Akron/Family - Love Is Simple (2007)

De heren zijn vlot door elk jaar met een nieuw album te komen (of was die vorige nu toch geen volwaardige cd?).
Dit album begint al fraai met het folky Love, Love, Love (everyone) maar het feestje gaat van start op Ed is a Portal. Dit is de folk-versie van Talking Heads lijkt het wel: uiteraard binnen 1 song veel wisselingen. Lekkere feestmuziek waar de vrolijkheid van afdruipt. Dit bevalt me zeer goed moet ik zeggen. Zeker op dagen waarop de luchten grauw zijn (zoals nu) terwijl het zonnig en blauw had moeten zijn........... dan vormen dit soort nummers het zonnetje dat schijnt vanuit de boxen.
Don't Be Afraid, You're Already Dead opent melancholieker. Het feestje is al snel weer over blijkt. Het is een slepend en traag folknummer wat een beetje neigt naar Neutral Milk Hotel. Niet geheel bijzonder, maar wel prima samenzang.
Bij I've Got Some Friends lijkt de geluidband op hol te slaan. Zelfs als de zang ingezet gaat worden lijkt het niet te kloppen. Al snel volgt dan ook een chaos aan tempo en geluid wat door de vele afwisselingen met normale zang en muziek goed binnen de perken blijft. Hierdoor krijg je een leuk nummer wat ik als een mengeling beschouw tussen Paul Simon's Graceland en Architecture in Helsinki.
Lake Song / New Ceremonial Music For Moms kent leuke (exotische) invloeden op muzikaal gebied en de achtergrondzang doet wat aan Sufjan Stevens denken. Uiteraard altijd gevaarlijk om met referentiekaders op de proppen te komen, maar het geeft een beetje een idee. Een spannend nummer.
There's So Many Colors valt ook op door de samenzang (ik krijg er soms een 'Polyphonic Spree happy joy joy' gevoel bij). Het is tevens het langste nummer van dit album. Het gaat een beetje alle kanten op, maar dat zijn we wel gewend van deze band.
Met voor geluid Crickets begint mag u zelf raden.... lijkt me nu niet zo moeilijk. Hier overheen is een lieflijk folk-liedje gedrapeerd.
Ook het folk-walsje Phenomena klinkt heel lieflijk en zoet. Maar ook hier worden op een gegeven moment genoeg instrumenten toegevoegd (waaronder een gitaarsolo en veel samenzang) waardoor dat lieflijke al snel naar de achtergrond gaat.
Pony's O.G is twee-en-een-halve minuut wederom een mooi en lieflijk nummer, maar dan wordt het opeens duister alsof er een ijzige, donkere lucht optrekt. En zodra deze weggetrokken is hebben we een compleet ander nummer. Wel weer met een hoop Sufjan Stevens-achtige samenzang.
Of All The Things is lekkere springerige dansfolk maar dan net even anders door het gebruik van de electrische gitaar. Maar ook hier gebeurt binnen 1 nummer weer heel veel, want het vliegt al snel weer een compleet andere kant op om vervolgens weer terug te keren naar de gitaar. Vermoeiend? Misschien wel, maar het houdt de boel wel levendig.
Love, Love, Love 2 keert aan het einde nog terug in reprise-vorm.
Het blijft een bijzonder bandje. Op de een of andere manier bevalt het werk dat ze afleveren weer bijzonder, maar het grijpt me ook weer niet naart de strot. Misschien dat dit nog gaat groeien, maar die ervaring had ik niet met de voorganger dus ik ga er vooralsnog niet van uit. Ik weet in elk geval wel dat dit een bijzonder album is waar het af en toe zeer prettig naar luisteren is. Overigens vind ik het freak-gehalte wat minder dan op de vorige, maar dat kan ook gewenning zijn, want het blijft een beetje freaky, dat wel. Dus toch freak-folk? Zo u wilt, ik blijf het een rare term vinden.

Zo, da's vlug inderdaad. Ben alvast benieuwd, hoewel ik de vorige toch wel vond tegenvallen in het licht van het debuut en vooral de split met Angels of Light. Desalniettemin, alsnog benieuwd dus,

Een heerlijk allegaartje van folknummers. Her en der hoor je mensen het nummer 'Ed Is a Portal' de hemel inprijzen. Ik vind 'm ook mooi, maar het kan niet tippen aan 'Don't Be Afraid, You're Already Dead'. Prachtige nummer!

Fijne plaat, maar minder goed dan al het eerdere werk. Ik heb het niet zo op het gefeest in Ed Is A Portal. Doe mij maar I've Got Some Friends.

ben in het voorjaar nog naar een akron/family concert geweest.

niet mijn ding - ik heb het ervaren als een poging tot hersenspoeling.

allemaal hossende idioten op een podium.

Ik begin het steeds leuker te vinden. Juist ook Ed is a Portal...
Maar ook I've got some friends en lakesong. Ik vind die hossende hippieshit wel aanstekelijk werken.

de hossende hippieshit verpest dit album voor mij en verpestte het optreden eerder dit jaar ook al. Ik ga weer naar beneden van 3,5 naar 2,5. Alleen verdiend door de uitstekende nummers I've Got Some Friends en Of All The Things.

Ik heb deze band nu 3 keer live gezien, de eerste keer in Rotown (Rotterdam) in 2005 wat erg leuk was en vrij onverwachts. Ik had toen hun beduut album aangeschaft maar het was totaal anders dan het concert en ik ben er nooit echt ingekomen. De andere 2 concerten waren ook leuk, beide waren op Motel Mozaique, en dat hippie gedoe bevalt mij zeer goed. Ook nog meegedanst met de band op het podium Deze cd valt dus zeker ook in goede aarde omdat het de optredens veel weer vergeeft en dat vind ik het leukste aan de band.

Wat een belachelijk lage score!!
Super afwisselend, rauw, dynamisch en tegelijkertijd enorm verfrissend, catchy en frivool. De energie spat er vanaf! Er heerst een soort mix van joligheid en duisterheid die uniek is.

Vind dit soort bands toch redelijk zeldzaam: Ik heb ze helaas nooit live gezien maar dat ze zo'n rauwe sound durven en weten te vangen op een studio-album hoor ik niet vaak. Vaak worden albums bij bands toch al een stuk gelikter en meer gepolijst dan dat het live is. Vrij logisch natuurlijk, want een studiosetting of een concert zijn twee totaal verschillende dingen. Maar daarom is het juist zo knap en goed! Alles is enorm krachtig, overtuigend en strak maar het live element en de spontaniteit blijft aanwezig.

Deze krijgt een 4,5 van me maar gaat vast nog naar een 5,0 toe. Wat een band!