Autumn Tears - Guardian of the Pale (2023)

Wat een fantastisch mooie plaat! Autumn Tears brengt altijd al kwaliteit en scoort eigenlijk altijd hoge ogen. Guardian of the Pale is wat dat betreft een volgende stap, maar wat voor een stap. Zoals bekend wordt de band aangevuld met verschillende klassiek geschoolde zangers en zangeressen. De (samen)zang op Guardian of the Pale is werkelijk subliem. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een hele lading (gast)muzikanten. Zij bespelen verschillende instrumenten, zoals viool, cello, piano, trompet, trombone, harp, fluit en klarinet. Door dit alles op de juiste manier bij elkaar te brengen levert absolute schoonheid op. De mastering is in de bekwame handen van Peter Bjärgö (bekend van Arcana, Sophia en zijn solo project). Guardian of the Pale zit vol met kwalitatief hoogstaande neoklassiek en Heavenly voices. Het levert uitstekend opgebouwde en met bombastische erupties vol zittende nummers op als Radiant Blood, And There Rises From Somewhere… (What Unnamed Breath Shall Bring) en Of Wind, Water and Sand. Check complete recensie op Autumn Tears – Guardian of the Pale - Rockportaal.nl

Rond de millenniumwisseling heb ik de cd's van de trilogie 'Love Poems For Dying Children' vaak, héél erg vaak in mijn discman gehad. Daarna uit het zicht verloren, wat niet verwonderlijk is, omdat het project rondom Ted Tringo jarenlang op zijn gat lag. Ik zag de naam in 2019 weer opduiken met het album 'Colors Hidden Within The Gray', maar raakte pas écht weer geïnteresseerd toen bleek dat Agnete M. Kirkevaag (van Madder Mortem) aangaf mee te doen op het navolgende 'The Air Below The Water' (2020). Toch zette ik deze interesse niet om in daadwerkelijk luisteren. Tot vandaag.

Ted heeft de sokken erin, alsof de dood hem op de hielen zit, want dit is alweer het vierde album sinds 2019. Ook nu zingt Agnete mee (ik herken haar stem op 'Daydreaming in Ash Fields').
De muziek is echter een stijlbreuk met in ieder geval de album uit de jaren 90. De (neoklassieke) darkwave is nog maar zelden te bespeuren. Wat ervoor in de plaats is gekomen is een hoog 'tussen kunst en kitsch'-gehalte. Smetteloos gezongen, zowel solo als koor, maar mier- en mierzoet. Aalgladde classical crossover met een hoog soundtrackgehalte voor boomknuffelende, rooibosdrinkende woke-huisvrouwen die De Celestijnse Belofte als het beste boek ooit beschouwen. Kan bijna geen toeval zijn dat ik dit tijdens de kerstdagen opzet, alleen heb ik totaal geen behoefte aan muziek die een zijïge kerstsfeer oproept.
Waar is de dark in de wave gebleven? Dorkwave.

Ik heb nog even ter vergelijking kort naar die Dying Children-trilogie teruggeluisterd of ik destijds niet in een persoonlijkheidscrisis verkeerde: maar nee, dat is wel even hele andere en véél fijnere koek. Nog steeds prachtig! Het verschil tussen liefhebbers van Dead Can Dance en Helene Fischer.