Djevel - Naa Skrider Natten Sort (2022)

Eerder schreef ik al dat het Noorse blackmetal gezelschap Djevel een band is dat per album maar beter lijkt te worden. Dat daar geen eind aan zou komen, had ik nooit gedacht. Maar Naa Skrider Natten Sort is een album waarin de huidige bezetting van Djevel zichzelf overtreft.

Het gegeven dat Djevel Noorse Grammy's wint, geeft vast al aan dat we hier niet te maken hebben met de meest extreme variant van blackmetal. Sterker nog, Naa Skrider Natten Sort is een hele rustgevende nachtelijke trip geworden. Ondanks de overdonderende trommelslagen en het indringende riffwerk. Het zit hem in de meeslepende riffs en het bijbehorende staccato krijs- en zangwerk dat afgewisseld wordt met melancholisch klinkende tokkels en andere geluiden waardoor een ijzige kalmte lijkt neer te dalen over het krachtige geweld. En wat een productie ook. Het knalt en het spettert zonder dat het gecomprimeerd klinkt. Daardoor is het geluid ook gaan leven.

Het album is het tweede deel uit een trilogie dat zich mag laten vertalen als een ode aan de nacht. De loom opgebouwde nummers maken een auditieve vertaling van een voetreis door besneeuwde bossen, langs bevroren meren en in nevels gehulde berghellingen. Met bezwerende koorgezangen die je als bosgeesten met onduidelijke bedoelingen begeleiden. Slechts af en toe gaat het tempo om hoog maar ook dan worden met slepende melodieën die als mistdekens over de onrust gedrapeerd zijn, de contemplatieve rust bewaard.

Hoogdravende experimenten hoef je niet te verwachten. Djevel blijft stilistisch hangen in niet al te moeilijke zwartmetalen motieven die zich diep geworteld weten in de beruchte negentiger jaren. Maar er mag diep gebogen worden voor de inventieve wijze waarop dit allemaal is uitgewerkt en de machtige sfeer die ermee opgeroepen wordt. Djevel raakt hiermee in kwalitatieve zin aan gelijkaardige albums als Bergtatt en Aspera Hiems Symfonia.

Ik hoor u denken: "die gast loopt wel erg hard van stapel." Maar niets is minder waar, ik ben oprecht onder de indruk op de wijze hoe Djevel zich van het relatief saaie Dødssanger uit 2011 zich in zeven albums heeft ontwikkeld tot het magistrale werkstuk wat nu op de mat plofte. De lat voor het sluitstuk van deze driedelige nachtmis kan niet hoger gelegd worden.

ik sluit me helemaal aan bij bovenstaande review. Mijn album van het jaar! Na het vorig jaar uitgebrachte 'Tanker Som Rir Natten' is dit het 2e meesterwerk van Djevel.

Geweldig album!

Dank voor de tip (via Vemod - The Deepening) Apollo: mooi album !

Deze stamt net uit de periode voordat mijn focus steeds meer richting black metal ging en ik me er inmiddels behoorlijk in onderdompel; had deze zeker niet willen missen...

Benieuwd trouwens wat Edwynn van het album dat ik hierboven noem, vind ?

In oktober dit jaar zal het laatste deel aan de album trilogie worden toegevoegd, geheten: "Natt Til Ende". Meer informatie heb ik op dit moment niet. Voor wie echt niet kan wachten is er een live versie van de title track (Natt Til Ende) te vinden op Youtube.

Thanks voor de tip Apollo, zetten we alvast op de nieuwe releases watchlist...