Blood, Sweat & Tears - No Sweat (1973)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Jazz
Label: Columbia
-
Roller Coaster (3:25)
-
Save Our Ship (3:40)
-
Django (An Excerpt) (2:05)
-
Rosemary (3:10)
-
Song for John (3:00)
-
Almost Sorry (6:24)
-
Back Up Against the Wall (3:10)
-
Hip Pickles (1:40)
-
My Old Lady (3:15)
-
Empty Pages (3:10)
-
Mary Miles (2:20)
-
Inner Crisis (5:33)
0
geplaatst: 8 oktober 2024, 20:51 uur
Een onevenwichtig oeuvre, veel wisselvallige platen en de band wisselde vaker van muzikant dan ik van onderbroek. Druk van de platenmaatschappij en veel onderliggende irritaties lagen hieraan ten grondslag.
Na het debuut vormde dit al direct een probleem; zanger Al Kooper moest het veld ruimen, er moest en zou een betere zanger voor in de plaats moeten komen. Dit resulteerde in de komst van David Clayton.
In mijn beleving was er trouwens weinig mis met de vocale capaciteiten van Kooper, maar dat terzijde.
De eerste twee platen van de heren; Child Is Father to the Man en de titelloze tweede plaat blijven enorm sterk. De combinatie van jazz, rock, soul en grootse arrangementen is fraai.
Vanaf plaat nummer 3 gaat het voor mijn gevoel bergafwaarts, ook dit schijfje is weinig memorabel. De titelsong is nog vermeldenswaardig, weliswaar is de song pakkend en catchy, maar het blijkt een voltreffer te zijn.
Vervolgens trekt er weinig memorabels voorbij, zwalkende songs met weinig spanning en te weinig concrete invullingen.
Nee, voor mij blijft Blood, Sweat & Tears de band wiens eerste twee platen mij enorm lief zijn, maar de rest van het oeuvre mij op zijn zachtst gezegd matig kan boeien.
Na het debuut vormde dit al direct een probleem; zanger Al Kooper moest het veld ruimen, er moest en zou een betere zanger voor in de plaats moeten komen. Dit resulteerde in de komst van David Clayton.
In mijn beleving was er trouwens weinig mis met de vocale capaciteiten van Kooper, maar dat terzijde.
De eerste twee platen van de heren; Child Is Father to the Man en de titelloze tweede plaat blijven enorm sterk. De combinatie van jazz, rock, soul en grootse arrangementen is fraai.
Vanaf plaat nummer 3 gaat het voor mijn gevoel bergafwaarts, ook dit schijfje is weinig memorabel. De titelsong is nog vermeldenswaardig, weliswaar is de song pakkend en catchy, maar het blijkt een voltreffer te zijn.
Vervolgens trekt er weinig memorabels voorbij, zwalkende songs met weinig spanning en te weinig concrete invullingen.
Nee, voor mij blijft Blood, Sweat & Tears de band wiens eerste twee platen mij enorm lief zijn, maar de rest van het oeuvre mij op zijn zachtst gezegd matig kan boeien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.