Jaimee Harris - Boomerang Town (2023)

Ruim vier jaar geleden blies Jaimee Harris mij volledig van de sokken met haar debuutalbum Red Rescue. Vooral de ingetogen liedjes wisten mij erg te bekoren. Op het titelnummer zong haar betreurde mentor Jimmy LaFave nog mee, die helaas kort erna overleed.

Het samen met partner Mary Gauthier geschreven nummer How Could You Be Gone op haar tweede album Boomerang Town gaat naast over een overleden vriend tijdens de pandemie ook over de dood van mentor en vriend Jimmy LaFave in 2017. "Ik wilde dat dit nummer met intensiteit zou worden opgebouwd en herhaald om de ervaring van meedogenloos verdriet te weerspiegelen.", aldus Jaimee. Het wijkt duidelijk af van de overige, vaak behoorlijk ingetogen songs.

Jaimee Harris werd 30 tijdens de pandemie. Het is een mijlpaal dat zelfs in normale tijden een overgangsritueel is. Maar voor deze in Texas geboren singer-songwriter kwam het midden in een van de vreemdste en meest tumultueuze periodes in de Amerikaanse geschiedenis. Toen de wereld stopte tijdens de lockdown, dook Jaimee, net als vele anderen, terug in het verleden, nadenkend over de aard van haar geboorteplaats en familieoorsprong en rekening houdend met hun stempel op haar.

De term “nostalgie”is afgeleid van de Griekse woorden nostos (terugkeer) en algos (pijn). Boomerang Town kan worden beschouwd als een nostalgisch album. Het koesteren van oude herinneringen en het genezen van oude wonden uit het verleden. Volgens Jaimee is Boomerang Town een boeiende, ambitieuze liedcyclus die de generatieboog van het gezin, de wurggreep van verslaving en de fragiele banden die Amerikanen samenbinden, verkent.

Alhoewel de meeste songs zijn geïnspireerd door persoonlijke ervaring zijn ze verre van volledig autobiografisch. Zo toont bijvoorbeeld het titelnummer een jong stel uit een kleine stad met doodlopende banen die “in de war raken” en hun dromen in de wacht zetten. Het is een portret van de wanhoop op het platteland en de rusteloze zoektocht naar verlossing tegen alle verwachtingen in.

Een ander nummer, Fall (Devin's Song), gaat over een voormalige klasgenoot uit de kindertijd van Jaimee die per ongeluk werd neergeschoten en gedood in de zesde klas. Het lied is geïnspireerd op een reeks “In Memoriam”-stukken die de moeder van de jongen aan de plaatselijke krant schreef. Het lied dient als eerbetoon aan hen beiden, evenals als commentaar op de tijdloze aard van verdriet.

Gelukkig is het niet een en al ellende wat de klok slaat, liedjes als Love Is Gonna Come Again en het weemoedige Missing Someone stralen hoop uit. Jaimee’s emotionele zang komt op het vaak ingetogen album nog beter tot zijn recht dan op de voorganger. Boomerang Town had na het dynamischere Red Rescue heel even gewenning nodig, maar blijkt na veelvuldige beluistering net zo’n prachtplaat te zijn.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jaimee Harris - Boomerang Town - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jaimee Harris - Boomerang Town
Na haar sensationele debuutalbum Red Rescue uit 2018 keert de van oorsprong Texaanse singer-songwriter Jaimee Harris terug met een wat meer ingetogen, maar wederom zeer indrukwekkend rootsalbum

Luister met flink volume naar Boomerang Town van Jaimee Harris en de krachtige stem van de Amerikaanse muzikante snijdt dwars door de ziel. Boomerang Town klinkt na het geweldige Red Rescue misschien wat minder opzienbarend, maar na een paar keer horen kun je alleen maar concluderen dat alles op het tweede album van Jaimee Harris goed is. Het album is smaakvol ingekleurd en fraai geproduceerd, de songs blijven makkelijk hangen en vertellen stuk voor stuk bijzondere verhalen, terwijl de stem van de tegenwoordig vanuit Nashville opererende muzikante alleen maar aan zeggingskracht en doorleving heeft gewonnen. Jaimee Harris is nog niet heel bekend, maar is echt een hele grote.

Jaimee Harris verruilde haar geboortestad Waco in Texas, bekend geworden door de slecht afgelopen belegering van de Branch Davidians sekte in 1993, al op jonge leeftijd voor het flink verderop gelegen Austin, waar ze het wilde gaan maken als muzikant. Dat ging zeker niet vanzelf, waardoor Jaimee Harris uiteindelijk niet terecht kwam in de spotlights, maar aan de zelfkant van de samenleving van Austin.

In 2018 debuteerde Jaimee Harris alsnog met het uitstekende Red Rescue, dat haar wat mij betreft onmiddellijk schaarde onder de grote beloften van de muziekscene van Austin, Texas. Het is vervolgens lag stil geweest rond Jaimee Harris, die in de tussentijd wel haar liefdesgeluk vond bij collega muzikante Mary Gauthier. Deze week keert Jaimee Harris eindelijk terug met haar tweede album en Boomerang Town is een duidelijk ander album dan Red Rescue.

