Lou Donaldson - Say It Loud! (1969)

Aardig funky wel.

Juist de funky inslag maakt Lou Donaldson voor mij altijd wel een artiest waar ik heerlijk naar kan luisteren. Het is niet hemelbestormend of zo, maar het swingt echt lekker weg.

"Say it Loud: I'm Black and I'm Proud". Fantastische song van James Brown, hier in een wat ingetogen funky versie van Lou en zijn band.

De wat funky benadering van de postbop is wel aardig, maar komt niet lekker uit de verf vind ik. Ik vind het nogal mat. Het gebruik van een orgel in plaats van een e-bas of contrabas zorgt wel voor een totaal ander geluid. Maar toch overtuigt deze plaat me niet. Hij schijnt ook veel betere platen te hebben gemaakt.

Lou Donaldson vaart hier duidelijk een wat commerciëlere koers vergeleken met zijn allereerste platen als echte bopper, bijvoorbeed Wailing With Lou uit 57, dat ik laatst beluisterde. Dat vond ik een goed beluisterbaar album, al zal Donaldson wel nooit een van mijn favoriete saxofonisten worden.
Dit is echter een funky soul-jazz album dat lekker wegluistert en daar is op zijn tijd niets mis mee.
Het is smeuïg, mede dankzijn Blue Mitchell (trompet) en Charles Earland op orgel, plezierig dus, maar niet erg diepgravend. Say It Loud: I'm Black and I'm Proud moet je bijvoorbeeld toch echt van James Brown horen, vind ik.

Één van de betere funky soul-jazz albums die ik ken. Kant 1 is al goed, maar de twee lange nummers op kant 2 zijn overheerlijk. En het is ook nog eens geweldig gespeeld. Één van de uitblinkers is trompettist Blue Mitchell. Ook bandleider Lou Donaldson speelt prima. Opvallend goed vind ik gitarist Jimmy Ponder. Retestrak drumt Leo Morris, alias Idris Muhammad. Ook het orgel, i.p.v. de bas, van Charles Earland heeft een lekkere groove. Een absolute aanrader dit Say It Loud!