Somebody's Child - Somebody's Child (2023)

In 2018 kwam Sombebody’s Child bovendrijven dankzij een aantal uitstekende indiepop singles. Als support acts van Kodaline, Primal Scream en Kaiser Chiefs en een optreden in het populaire Ierse tv programma Late Late Show bezorgde de groep uit Dublin nationale bekendheid. Met de hit singles Hold Me Like You Wanna en We Could Start a War werd de bekendheid nog verder vergroot.

Frontman van de groep is Cian Godfrey. Hij woonde in zijn prille jeugd een aantal jaren in Parijs. In die tijd werd hij gepusht om piano te spelen. De enige muziek die hij in die tijd hoorde waren artiesten als Tom Waits en Leonard Cohen uit de kleine platenverzameling van zijn vader.

Daar is niets meer terug van te horen in de muziek op het debuutalbum Somebody’s Child. Het is een combinatie van synthesizergeluiden uit de jaren tachtig geïnspireerd door The Cure en Joy Division en gitaarriffs die doen denken aan indierock uit de beginjaren van deze eeuw en eerder. Zelf moest ik af en toe aan U2 denken in hun begintijd. Het is vooral de energie die me aanspreekt in hun muziek en de gepassioneerde zang van Cian.

De meeste liedjes schreef Cian samen met bassist Sean Tohill. Hij zingt onder andere over de huizencrisis in Ierland, net als in Nederland een groot probleem. Het valt volgens Cian niet mee om te overleven in een grote, dure stad als Dublin. Soms is de muziek trouwens wat meer ingetogen zoals in How Long. Het album werd geproduceerd door Mikko Gordon (The Smile, Gaz Coombes, Thom Yorke).

De populariteit is in Nederland ook duidelijk groeiende. Vorige week speelden ze onder enorme belangstelling op Eurosonic. Begin maart komen ze voor twee optredens naar de Lage Landen, gevolgd door een optreden op het bekende SXSW festival in Austin, Texas.

Somebody’s Child live :

09-03 ANTWERPEN : Trix
10-03 AMSTERDAM : Paradiso (Upstairs), uitverkocht

Tot nu nog niet helemaal overtuigd

Wat een fijne plaat zeg! Sommige nummers doen me aan Sam Fender denken. Dit album geeft me een nostalgisch gevoel. Fijn dat zulke albums nog worden gemaakt. Niet te moeilijk, gewoon heerlijke songwriting.

Dit is misschien wel de minst originele plaat die ik ooit heb gehoord!! Werkelijk alle mainstream-poprock-invloeden komen voorbij, varierend van -inderdaad- Sam Fender tot U2 en weer terug. Maar wat geeft het als het zo lekker klinkt als hier. Originaliteit is niet altijd een zegen. Gewoon een klasse plaat met prima liedjes (behalve Stay, wat toch echt te zwak is en What I Said, wat te veel op War on Drugs leunt). Ik vermaak me hier uitstekend mee!!

Met I Need Ya zette Somebody's Child een heerlijke poprockplaat neer, maar het hele album achter elkaar luisteren verveelt redelijk snel vanwege het gebrek aan variatie en creativiteit. Hierdoor is het óók nergens slecht, maar ik denk niet dat ik dit over tien jaar nog draai.

Nog beter dan Sam Fender zelf! How Long, What I Said. Pure schoonheid. Tja als het de Sam Fender artiest had geweest hè.....