Nicola Hitchcock - Passive Aggressive (2005)

Fans van Mandalay die een beetje heimwee hebben naar de groep, kunnen hier een beetje hun pijn mee verzachten... maar het is toch niet helemaal hetzelfde.

Deze CD is in feite een soort "best of" van collaboraties die Nicola "The voice of Mandalay" Hitchcock heeft gedaan na de ontbinding van voorgenoemde groep. Sommige daarvan zijn zeer geslaagd ( Moving in to a New Space bv. ), anderen voelen maar wat leeg aan. Daarom nog niet povertjes, maar gewoon veel te repetitief. De uitgekiende arrangement van Saul Freeman bij Mandalay zijn hier vaak ver zoek; de kleine details die het geheel steeds boeiend hielden zijn hier meer af- dan aanwezig, en dat is toch wel een spijtige zaak. Ik krijg persoonlijk echt vaak het gevoel dat de nummers echt wel gecomponeerd zijn op een "laten we die loop zoveel maten draaien, dan die erbovenop, en dan die weghalen, en...", weet je wel... De subtiliteit durft wel eens te mankeren. Bovendien is de coherentie van het geheel ook nogal zoek, niet in het minst, nogmaals, vanwege de grote verschillen in qualiteit van de nummers. Het durft soms wel eens aanvoelen alsof je op een hobbelende weg aan het bollen bent, en het kan soms nogal lang duren eer je nog eens een top bereikt, en dat werkt vermoeiend.

In 't kort: een paar zeer goede nummers, zoals we van iemand als Hitchcock wel mogen verwachten, maar het geheel voelt nogal flets en smaakloos aan, met veel te veel dance/techno invloeden naar mijn persoonlijke smaak. Een beetje een tegenvaller... Van haar had ik toch meer verwacht. Geslaagd met voldoening, maar zonder onderscheiding. 2,5*