José González - In Our Nature (2007)

Deze plaat klinkt ongeveer hetzelfde als Veneer. Ook deze keer een cover, 'Teardrop' van je weet wel wie. Wie Veneer eentonig vond, kan beter wegblijven van zijn opvolger. Uitschieter is zonder twijfel Cycling Trivialities.

Laat ons beginnen met 3 sterren, inclusief een halfje voor het laatste nummer.

De eerste CD van Jose Gonzalez die ik 'heb'.
Had hem wel gehoord op de laatste cd van Zero 7 en vond het toen wel leuk klinken, maar een heel album van hem is al helemaal fascinerend. Een heel apparte manier van zingen waar ik heel erg van geniet, de gitaar-stukjes zijn vrij goed maar vallen niet erg op omdat elk liedje alleen bestaat uit akoestische gitaar. Als je dan toch mooie liedjes weet te maken betekend dat dat je echt goed muziek kunt maken.

Teardrop is wel briljant. Massive Attack zou al hun muziek in zulke akoestische versies om moeten zetten. Dan zou ik ze vast veel meer appreciëren!

Goed album, zeker meer van hetzelfde, maar dat is opzich helemaal geen probleem. Jose Gonzalez maakt muziek waar hij nog wel een aantal platen mee kan vullen, zonder perse te moeten verfrissen. Dat is knap met zulke minimale middelen.
Ook deze cd is weer puur, fijn en lekker basic. De hoes is trouwens ook weer prachtig en past helemaal bij het album.
Teardrop is idd echt heel goed gelukt, het klinkt gewoon alsof het zijn eigen track is.
Artiesten die zo hun eigen ding doen, met een uniek geluid behoudend, daar heb ik erg respect voor. Aanrader dus.

Beetje saai weer. Hij heeft nauwelijks pogingen gedaan om zijn geluid te verbreden / een eigen geluid te ontwikkelen.

Ik vind het toch weinig bijzonders. Weinig afwisseling, een weliswaar aparte stem die me op een gegeven moment gaat vervelen en te weinig muzikale afwisseling. Voortkabbelende muziek die het ene oor in gaat en het andere weer uit. Het verbaast me dan ook niet dat een van de interessantste nummers op dit album een cover is.

Ik vind dit toch wel een erg mooi plaatje, vooral om van te genieten op rustige momenten. De cd duurt niet te lang, het gitaarspel is prachtig en de stem rustig.
De cover van teardrop vind ik jammer; die plaat is zo bijzonder dat het nooit lukt om het origineel te overtreffen. Voor mij dus een minpuntje aan het album.

de eerste nummers maken me direct enthousiast! maar met ingang van teardrop begint voor mij vooralsnog de teleurstelling. even wat vaker luisteren nog, voorlopig 3.5* omdat ik Jose zon sympathieke ozer vind en het voordeel van de twijfel geef.

ik d8 nog: nee wat een onzin die kritiek hieronder... dat kan niet kloppen... gonzalez weet juist zo goed met zijn eigen stijl gevoel te blazen in op zich simpele gitaarmuziek... das knap. maar nu dreigt ie toch door de mand te vallen...

Down the line is vooralsnog favoriete nummer

Wat ik erin hoor, is voornamelijk zelfingenomen gepriegel en 33 minuten - ook al een schande om daar de volle mep voor te vragen- nietzeggende brij. Sorry, hier kan ik echt niet warm van worden. Wat heeft die José Gonzalez ooit een geluk gehad dat Sony hem hun reclame wilde hebben. Zoals Freakystyle al zei: Geen eigen geluid en verder een na 10 minuten erg irritatiewekkende stem.

Lichtpuntje: Het laatste nummer.

Gaap... sorry. Was Veneer door het unieke karakter in mijn collectie en vooral het mooie Heartbeats nog wel uit te zitten, dit is voor mij inderdaad "meer van hetzelfde", en helaas gaan zowel het gitaargeluid als Jose's stem me op den duur irriteren. Bovendien, en daar gaat het toch om, vind ik de nummers ook gewoon niet goed. De 33 minuten haal ik niet. Ik vind Teardrop ook echt slecht, maar dat zal wel vooral komen doordat ik Het Origineel (die sfeer..!) en het album Mezzanine van Massive Attack geweldig vind, dus dat is dan niet eerlijk.

Aan mij niet besteed helaas.

Ik kan de kritiek hier niet echt volgen. In tegenstelling tot Veneer waar nogal wat dode momenten inzaten komt de verveling hier slechts weinig om de hoek kijken. De songs zijn immers net een pak stérker, vooral 'Killing For love', 'Down The Line' en epische afsluiter 'Cycling Trivialities' kunnen erg bekoren. Bemoedigend overigens dat deze keer de cover (de nochtans sterke, urgente versie van Teardrop) niet het beste is wat de plaat te bieden heeft. De CD is natuurlijk niet de moderne Pink Moon (not by a long shot) maar best een aardig werkje en dus een aanrader voor wie niet afgeschrikt wordt door een half uurtje minimalistisch gitaarwerk.