Het debuutalbum van Jaimee Harris klonk bij vlagen lekker ruw en stevig, maar haar nieuwe album laat uitsluitend sober ingekleurde en behoorlijk ingetogen songs horen. Aan de ene kant is het jammer dat Jaimee Harris het incidentele gitaargeweld van haar debuutalbum heeft afgezworen, maar aan de andere kant hebben ook de ingetogen songs op het tweede album veel te bieden.

Jaimee Harris maakte op Red Rescue niet alleen indruk met aansprekende songs en een krachtige stem, maar ook met persoonlijke teksten en mooie verhalen. Ook Boomerang Town staat vol met indringende persoonlijke verhalen, die de songs op het album voorzien van een bijzondere lading. Het is een lading die wordt versterkt door de mooie stem van Jaimee Harris, die op Boomerang Town aan kracht en doorleving heeft gewonnen.

Jaimee Harris beperkt zich op haar tweede album overigens zeker niet tot de persoonlijke verhalen, want ook de dood van nogal wat grote rootsmuzikante onder wie haar mentor Jimmy LaFave, de diepe impact van de coronapandemie en de politieke aardverschuivingen in haar vaderland hebben hun weg gevonden naar het album.

Jaimee Harris heeft Austin inmiddels verruild voor Nashville en dat hoor je in haar muziek, die is opgeschoven in de richting van de Amerikaanse rootsmuziek zoals die in Nashville wordt gemaakt. Boomerang Town werd geproduceerd door Mark Hallman, die ik vooral ken van zijn werk voor Ani DiFranco en die het nieuwe album van Jaimee Harris zeer smaakvol heeft ingekleurd. Het album klinkt over het algemeen redelijk sober, maar door het gebruik van verschillende instrumenten, met hier en daar fraai viool en cello spel, klinkt het album ook gevarieerd.

Red Rescue blies me vijf jaar geleden echt compleet van mijn sokken en dat is dit keer anders. Ik vond de songs op Boomerang Town direct bij eerste beluistering mooi, al was het maar door de geweldige stem van Jaimee Harris, maar de impact was zeker niet zo groot als vijf jaar geleden. Het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter wordt echter wel steeds beter en wat mij betreft maakt Jaimee Harris de torenhoge belofte van haar debuutalbum dan ook waar op Boomerang Town.

Of dit ondanks of dankzij de duidelijke koerswijziging is durf ik nog niet te zeggen, al vind ik inmiddels wel dat de fantastische stem van Jaimee Harris in het nieuwe geluid nog beter tot zijn recht komt. Dat de muzikante, die de dertig pas net is gepasseerd, een hele grote toekomst voor zich heeft lijkt me zeker. Erwin Zijleman

Ik was erg verrast door het verschijnen van dit album. Haar debuut Red Rescue vond ik prachtig, en ook live was het uitstekend. Op de een of andere manier had ik haar vergeten, en dat is des te vreemder omdat ik alles van haar levenspartner Mary Gauthier in al die jaren wél heb gevolgd.

Een erg fraai debuut is moeilijk op te volgen, maar Jaimee lukt dit makkelijk. Wat een prachtig album, met merendeels redelijk ingetogen muziek.

Alleen How Could You Be Gone is dramatischer getoonzet, wellicht iets tegen de grens van het theatrale aan. Maar omdat dit deels gaat over haar in 2017 veel te vroeg overleden vriend en mentor Jimmy LaFave gaat (een van mijn all-time favorieten) ga ik toch volledig in haar gevoel mee.

Prachtige hoes. Laat ik eens met het minst relevante van muziek beginnen. Naast haar stem, is het de variatie op dit album dat mij grijpt. Vooral omdat het iedere keer raak is. Het openingsnummer lijkt een traditioneel country album aan te kondigen, maar is slechts het begin van het avontuur genaamd Boomerang Town. Dit album gaat alleen maat groeien normaal gesproken.

Hier in Nederland koppelen we countrymuziek eigenlijk altijd aan Nashville, het country paradijs. We vergeten daarbij dat befaamde namen als Waylon Jennings, Willie Nelson, Kris Kristofferson, Townes Van Zandt en Steve Earle uit de olievelden rondom het cowboy gebied van Texas afkomstig zijn. Ook singer-songwriter Jaimee Harris beschouwt dit als haar geboortegrond, al is Nashville ondertussen wel haar huidige woonplaats. Als prille dertiger heeft ze al een leven met drankverslavingen en een hoop andere shit ervaringen achter de rug. Door dat verharde trieste zelfkantleven belandt ze al op jonge leeftijd in de gevangenis, verder worstelen veel familieleden met depressieve zelfmoordneigingen. Niks rooskleurigs of romantisch aan.

