The Rivers Run Dry van John Blek bijna gemist. Ik heb sowieso al geen gelukkige relatie met de muziek van de Ierse singer-songwriter, want van de twee albums die hij maakte met zijn band The Rats en de vijf soloalbums die hij tot voor kort afleverde, pikte ik alleen The Embers uit 2000 op. Ik heb daar geen goede verklaring voor, want het is zeker niet zo dat The Embers een buitenbeentje is in het inmiddels respectabele oeuvre van John Blek.

Ook het onlangs verschenen Until The Rivers Run Dry is dat zeker niet, al worden de songs van de Ierse muzikant wel steeds iets toegankelijker en klinkt zijn muziek bovendien voller. Until The Rivers Run Dry klinkt hierdoor toch wel wat anders dan de vroege en wat meer folk georiënteerde albums van John Blek, al heeft de muzikant uit het Ierse Cork wel op al zijn albums een herkenbaar eigen geluid.

Op Until The Rivers Run Dry heeft John Blek zich omringd met een aantal Ierse muzikanten, onder wie zangeres Cathy Davey, pianist Kit Downes, bassist Chris McCarthy en drummer Davey Ryan. Verder is er op het album een belangrijke rol weggelegd voor de strijkers van Colm Mac Con Iomaire, die we kennen van The Frames. Met name de inzet van strijkers voorziet Until The Rivers Run Dry van een geluid dat door de Britse muziekpers vooral wordt omschreven als romantisch en dat is wat mij betreft een vlag die de lading prima dekt.

John Blek neemt op zijn nieuwe album wat meer afstand van de traditioneel aandoende folk die hij in het verleden nog wel eens maakte en kiest voor folky pop. Het is folky pop die, mede door de inzet van de strijkers en het warme en organische geluid, herinnert aan de muziek die in de jaren 70 werd gemaakt, maar het is ook nog altijd muziek die het aangename stempel van John Blek draagt.

De Ierse muzikant is gezegend met een bijzonder aangenaam stemgeluid, dat er voor zorgt dat zijn al zo warm ingekleurde songs nog wat warmer klinken. Het is een stem die aan diepte heeft gewonnen door de volle en sfeervolle klanken op het album, waardoor Until The Rivers Run Dry me nog meer overtuigt dan het drie jaar geleden verschenen The Embers, tot voor kort het enige album van John Blek dat ik oppikte.

Door de stemmige organische klanken en de fraaie arrangementen van strijkers is het nieuwe album van John Blek een album dat het uitstekend doet op de late avond, zeker wanneer de buitentemperatuur tegen het vriespunt aankruipt. Enige liefde voor ‘romantische’ klanken is wel nodig om van Until The Rivers Run Dry te kunnen genieten, want het album is absoluut wat aan de zoete en brave kant.

Daar ben ik overigens lang niet altijd gek op, maar John Blek heeft meer te bieden dan de meeste van zijn collega’s in dit genre. De instrumentatie en de songs op het album schuren tegen het zoetsappige aan, maar blijven wat mij betreft aan de goede kant van de streep door de hoge kwaliteit van zowel de songs als de muziek. John Blek is bovendien een uitstekend zanger, die zijn songs met veel gevoel vertolkt, waardoor deze songs je een voor een veroveren. Ik had het album zoals gezegd bijna gemist, maar dat zou echt zonde zijn geweest. Zeker nu de temperaturen buiten weer flink dalen. Erwin Zijleman

vanwege de positieve recensie van erwinz bij dit alweer 8e album van de Ierse singer/songwriter John Blek (echte naam John O'Connor) en de jubelende recensies van Lura bij een aantal van zijn eerdere albums, heb ik tickets gekocht voor zijn komende concert 28 januari a.s. in het Ketelhuis, Oisterwijk. onderdeel van zijn concertreeks in de Lage Landen deze maand die vanaf 17/1 begint. wellicht interessant als kennismaking voor de folk/roots muziekliefhebber. ben totaal onbekend met 's mans muziek en dat hou ik bewust nog even zo. benieuwd naar het optreden van John Blek & the Broken Strings. laat me graag verrassen.

@ potjandosie:
Ben bij toeval bij het optreden van John Blek in Luxor (Arnhem) beland. Was zwaar onder de indruk, dus een week later ook naar het optreden in het Ketelhuis geweest. Een versterkt en een akoestisch optreden van hem gezien. Beiden waren een genot om te horen!
Ben wel benieuwd wat jij van het optreden vond?

haha leuk! was net als jij ook zeer onder de indruk van John Blek. prachtig intiem, akoestisch huiskamerconcert op een toplocatie. een fijne "no nonsense" Ierse mentaliteit en een sympathieke podiumpersoonlijkheid. het samenspel en de samenzang met de 2 begeleidende musici op cello en viool klonk als een klok. het had eentonig kunnen worden als hij alleen met akoestische gitaar had opgetreden. "Lily in the Garden", "Empty Pockets" en "Comfort Me" waarbij het publiek werd uitgenodigd om mee te zingen en dat ook volop deed, zijn mij bijgebleven, maar het was sowieso een sterke set. John Blek is nog maar 37 jaar oud en heeft al 8 albums op zijn naam staan. de man is productief.

Als artiest nog niet zo bekend, ook bij mij vaak genoeg voorbij zien komen, maar nooit de tijd genomen om eens te luisteren. Ik zag een tip voorbij komen over zijn nummer 'Salt in the water', een prachtig ingetogen nummer over zeelieden.
Dus de stap genomen om zijn muziek te gaan luisteren. Zijn album uit 2024 pakte me niet, maar deze 'Until the rivers run dry' dus wel! Een mooi, intiem album. Een heuse troubadour, een singer-songwriter met een goede energieke zachtwarme stem. Muziek met kleine bandondersteuning (drums, bas). Dit album is niet baanbrekend, wel pakkend, mij geeft het een geruststellend gevoel. Lieve, mooie liedjes, zoals het titelnummer en Once in a while (leuke tekst over een toevallige ontmoeting bij de bar). Stom van mij dat ik niet eerder naar zijn muziek heb geluisterd (gisterenavond bleek hij in de buurt op te treden).