Steve Jolliffe - Escape (1991)

Wat bij dit album gelijk opvalt is de mooie vormgeving door Leigha Anderson, het is alleen jammer dat de cd zo klein is, want dit zou op lp-formaat veel beter zijn uit de verf zijn gekomen. Dan de muziek op dit zesde solo album van Steve Jolliffe is gebaseerd op zijn innerlijke gevoelens van droefheid, plezier, het leren van pijn en het houden van jezelf en dat van anderen. Kortom: een reis door het gevoelsleven.

Het begin van Journeys Begin doet erg klassiek aan na mijn idee zit iemand van een klassiek orkest alleen op het podium zijn deuntje te spelen op een blaasinstrument. Naast hem zijn ook anderen bezig. De sfeer is bepaald niet vrolijk het doet grijs aan. Na drie minuten wordt het ineens angstig stil. Even zijn wat golven te horen, waarna ver uit de diepte wat ontstaat. Het is ingetogen en doet wat jazzy en melancholisch aan. Een sfeervol eind dus van de eerste track. Land Unknown trekt die bijzonder sfeer door. Voor mijn gevoel zit ik op een kameel die me op reis neemt door de woestijn. Het is geen vrolijke tocht, de droefheid drupt er als het ware van af. Ik moet denken aan een circus artiest die zijn dag niet heeft.

Red Witch begint eveneens klassiek en in een desolate sfeer. Het roept daarmee een gevoel op van een dag dat het maar blijft regenen. Echt vrolijk is het dan niet, maar wel erg sfeer vol uitgevoerd. Tegen het einde lijkt het wel of er licht in de duisternis komt, het voelt aan uit een lang tunnel te komen. Desire begint een tikje Chinees, maar al snel zit ik gewoon in het Westen. Nou gewoon, ook in deze track zit een droeve ondertoon. Ondanks dit zit er ook een toon van hoop in Alleen is het heel jammer te noemen dat het einde wel heel erg abrubt is, er had nog een goed verhaal kunnen volgen.

De track Diver brengt me in eerste instantie terug naar de kosmische muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dit is echter van korte duur, want daarna volgt iets wat behoorlijk klassiek aan doet. Na verloop van tijd komt er meer tempo in het stuk, wat erg mooi is gedaan. Voor mijn gevoel ben ik zo vrij als een vis in het water. Kort daarna wordt het stil, maar heel zacht hoor ik fraai piano spel waar iets melancholisch in zit. Niet lang daarna volgt een deel muziek wat tegen de stilte aan zit. Het kost me moeite om het te volgen, maar het geeft wel aan met hoe weinig geluid je al muziek kunt maken.

Free Passage begint met opgewekt spel op een akoestische gitaar. Het roept daarmee een bevrijdend gevoel op. Even los komen van jezelf een heerlijk genieten van het leven. Daarmee komt op een bijzonder manier een einde aan een boeiend album van Steve Jolliffe. Of zijn gevoelsleven goed tot uiting is gebracht weet hij zelf het beste, edoch mijn gevoel zegt dat dit een heel behoorlijk album is van de man die een blauwe maandag ooit deel uitmaakte van Tangerine Dream.

Wat ik met dit verhaal moet bij deze schijf is me onduidelijk.

Het raakt voor mij met alle respect kant nog wal.

Een sterke plaat is het maar meer ook niet.

Deze keer Gerard kan ik je niet volgen. Maar dat is op zich niet zo erg, ieder zijn mening. Deze keer vind ik het allemaal wat overdreven omschreven.
Waar ik je bij de meeste stukken best kan volgen is het hier andersom.

Schrijf er dan even zelf een verhaal over. Ik baseer me hier op gegevens die ik in het boekje van de cd las. Die heb ik enkel vertaald naar mijn eigen beleving. Zo doe ik dat altijd als ik een album beschrijf. Daarmee wordt het een persoonlijk verhaal.

Juist daarom, in veel gevallen kan ik je volgen en dat is bij de meeste albums waar jij je verhaal overschrijft het geval. Bij deze ligt het net even anders.