Anna B Savage - in​|​FLUX (2023)

Haar debuutalbum A Common Turn wist mij twee jaar terug volledig te overtuigen. Mijn slotconclusie was toen : Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut! Het is vooral haar voordracht die deze alternatieve singer-songwriter uniek maakt, gelukkig komt ze binnenkort naar de Lage Landen voor optredens. Op haar tweede album In|Flux weet ze andermaal de luisteraar te imponeren. Bijgaand voor luisteraars die net als ik het naadje van de kous willen weten het persbericht, waarin de intenties van Anna worden toegelicht.

Anna B Savage heeft altijd vragen gesteld in haar muziek, maar op het nieuwe album 'in|FLUX' zijn antwoorden niet langer haar zoektocht. Kwetsbaarheid en nieuwsgierigheid zijn altijd de sleutelwoorden geweest om haar werk te beschrijven en op haar tweede album herdenkt ze de complexiteit en variabelen van de mensheid, de pijn of het plezier van liefde, verlies en aardse verbondenheid, en legt ze dit alles vast op verwoestende, uitbundige en krachtige manieren. Het belangrijkste verschil tussen deze en eerdere releases: ze maakt zich geen zorgen over wat er aan de andere kant is. Om het hoofd boven water te houden is ze het open einde, de onzekerheid van het grijze gebied, gaan waarderen en zelfs gaan koesteren.

Ze verkent zelfverzekerd lyrische thema's en muzikale tonen van dualiteit - ze is een echte artiest en ze heeft zichzelf de gratie gegeven om te geloven in dat wat hoorbaar bevrijdend is. De resulterende breedte van emotie op 'in|Flux' is voelbaar, niet meer dan op het resoluut vastberaden titelnummer van het album, waar de regel "I want to be alone, I'm happy on my own" wordt herhaald als een mantra als het lied afdaalt in een losgeslagen, juichende puinhoop.

Over het nummer zegt Anna: "'in|FLUX is een voorbeeld van de 'stroom' zoals ik die zie tussen twee ogenschijnlijk ongelijksoortige delen van mij: mijn muziek, mijn geest en mijn creativiteit. De eerste helft is een close, kwetsbaar en rustig begin, vol introspectie, kwetsbaarheden en een hoogdravend onvermogen om iets uit te drukken. Daaruit ontvouwt het lied zich in een tweede helft die zekerder, vocaler en expressiever is in zelfverzekerdheid. Deze voelen als twee toestanden (samen met alles daartussenin) die ik tegelijkertijd bewoon als dynamisch en veelzijdig emotioneel mens."

Voor Anna B. Savage Het is hard werken geweest om dit punt te bereiken, zowel in de studio als in het soms slopende werk dat nodig is om er te komen met behulp van therapie. Zoals iedereen die ooit is geweest weet, het ontvouwen van iemands diepste gedachten en gevoelens - sommige waarvan je misschien niet eens weet dat ze er zijn - onthult dat ze constant in beweging zijn. In feite heeft de eerder genoemde en operatieve 'kwetsbaarheid' die eerder aan haar muziek werd toegeschreven een partner, de notie van genoemde 'flux'. Want in tegenstelling tot vorig album ‘A Common Turn’, neemt ‘in|FLUX’ Savage mee op een diametrale reis. Wanneer je wordt geconfronteerd met de inconsistenties van de wereld, in je relaties en in jezelf (ze doen zich vaak voor in de verdomde stilte van een therapieruimte), wil je duidelijke en onweerlegbare antwoorden, vooral in combinatie met de ongerepte oppervlakkigheid van een leven zonder conflict of nuance afgebeeld op sociale media.

Zoals veel vrouwen ervaren, worden onze gevoelens overgedragen aan andere autoriteiten (het meest verwoestende omvat de innerlijke bedriegerstemmen die zijn geïmplanteerd door een leven van patriarchaat) "Ik heb een heel leven lang te horen gekregen dat ik niet weet wat ik voel of wil en dat het allerbelangrijkste in mijn leven relaties zijn” Het belemmert je vermogen om door lastige omstandigheden te navigeren die niet zwart of wit zijn. Hoe weet je hoe je moet omgaan met, laten we zeggen, "... een vreselijk giftige relatie doorstaan, een relatie die je zo gekwetst en boos maakte, maar nog steeds niet weet wat je moet doen met alle liefde die je voor hen had?" zegt Savage. Hoe zit het als je helemaal niet genoeg vertrouwd bent om dualiteit te verkennen?

De eerste fase om hiervan te genezen was eenvoudigweg erkennen dat afwijkingen inherent waren aan het bestaan. "Ik begon te accepteren dat inconsistenties en hypocrisie deel uitmaakten van de menselijke natuur", cruciaal eraan toevoegend dat "ze allemaal samenwerken om een geheel te vormen." Ze veranderde van het beschouwen van dualiteit als pejoratief naar er opgewonden en energiek door worden. Op haar beurt begon ze zichzelf te vertrouwen: "Vertrouwen dat mijn instinct vaak genoeg is, erop vertrouwen dat ik veelzijdig mag zijn, en dat ik mijn dualiteiten en menigten kan belichamen en uitdrukken", "vertrouwen dat ik dit kan uitdrukken en begrepen kan worden... vertrouw op mezelf om weer liedjes te kunnen schrijven”.

