Noiseworks - Evolution (2022)

Zo, die zag ik even niet aankomen. Zo'n dertig jaar na het laatste album komt ineens Evolution te voorschijn!
Het is een zeer aardig en energiek album, ik heb wel af en toe het idee dat ik naar Di-rect aan het luisteren ben al zullen ze die band vast niet kennen in Australië. Andersom kan dat wel natuurlijk, toen het meesterwerkje Touch in 1988 uitkwam zaten de leden van Di-rect daar vast reikhalzend naar uit te kijken

De Australische rockband Noiseworks leerde ik in 1988 kennen dankzij vriend Jeroen. Hij had het debuutalbum "NOISEWORKS" uit 1987 uit Australië meegenomen en liet het mij horen. De zang van Jon Stevens en de muziek die een link had met INXS, Simple Minds en U2, maakte mij direct enthousiast en dat album moest ook in mijn cd-kast komen.

De single "TAKE ME BACK" van dat debuutalbum werd in hun thuisland een top 10 hit en daarmee was hun naam ook gevestigd. Het tweede album "TOUCH" was iets steviger, maar de stijl die ze eigen gemaakt hadden, klonk in elk nummer door. De in Nieuw Zeeland geboren Stevens weet met zijn geweldige stem een stempel op de muziek van de Aussies te drukken, die de songs een herkenbaarheid geeft. In 1991 verscheen album #3, "LOVE VERSUS MONEY", geproduceerd door de Amerikaanse muzikant Randy Jackson, die onder andere bij Journey heeft gespeeld. Daarna werd het stil rondom het vijftal.

De bezetting van het eerste album was met de reeds gememoreerde zanger Jon Stevens, bassist Steve Balbi, drummer Kevin Nicol, toetsenist Justin Stanley en gitarist Stuart Fraser. Fraser is in december 2019 overleden aan de gevolgen van longkanker en wordt op het nieuwe, vierde album "EVOLUTION" door Jack Jones. De ziekte van Fraser heeft ervoor gezorgd dat het album zo lang op zich heeft laten wachten. De band was er al een aantal jaren mee bezig, maar de songs bleven op de plank liggen. Er staan op het album tien tracks en de speelduur is slechts bijna 34 minuten. Toetsenspel opent "HEART & SOUL" waarna de drums invallen en je voor de eerste keer kunt genieten van de stem van Stevens. Voor degene die bekend zijn met Noiseworks is dit meteen "thuiskomen", een geweldige opener. Een telefoonstem start "AMERICA", een nummer dat een heerlijke rocker is met een prettig ritme en melodielijn. Dat Stevens nog steeds een fantastische stem heeft, met nog steeds dat karakteristieke geluid met een rauw randje, wordt duidelijk in "STAND UP". Een track met een iets trager ritme en een smaakvolle gitaarsolo. Mooi pianospel opent “LONG WAY”, waarna Stevens het weer vocaal geweldig overneemt. Het is een midtempo ballad met een mooie melodielijn en “Ooh Ooh Ooh Ooh’s” geven het nummer een aanstekelijk oorwurmpje.

“SUNSHINE” is één van de drie nummers die boven de vier minuten klokken en begint met zang, subtiel toetsen en gitaar. Als je bij het refrein aangekomen bent, krijg je deze na één keer horen niet meer uit je hoofd, wat een pakkend, prachtig deel van dit nummer. “LOW” heeft een Kensington-feel, wat voornamelijk komt door het gitaarspel in het begin. Als Stevens begint met zingen is het weer een typisch Noiseworks nummer. Ook bij deze track is het refrein geweldig en de gitaarsolo die je te horen is lekker rauw gespeeld. Zang en akoestische gitaar leiden “ONE IN A MILLION” in, subtiel elektrische gitaar, pakkend ritme, Noiseworks in topvorm. Het tempo gaat iets naar beneden in “LET IT GO”, Stevens zingt weer fenomenaal, de opbouw is boeiend, het drumwerk prachtig en het gitaarwerk geweldig. De ballad “OCEAN GIRL” is het langste nummer van “EVOLUTION” en is prachtig van opbouw. Mooi gitaarwerk, een melodielijn die beklijft en Stevens die op de toppen van zijn kunnen zingt. “TOUCH (Epitaph)” is een korte, naar het verleden verwijzend slot van een verrassend en prachtig album.

Op de drempel van 2023 werd ik zeer aangenaam verrast door een nieuwe Noiseworks plaat, eentje die ik niet verwacht had en waar ik ook niets over gelezen en gehoord had. Het is een album dat ondanks de opname technieken van nu, toch een duidelijke link heeft met 30 jaar terug, toen ze zeer succesvol waren, voornamelijk Down Under. Ondanks de korte speelduur en is er genoeg te genieten en hoop ik het album binnenkort in mijn cd-kast te kunnen toevoegen.