Damanek - Making Shore (2023)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: GEP
-
A Mountain of Sky (7:15)
-
Back2Back (5:59)
-
Noon Day Candles (6:33)
-
Americana (4:54)
-
In Deep Blue (Sea Songs Pt. 1) (4:22)
-
Reflections on Copper (5:01)
-
Crown of Thorns (Sea Songs Pt. 2) (6:03)
-
Oculus: A.) Overture (9:07)
-
Oculus: B.) Act I - Spot the Difference? (4:31)
-
Oculus: C.) Act II - The Corridor (4:25)
-
Oculus: D.) Act III - Passive Ghost (6:27)
-
Oculus: E.) Act IV - A Welcoming Hand (7:17)
0
geplaatst: 22 januari 2023, 14:50 uur
Heel herkenbaar Damanek en net als de vorige albums gewoon weer solide progressieve rock kwaliteit 
0
Mssr Renard
geplaatst: 23 april 2024, 11:02 uur
Ik weet het niet hoor met die Damanek. De eerste plaat vond ik ergens wel verrassend. Maar de eclectische mix van 80's AOR, 70's fusion (ala Steely Dan en Chicago) en lichte progressieve rock-invloeden, worden hier wel erg voorspelbaar en zelfs een beetje vervelend.
Toegegeven: het is allemaal erg goed ingespeeld, maar dit is niet wat ik progressive rock noem, dit is wat eind jaren '70 door talloze bands (Toto, Chicago, Steely Dan, etc.) al heel veel en heel vaak is gedaan: een mix van (light) fusion met R&B, witte funk en pop.
Productie-gewijs is het wat opener dan de voorgaande plaat, waardoor het minder volgepropt is, maar het is wel lawaaiig. Het had iets rustiger gemogen. Het klinkt ook allemaal teveel als een studioband en nergens is de muziek organisch en hoor je echt daadwerkelijk samenspel. Daardoor is het heel moeilijk om de muziek echt te voelen. Wat je hoort is een stijl goed betaalde studiomuzikanten die hun 'ding' doen over popstructuren die we allemaal intussen wel kennen.
Zo nu en dan gebeuren er wel leuke dingen maar echt briljante vondsten blijven uit. Daarbij duurt het me allemaal veel te lang. Dit is ook het manco van bands uit dezelfde scene: Unitopia, United Progressive Fraternity, Southern Empire, etc. Bovendien gaat Manning steeds nasaler en onaangenamer zingen. En dat is een enorm struikelblok, want Manning zingt veel, heel veel. De instrumentale stukken gaan soms wel, al is de lite-fusion soms wel erg muzakkerig.
Deze plaat is een enorme teleurstelling en ik hoop dat ik het nooit meer hoef te horen.
Toegegeven: het is allemaal erg goed ingespeeld, maar dit is niet wat ik progressive rock noem, dit is wat eind jaren '70 door talloze bands (Toto, Chicago, Steely Dan, etc.) al heel veel en heel vaak is gedaan: een mix van (light) fusion met R&B, witte funk en pop.
Productie-gewijs is het wat opener dan de voorgaande plaat, waardoor het minder volgepropt is, maar het is wel lawaaiig. Het had iets rustiger gemogen. Het klinkt ook allemaal teveel als een studioband en nergens is de muziek organisch en hoor je echt daadwerkelijk samenspel. Daardoor is het heel moeilijk om de muziek echt te voelen. Wat je hoort is een stijl goed betaalde studiomuzikanten die hun 'ding' doen over popstructuren die we allemaal intussen wel kennen.
Zo nu en dan gebeuren er wel leuke dingen maar echt briljante vondsten blijven uit. Daarbij duurt het me allemaal veel te lang. Dit is ook het manco van bands uit dezelfde scene: Unitopia, United Progressive Fraternity, Southern Empire, etc. Bovendien gaat Manning steeds nasaler en onaangenamer zingen. En dat is een enorm struikelblok, want Manning zingt veel, heel veel. De instrumentale stukken gaan soms wel, al is de lite-fusion soms wel erg muzakkerig.
Deze plaat is een enorme teleurstelling en ik hoop dat ik het nooit meer hoef te horen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.