Geen van de nummers was volledig gevormd voordat ze de studio in gingen, de hele ervaring was vloeiend en was afhankelijk van interacties en spel met producer Mike Lindsay (Tunng, Lump). Waar Savage dacht dat ze in de fout zou gaan met haar eigen negatieve zelfpraat, bracht ze elke ochtend voordat ze Mike zag door met het werken aan haar 'Morning Pages', een idee uit het immens populaire boek The Artist's Way. Hoewel haar eerdere releases enorme lovende kritieken kregen, lof ontvingen van onder meer de New York Times, NPR en Rolling Stone, en toursupport-slots met Jenny Hval en Father John Misty, maakten haar onzekerheden het proces behoorlijk afmattend. In plaats daarvan benaderde ze het creëren van 'in|Flux' op een manier die doordrongen was van zelfbestuur en vastberadenheid, waardoor ze de druk die ze zichzelf had opgelegd van zich afschudde.

"Ik heb het gevoel dat dit album een verkenning is van herstel en de reis van therapie", zegt Savage. Door in tweedeling te staan: het licht en het donker ervan, de hoogte- en dieptepunten die het voortbrengt, liefde en verlies en alles daartussenin, verkent ze nieuwe dimenties die zich ontvouwen en een andere en zelfverzekerder persoon van binnen onthullen. "Het is moeilijk [om mee te doen], maar het kan ook het beste ooit zijn, en ervoor zorgen dat je je helemaal tevreden voelt." Het zal een gevoel zijn dat fans diep zal bereiken, vooral in een tijd waarin onzekerheid veel meer alomtegenwoordig is in het leven. We doen allemaal heel erg ons best om gelukkig en tevreden te zijn, en Anna B Savage doet ook heel erg haar best. Maar ze is meer dan ooit toegerust om, zoals ze zegt, "charting my own life… know it can be fun, and lean into that."

Anna B Savage live :

22-04 AMSTERDAM : Paradiso
06-05 BRUSSEL : AB

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Bij een vocalist loopt de zoektocht van het zangvermogen vaak synoniem met het ontdekken van de eigen persoonlijkheid. Pas als die balans er is, voltooi je het evenwichtige proces. Anna B Savage gebruikt op A Common Turn haar stemlaagtes door er een androgene fado twist aan te geven. Op in|FLUX benut ze de onderverdeelde ruimtes juist door haar vrouwelijke kant meer publiekelijk te openbaren. Die kwetsbaarheid legt ze niet alleen in haar zang, ook haar teksten zijn persoonlijker en breekbaarder geworden. Met The Ghost wil ze een streep door het verleden zetten, maar de schaduwen blijven Anna B Savage als geesten achtervolgen, markeren haar, beschadigen haar, beangstigen haar, maar vormen haar ook. Het therapeutisch van zich afschrijven is begonnen, en zet het naakte geraamte van de naargeestige toon van de plaat neer. Producer Mike Lindsay kruipt in de rol van muzikaal psycholoog, laat Anna B Savage de pijn herbeleven, en geeft de zangeres een groot stuk eigenheid terug. in|FLUX is haar primal scream, de smeekbede, de oerkreet, maar geeft tevens haar romantische ziel en het gepassioneerde verlangen bloot.

The Ghost beantwoordt duistere dreunende triphop spoken word passages met beklemmende smekende hulpeloosheid. Juist dat smekende verdriet wekt de vrouwelijke zwakte op, en in die gemeende gevoeligheid ligt haar overtuigende kracht. Aarzelende blazersinstrumentatie, gejaagde pianoregenbuien, percussie hartritmestoornissen, het is allemaal van noodzaak om die innerlijke worsteling te overwinnen. Met die hervonden rust, neemt ze de omgeving weer in haar op. De haastige maatschappij komt hoe dan ook door de pandemie tot stilstand, en biedt het vermogen om in het natuurlijke leefklimaat voorzichtig te acclimatiseren. I Can Hear the Birds Now. Ontwaken met vogelgeluiden, en de dag afsluiten met vogelgeluiden, de sensitieve gehoorwaarneming die juist voor een muzikant van essentieel belang is. Voel de vingers versneld over de gitaarsnaren bewegen, beleef de mineur gestemde treuremotie van de hobo. Kan het nog puurder? De samensmelting tussen zang, tekst en instrumentatie maakt een liedje. Wees hier bewust van, ervaar het, voel het.

