SZA - SOS (2022)

Eerste bericht hier. Terwijl SZA een grote dame is in the USA, krijgt ze hier nauwelijks aandacht.
SOS is haar nieuwe langverwachte album, na veel vertragingen en label gedoe. Het is een propvol en lang album geworden, hoewel dat niet zo voelt.
Daar waar ik haar vorige album erg fijn vond, kan ik niet zoveel met dit album. Misschien is het haar manier van zingen, maar al dat ge-adlib werkt me op de zenuwen, terwijl ik daar op Ctrl niet zo'n last van had. Op SOS wordt deze manier van zingen een soort trucje. Ook is het album zo enorm strak geproduceerd dat het daardoor wat anoniem aanvoelt.
Waarschijnlijk ben ik dit soort r&b wat ontgroeid, want hoewel het niet slecht is, doet dit album me helemaal niks.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: SZA - SOS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

SZA - SOS
Vijfenhalf jaar na de release van haar debuutalbum Ctrl keert de Amerikaanse muzikante SZA dan eindelijk terug met de bijzonder ambitieuze maar wat mij betreft ook zeer geslaagde opvolger SOS

Ik ben geen heel groot liefhebber van R&B, maar voor de betere albums in het genre ben ik zeker in. SZA maakte in de zomer van 2017 zo’n album met haar uitstekende debuutalbum Ctrl, maar sindsdien was het stil rond de Amerikaanse muzikante. Wat ongelukkig getimed verschijnt deze week dan eindelijk opvolger SOS en het is een fascinerend album geworden. Het is een album waar een stevig uit de kluiten gewassen team van producers, songwriters en muzikanten aan heeft gewerkt en waarop SZA torenhoge ambities lijkt te hebben, maar het pakt verrassend goed uit. SOS is een avontuurlijk R&B album dat alle kanten op schiet, maar toch verrassend makkelijk overtuigt.

Bijna op de dag af vijf jaar geleden besprak ik op deze BLOG het debuutalbum van SZA, dat ik was tegengekomen in een jaarlijstje. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Solána Imani Rowe leverde met Ctrl een van de beste R&B albums van 2017 af en haalde dan ook terecht flink wat jaarlijstjes. Die jaarlijstjes zal ze dit jaar niet gaan halen, want het deze week verschenen SOS komt voor nagenoeg alle jaarlijstjes te laat.

Dat is jammer, want het tweede album van SZA is een zeer ambitieus album, waarop ongelooflijk veel te ontdekken valt. SOS bevat niet alleen bijna 70 minuten muziek, maar kleurt ook wat nadrukkelijker buiten de lijntjes van de R&B. Ik ben zelf de laatste jaren wel te porren voor dit soort avontuurlijke R&B albums en SOS valt me na de eerste beluisteringen zeker niet tegen.

SZA heeft enorm lang de tijd genomen voor de opvolger van Ctrl, die in 2020 al werd aangekondigd, maar keer op werd uitgesteld. Een blik op de credits bij het album leert dat SZA niets aan het toeval heeft overgelaten. Voor SOS werd een bijna absurd groot blik met songwriters en producers opengetrokken, die natuurlijk allemaal invloed wilden hebben op het geluid van SZA. Het zal dan ook niemand verbazen dat SOS een wat bonte lappendeken is geworden, waarop hoorbaar alles uit de kast wordt getrokken.

Het knappe is dat Solána Imani Rowe alo die producers en songwriters redelijk in toom heeft gehouden, want SOS is, ondanks de lengte van bijna 70 minuten, een behoorlijk consistent album geworden. Net als op haar vorige album verwerkt SZA op SOS niet alleen invloeden uit de hedendaagse R&B, maar duikt ook dit keer met enige regelmaat een vleugje Janet Jackson uit de jaren 90 op.

Zoals gezegd wordt op het tweede album van SZA alles uit de kast getrokken, waarvoor onder andere een enorme batterij elektronica wordt ingezet. Ondanks alle elektronica kan het album gelukkig ook loom, broeierig en organisch klinken, waardoor SOS warmer klinkt dan de meeste moderne R&B albums. Natuurlijk wordt de elektronica ook ingezet om de stemmen wat beter te laten klinken, maar Solána Imani Rowe grijpt zelf gelukkig niet al te vaak naar de auto-tune. Dat heeft ze ook niet nodig, want ze laat ook op SOS weer horen dat ze een uitstekende zangeres is. Dit hoor je vooral in de wat meer ingetogen tracks, waarin de Amerikaanse muzikante laat horen dat ze ook kan doseren, waaraan het in dit genre wel eens ontbreekt.

SZA is in Nederland een stuk minder bekend dan in de VS, waar SOS afgelopen vrijdag enthousiast werd onthaald. Het kritische Pitchfork gaf het album een mooie 8,7 en ook de andere Amerikaanse media waren zeer enthousiast over dit ambitieuze albums. Ik kan me daar wel in vinden. SOS is een heerlijk R&B album vol zwoele momenten, maar het is ook een R&B album waarop er alle ruimte is voor uitstapjes buiten de gebaande paden en het nodige experiment.

Wanneer ook Phoebe Bridges nog eens opduikt is wel duidelijk dat SZA zich met haar nieuwe album zeker niet alleen richt op liefhebbers van R&B, maar dat ook muziekliefhebbers met een bredere smaak die open staan voor R&B op SOS veel interessante dingen kunnen horen. Ik reken mezelf tot deze laatste groep en schaar het album onder de meest interessante R&B releases van 2022, waarin overigens flink wat interessante R&B albums zijn verschenen. Erwin Zijleman

Fijn album, dit tweede studioalbum van SZA.

SZA zingt goed en ze heeft goede en gevarieerde producties uitgekozen. Het klinkt niet als één grote eenheidsworst en ze experimenteert met verscheidene stijlen zonder dat ze echt afwijkt van R&B.
Verrassend ook dat Travi$ Scott te horen is op zo'n minimalistisch en somber nummer.

Veel zal ik hier niet naar teruggrijpen maar dat heeft niets met SZA of de kwaliteit van SOS te maken, eerder met het algemene genre. Als er geen raps op te vinden zijn vindt het zijn weg toch niet echt naar mijn playlists.

4*

DIt een keer een kans gegeven op werk. Het album zit goed in elkaar, maar als ik echt puur naar mijn smaak kijk is dit 'm niet voor mij. Ik houd gewoon niet zo van reguliere R&B gezang.

Een beetje teleurstellend na Ctrl, ondanks een sterk begin. Met Kill Bill, Seek & Destroy, Love Language en Blind gaat ze door waar ze gebleven was (positief in dit geval; moderne r&b maar toch een eigen stijl), maar met een meisjes pop nummer als F2F gaat het verschrikkelijk mis.

Lekker album is dit zeg.

Beste album 2023 volgens Pitchfork. Niet mijn ding maar wilde het even melden hier.

Tja het is erg Amerikaans en dat is pitchfork ook.
Er wordt wel meer spannender r&b gemaakt al is de spoeling dit jaar wel dun. Gelukkig staat Sufjan hoog in hun lijst. Terecht wat mij betreft.

'Kill Bill' valt voor mij toch wel echt in de categorie moderne classics.

Op 20 december verscheen de deluxe-editie van deze plaat met 15 nieuwe nummers, schijnbaar opgenomen ten tijde van de SOS-opnames.

Iemand al de pareltjes uit de deluxe editie gevist?