Eddie Vinson - Cleanhead Blues (2006)

In de zeventiger jaren ontdekte ik de altsaxofonist / zanger Eddie Vinson op een popfestival met o.a. Dr. John als pianobegeleider.
Dr. John was mij , evenals bij mijn vrienden , natuurlijk bekend.
Het was plotseling een vreemd gezelschap daar op dat podium .
Ze staken fel af tegen het overwegend new wave gezelschap dat wij op het podium toen zagen. Fischer-Z was net geweest en nu dan onverwacht een groepje al wat oudere heren in Amerkaanse kostuums , waarvan een met een geheel kaal hoofd. Het altijd wat rumoerige publiek werd er stil van. Het werd een van die optredens die ik nooit zal vergeten.
Vinson en consorten speelden het klaar om binnen enkele minuten het merendeels jonge new wave publiek in een deinende massa te veranderen. Het maakte op mij een verpletterende indruk.Er werd geestdriftig geluisterd naar de werkelijk soms fenomenale saxofoonklanken , welke toch zo afweken van de andere optredens ; een op magnifieke wijze gedane vermenging van jazz en blues. Er was hier een rasmuzikant aan het werk en ik was met stomheid geslagen.
Snel na het optreden verdiepte ik mij in de -bleek mij al gauw-grote naam die Vinson heeft in zowel de blues als de jazz wereld.
De 'Wee baby Blues ' lp op het Black & Blue label schafte ik mij aan en die plaat heeft inmiddels een plaats verworven tussen mijn grijsgedraaide platen.
" Cleanhead Blues ' zo heet tegenwoordig de goedklinkende cd met hetzelfde opnamemateriaal uit 1969 en incl. 2 extra tracks.