Alles is aan te leren, maar het is de kunst om het kunstje te beheersen. In de muziek, maar ook in de liefde. Pavlov’s Dog misbruikt het seksuele spel, en keert de man/vrouw machtspositie letterlijk en figuurlijk om. De keerzijde van de liefde, de hunkering naar lust, het koortsige smachten, het overheersend achtergrond gehijg. Crown Shyness heeft een heerlijke opgefokte elektronische beat, vervreemde stemtechnieken, tevreden grommende backings, organische handklapritmes, kindermelodieën onschuld in een overspannen gevecht tegen de onvermijdelijke volwassenwording. Hoe dicht kan je bij jezelf komen. Wanneer krijgt een naam pas echt waarde. In het geval van Anna B Savage is dit het geval als ze deze in het donker alleen afgesloten van de buitenwereld uitspreekt. Say My Name is kippenvel, de noodvraag om iemand te zijn, een ziel, een persoonlijkheid. Ze komt hiermee zo meesterlijk dicht bij de emotionele beladen voordracht van Beth Gibbons van Portishead in de buurt, zonder daarbij haar eigenheid te verliezen.

Het inFLUX titelstuk geeft juist die gefrustreerde seksuele teleurstelling naam. Na het grimmige kerkelijke intro zet ze die onvrede in een opgewonden Dancing With Myself mentaliteit om. Dansen om te vergeten, dansen om te overleven, de eenzaamheid versterken door je anoniem in de menigte te mengen. Introverte silent disco escapisme met manisch hysterische uitspattingen. Hungry is het commune getinte evenbeeld. Folky gevoel van saamhorigheid, en benadrukt het fundamentele hongerige gevoel van gemeenschappelijk delen. Het vintage nagloeiende Feet of Clay ademt de verlokkingen van het stadse nachtleven uit, drukke georganiseerde chaos. Het biedt de mogelijkheid om nieuwe kansen te grijpen, de aarzeling geeft aan dat ze nog niet in staat is om die gegronde veilige bodem te verlaten.

De definitieve overgave volgt bij Touch Me, waarbij dierlijke begeerte het van het rationeel handelen en denken wint, zelfs tot tekstueel overspel afdwingt. Zoals vaak het geval is, sluit een plaat met een bevredigende conclusie af, om verder te evolueren. Bij in​|​FLUX is dit niet anders. De tevredenstellende Burt Bacharach The Orange zoetigheid geeft het een plakkerige zonsondergangglans mee, de voltooiing van een inspannende dag. Als dit alles is wat er te bieden is, dan valt daar prima mee te leven. Anna B Savage mag tevreden zijn, in​|​FLUX is meer eigen dan haar fraaie A Common Turn debuut. De gehoopte kennismaking met de persoon achter de songs en niet met het personage welke zich in de liedjes verschuilt.

Anna B Savage - in​|​FLUX | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat, als de wieg van Anna als het ware niet in de Royal Albert Hall had gestaan? Wat wil je ook met klassiek geschoolde zingende ouders/? Vanaf haar jeugd werd haar verjaardag gevierd met een optreden van haar pa en ma tijdens de Bach Proms. Al die ingrediënten, een diep en ietwat lijzig stemgeluid en theatraal gebracht materiaal, is aanwezig in haar muziek.

Na een veelbelovend en onverwacht succesvolle ep uit 2015 met intrigerende liedtitels (I, II, III en IV) verdween de londense zangeres Anna B Savage voor geruime tijd uit de schijnwerpers. Het overrompelde haar. Ze worstelde met een bedriegerssyndroom, waarbij zij haar succes toeschreef aan allerlei oorzaken, maar niet aan eigen kunnen.

Op het nummer Dead Pursuits van haar volwaardige eersteling uit 2021 lijkt ze uit het te leggen (Three years and still worried it’s a mediocre album…Is anyone listening? I can’t do it). En wanneer Savage op Corncrakes zingt: ‘Ik weet niet of dit echt is / ik voel de dingen niet zo goed als vroeger’, is de toon gezet voor een pijnlijk en eerlijk verslag van ontdekking en onzekerheid. Zij liet niets aan de verbeelding over. Het getuigt van moed om dit op krachtige en kwetsbare wijze over te brengen. Het snijdt de luisteraar tot op het bot. Een plaat die vol stond met expressieve nummers met de kracht die we kennen van Anna Calvi, PJ Harvey en Sinead O’ Connor. Altijd grenzend aan een pijnlijke intensiteit.

Over een stem beschikken die zo rijk en boeiend is als die van Anna B Savage, is één ding, maar weten hoe ze haar fascinerend instrument moet inzetten, is waar ze in uitblinkt. Je houd ervan of het irriteert je mateloos. Zo ook op de opvolger van A Common Turn, die in april van dit jaar werd uitgebracht. in|FLUX is geworteld in diepe lagen van romantiek en folkmuziek. Adembenemend en soms over de top met haar gedragen gitaarspel, strijkers en blazers en een scheutje electronica. De angsten en onzekerheden van A Common Turn zijn nog lang niet verdwenen, maar Savage lijkt de grillige aard van de wereld nu wel te accepteren. If this is all that there is / I think I’m gonna be fine…” mijmert zij in het afsluitende The Orange.