Roosbeef - Zomer in Nederland (2023)

De eerste drie singles smaken al erg goed. Roos trekt de lijn van de vorige albums door: het schuurt allemaal wat minder dan op haar eerste albums (vooral qua stem), waardoor er meer ruimte is voor warmbloedige instrumentatie en het album wat meer richting Americana gaat qua genre. Het mantra over comfortzone (Mandola) komt uit In Mijnen Tijd. Ben benieuwd naar de langere uitvoering van Ik heb je rug en de overige zeven nummers.

Dit klinkt behoorlijk volwassen. Qua zang allemaal wat minder kinderlijk en deze nummers zitten verdomde goed in elkaar.

Nu ben ik ook liefhebber van haar oudere albums, maar dit klinkt toch echt behoorlijk sterk.

Het hele weekend maar blijven draaien..... dit begint verslavend te worden. Misschien haar beste album?

Tja, dat ga ik uitzoeken en aan m’n Roosbeefvriendje vragen

Ik vind het voor Roosbeef begrippen een beetje een eentonig album, maar nog steeds een erge fijne!

Tja......ik ben een volhouder en dus probeer ik het elk album weer. Al die positieve berichten, dat moet wel wat zijn. Helaas ( voor mij blijkbaar) komt niet alle kwalitatief goede muziek binnen. Ik krijg hier dezelfde jeuk van als bij Spinvis. De manier van zingen, de diepzinnige teksten en de sfeer.........helaas....het doet me helemaal niets.....nou ja....irriteren. De volgende ga ik niet eens meer proberen denk ik.

Op zich zijn het mooie liedjes, maar dat kinderlijke en slome stemgeluid iriiteert me echt mateloos.

Ik snap de commentaren over haar stem wel maar ik zag haar gisteren live en dan is het toch anders. Muzikaal zit het echt goed in elkaar. Verrassend goed optreden en dit is echt een goed album hoor. Ben er zelf ook wel door verrast eigenlijk want ik heb zelf bijvoorbeeld ook niks met Spinvis.

Dat volwassen bandgeluid doet haar muziek goed. Ik vind het ook een fijn album. De muzikale omlijsting doet het heel goed bij de wat dromerig-associatieve teksten.

Roosbeef is misschien wel de beste band van de lage landen. Live weten ze me iedere keer te verrassen. Zo ook met deze duistere en dromerige plaat. Het lijkt in het begin één lange, broeierige brij (in de goede zins des woord), maar na verloop van tijd onderscheiden de nummers zich meer en meer. Waar de laatste twee platen altijd wel een minder nummer hadden, kan ik die hier eigenlijk niet ontwaren. Dit is gewoon goed.

Bij de eerste luisterbeurt kwam ik er pas in bij de laatste paar tracks. Het album heeft even moeten sudderen in mijn brein voordat ik de schoonheid kon horen. Roos Rebergen is echt een onderschatte zangeres en tekstschrijver. Prachtige stem en heerlijke teksten!

Zoals anderen opmerken kruipt dit album steeds meer onder de huid. En toch gaaf hoe die associatieve teksten op plotselinge momenten terugkeren in je hoofd. "Wist je dat ezels sterven van pijn? Nee ik had geen flauw idee ."

Ik blijf maar terugkomen bij deze plaat. Hard op weg om mijn favoriet te worden van Roosbeef.

Live in Utrecht
Ik heb je rug