Waar ik Veneer van voor tot achter met plezier heb beluisterd, bekruipt me bij deze cd toch echt een onaangenaam gevoel van een (te) vlugge herhalingsoefening. Eigenlijk is Cycling Triviality het enige nummer dat me aanspreekt, maar dat is dan ook gelijk een geweldig nummer. Eén goed nummer is helaas te weinig. Hij zou echt wat meer moeite moeten doen om zijn sound te veranderen. En hoewel de fans het wel vierkant tegen zullen spreken, ben ik er stellig van overtuigd dat een beetje gebruik van andere intrumenten zo nu en dan écht geen kwaad kan.

Kreeg de single van Down the Line gratis bij aanschaf van een DVD bij de FRS, geen idee waarom. Klinkt wel leuk.

Een schijfje vol met mooie liedjes. En dan ook liedjes in de letterlijke zin van het woord. Het is een erg sfeervol album geworden. Het enige nadeel is wel dat ze alle 10 beetje veel op elkaar lijken waardoor het soms wat saai wordt.

Mooi, maar toch wel een stuk minder dan Veneer. 3,5*

Je houdt ervan of je houdt er niet van. Ik vind het toch zeker een mooie plaat. Hij doet z'n ding en dat doet hij goed. Blijf een zwak houden voor deze sympathieke Zweed.

gister live gezien hier in groningen, en het was briiljant. in een prachtig oud theater, zeer sfeervol en redelijk intiem. een grove fout in heartbeats, het nummer waar dat juist het minst in past, maar verder speelde jose top. heel veel nummers kregen meerwaarde door extra percussie en 2 subtiele achtergrondvocalen. dit maakte de sound iets voller en steviger. alles zeer eenvoudig en basic gehouden (met de voet tikken op gitaarkoffer als bass). de tracks van het eerste album kwamen iets beter uit de verf dan van dit tweede album, maar zeker voor de mensen die jose 'saai' (tja...) vinden zou de live versie een uitkomst zijn.

prachtig oud theater = stadsschouwburg

ik vond dit mooier klinken

Ik kende eigenlijk alleen de cover 'Heartbeats' en het nummer 'Storm' van deze beste man. Nu dan maar eens zijn album geprobeerd en het valt me niets tegen. Prachtige nummers staan hier op. Enig kritiekpunt is dat het snel kan gaan vervelen, maar daar heb ik nu nog geen last van

Mij lijken de commentaren allemaal een beetje overdreven, dit is zeker geen wereldplaat als de eerste maar zeker een goede opvolger.

Love Will tear Us Apart weet ie geheel om te toveren tot een ander nummer:

YouTube - José González - Love will tear us Apart(live)

Erg mooi, zo s'avonds

Muzikaal heeft dit zeker raakvlakken met Nick Drake.

Alleen is het lang niet zo goed.

dat is opzich geen schande...

Dat is ook zo. Ik vind het ook wel fijne muziek, alleen had ik aan die cover van Heartbeats wel genoeg.

'Cycling trivialities' is gewoon de beste song van 2007!

Om maar met een open deur in huis te vallen; In Our Nature ben ik bij terecht gekomen middels Nick Drake. Zoals wel vaker als je iets hoort en denkt dit is wel heel geweldig, zoals bij Drake, hoop je dat er meer van zulks rondslingert. Je gaat dan zoeken naar muziek wat er bij in de buurt komt. Eigenlijk is dat ijdele hoop, wat geweldig is -in zoverre je dat mag definieren- heeft iets eigens, wat jouw als luisteraar boeit, bind en mee weet te nemen in de muziek. De factor Iets wat een combinatie is van tijdsgeest, geestestoestand en begeestering van de maker zelf. In het geval van Drake kwamen die factoren -voor mijn gevoel- behoorlijk goed samen. Bij In Our Nature heb ik dat wel minder, maar kan net zo goed voor een andere luisteraar juist wel zo het geval zijn. Dat is dan weer het mooie aan muziek. Voor nu vind ik het goed klinken, met een prima cover in Teardrop, maar voel ik mij er niet direct aan verbonden en met de 'lust' naar meer. Evenzo goed gedaan.

Lekker

Groeiplaatje!

In de uitverkoop ( 3 voor een tientje) deze meegenomen met twee andere (The Middle East en Voice of the seven woods). Achteraf hebben ze alle drie iets met folk, maar alle drie een eigen invalshoek.
José Gonzalez laat denk ik op deze plaat horen waar hij goed in is, mooie gevoelige liedjes laten horen, met minimale begeleiding. Vanzelfsprekend weet je dan dat het soms wat monotoon zou kunnen klinken. Maar ik hou hier wel van. Een iedere keer als Nick Drake word ik wat bang, want ik denk dat Nick op eenzame hoogte staat met zijn albums. Dus die vergelijking gaat mank. Jose heeft een prettige stem en de liedjes hebben voor mij genoeg zeggingskracht. Ik denk ook dat zulke albums ook niet te lang moeten duren, zoals hier prima. Precies lang genoeg om de spanning vast te houden. Het album vind ik ook wat lo fi opgenomen, in ieder geval klinkt het wel zo bij mijn apparatuur. Dat heeft wel wat, maar had iets beter voor mij gekund.
Mooi album, als je hier van houdt natuurlijk.