Folky Mary Gauthier redt haar van het trieste straatleven bestaan, helpt en begeleidt Jaimee Harris met het maken van de juiste keuzes, op muzikaal, maar ook op relationeel vlak. Deze geëmancipeerde feministische zangeres heeft een soortgelijke achtergrond, waarin de nodige zwarte dagboekpagina’s, drank, drugs, politiecellen, bedrog en zielenpijn ook het leven bepalen. Mary Gauthier is veel meer dan een geduldige leermeester, ondanks dat ze qua leeftijdsverschil gemakkelijk haar moeder kan zijn, vinden ze elkaar ook in de liefde, de liefde voor elkaar, de liefde voor de country en de liefde voor het muzikanten vak. Deze liefde voor de muziek delen ze met producer Mark Hallman die als multi-instrumentalist tevens de rol van bassist op zich neemt. In de intrigerende Love Is Gonna Come Again liefdesverklaring valt het allemaal als puzzelstukjes in elkaar.

De Boomerang Town albumhoes symboliseert de ups en downs van het leven, diep vallen, nog dieper vallen en uiteindelijk weer opstaan. Haat/liefde relaties en de aantrekkingskracht van haar geboortegrond. Het boemerang effect, dat je daar altijd weer terugkeert. Het vrijgevochten Thelma & Louise getinte Boomerang Town titelstuk is een volwassen terugblik op kinderlijke schuld en onschuld, idealistisch droombedrog, domme misplaatste acties, maar ook een plezierige onbevangen weemoedige tijd. Muzikaal en tekstueel gezien is het allemaal nog niet zo spannend en bijzonder, die diepgang legt ze wel in de aansluitende songs.

Probeer maar eens uit dat negatieve leventje van de kleverige aan de barkruk geplakte kroegtijgers te ontsnappen. Het duistere Sam’s schets de uitzichtloze ellende van alcoholistische schrijvers, die hun inspiratie binnen de verrookte cafés opzoeken en zelf amper het besef hebben dat die vooruitziende blik zich tot het kleingehouden verrotte bestaan van de uitvoerende muzikant beperkt. Een uitgerangeerde artiest, verdrinkende in die uitgebluste neergaande spiraal. De hoofdpersoon van al dit gebeuren is degene die laat in de nacht de rekening moet ophoesten. Bescheiden neemt Mark Hallman de mondharmonica partijen onder zijn verantwoording, waarna Brian Standefer het op cello afrondt. In het sensuele The Fair and Dark Haired Lad is drank ook de grote verleider, en grijpt ze naar haar oude gewoontes terug.

Verlies en het verleden afsluiten drukt een grote stempel op Boomerang Town. Het overlijden en het afscheid van het bevriende grote voorbeeld Jimmy LaFave staat centraal op How Could You Be Gone, met prachtrollen voor violiste Michele Gazich en Brian Standefer. Het meerstemmige einde leidt de iconische muzikant naar zijn laatste rustplaats. Een gitzwarte periode, doordrenkt met tranen en onbegrip. Een soortgelijk gemis overstemd Fall (Devin’s Song), en graaft diep in de jeugdherinneringen, waarbij de dood van een jonge schoolgenoot centraal staat.

Ze hervindt zichzelf in het geloof, het grimmige On the Surface keerpunt heeft meerdere verwijzingen naar God, en het is dus niet onwaarschijnlijk dat in het toekomstig werk gospelinvloeden zich inmengen. BettySoo en Kris Nelson belichamen hierbij het achtergrondzang geweten, en bieden extra zielskracht aan. En dan ontwaak je tevreden in het kleingehouden Good Morning, My Love gitaarliedje, waarin de eenvoudige belevenissen weer waarde hebben, demonen verdringen en de accordeon van Mark Hallman het ochtendglorie verwelkomt. Missing Someone is een beetje thuiskomen, vergeten contacten oppakken, en die positieve spirit delen. De sobere Boomerang Town eenvoud overtuigt, al heb ik wat moeite als de theatrale dramatische countrysnik op de voorgrond verschijnt. Daar moet je een liefhebber van zijn, mij raakt het minder.

Jaimee Harris - Boomerang Town | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Als ik het eerste nummer hoor, de titelsong, word ik meteen gegrepen door een gevoel dat ik kreeg toen ik voor het eerst een album van Amy Speace (There used to be horses here) beluisterde. Pv3, wat mooi! Good morning, my love, ook al zo mooi. Zoals gebruikelijk kies ik vanwege het hoge aanbod aan albums eerst 2, maximaal 3 nummers. Love is gonne come again is het derde. Bam, simpel met een gitaartje, 2e stem erbij, ik ben definitief gewonnen. Op naar de overige 7 nummers en haar eerdere, mij onbekende, album Red rescue.

Mijn meest gedraaide album van 2023 aldus de Deezer statistics. Heerlijke stem, geweldig album. Had deze nog op 4.0 staan. Is inmiddels zeker 0.5 ster bij gegroeid. Tja, vaak zijn dat de beste albums. De langzame groeiers die maar niet vervelen.

Een fijne folkplaat met een wat triestige, neerslachtige sfeer. Qua stijl moge dit album dan heel anders - en een stuk minder spartaans- zijn; ik moet toch een voornamelijk denken aan Nebraska van Springsteen. Ook hier hopen de tragische personages tegen beter weten in op een betere toekomst.