Charlie Cunningham - Frame (2023)

wat een ontdekking! prachtige ingetogen subtiele liedjes met net dat extra erin dat het spannend maakt door gedurfde productie met bijvoorbeeld koortjes of trompet. Het valt me op dat organisch opnemen steeds meer een trend wordt en dat is een goede zaak, luistert veel prettiger op de lange duur. En daar bedoel ik mee een echte piano die ook klinkt als een echte piano(ik hoor het nog steeds als die niet echt is maar gesampled uit een computer) en een echt drumstel wat ook klinkt als een echt drumstel ipv samples onder de snare en basedrum om ze heavier te maken. Meeste mensen weten dat niet eens dat dat al jaren gebeurd maar voelen dat wel. Hij doet mij een beetje aan Chris Garneau denken.

Wel jammer als je iets mooi ontdekt en er achter komt dat de artiest net 2 weken geleden in Paradiso is geweest met ook nog is een voorprogramma die er toe doet Rachel Sermani.

Mooie tip, muziekobsessie!

En zo luister ik opeens alleen nog maar naar Charlie Cunningham deze week. Wat een prachtig album is dit, met wonderschone en gevarieerde liedjes, a la Ben Howard (in z'n betere tijden). In elke track weet hij iets bijzonders te stoppen, soms is het de tekst, vaak zijn het bijzondere details in de composities en de electronische elementen. Zijn stem neigt wat naar Chris Martin, waar ik minder fan van ben. Voor nu een 4*, maar zeker kans op verhoging. Shame I Know is prachtig, favoriet momenteel Pathways. Mooie ontdekking deze artiest!