Alexandre Varlet - Naïf Comme le Couteau (1998)
mijn stem
1 stem
Frankrijk
Pop / Folk
Label: Commando!
-
L'Hôtel Aux Etoiles Nombreuses (3:47)
-
Trois Jours (2:56)
-
Le Doute et Moi (3:39)
-
Des Inepties (4:09)
-
Cadeau Empoisonné (3:36)
-
Le Fleuriste Maudit (4:24)
-
La Philosophie Selon Henri (3:36)
-
Un Petit Tour (3:44)
-
La Foire (3:01)
-
Le Vertige Me Rappelle (4:10)
-
Invitation (4:18)
-
Allons Au Zoo (1:22)
0
geplaatst: 11 februari 2023, 19:26 uur
Het eerste album van Alexandre Varlet, singer-songwriter uit de buurt van Poitiers (Zuid Westen van Frankrijk).
Eerst beïnvloed door de new wave van the Cure en Joy Division, later door het label 4 AD en daarna ontdekte hij de folk muziek uit de haren 60/70 met Bob Dylan, maar ook van Nick Drake.
Zeker de folk muziek uit de jaren 60/70 is ergens herkenbaar, een soort folk-noir lijkt het wel. Alexandre speelt akoesttisch gitaar op dit album en het is boeiend om te luisteren naar de wisselwerking van de stem en de gitaar. Alexandre heeft een wat nasale stem, die prachtig stemt met de gitaar. Natuurlijk zijn er ook wat andere instrumenten, maar het folk achtige overheerst wel. De titel is al wat apart 'naïef als een mes' en de hoes laat een aardig toegetakelde Alexandre zien.
Dat 'toegetakelde' zit ook wel wat in de teksten, vanuit de jaren 80 heeft hij wel het sombere wereldbeeld overgenomen. Het is een melancholiek album, maar gelukkig niet depressief.
Ik denk dat als Alexandre in de anglo-saksische deze muziek maakte, dat veel eerder zou zijn opgepikt. Past daar ook wat meer in dan het 'zonnige, nonchalante' Frankrijk.
Een artiest om in de gaten te hoyden.
Eerst beïnvloed door de new wave van the Cure en Joy Division, later door het label 4 AD en daarna ontdekte hij de folk muziek uit de haren 60/70 met Bob Dylan, maar ook van Nick Drake.
Zeker de folk muziek uit de jaren 60/70 is ergens herkenbaar, een soort folk-noir lijkt het wel. Alexandre speelt akoesttisch gitaar op dit album en het is boeiend om te luisteren naar de wisselwerking van de stem en de gitaar. Alexandre heeft een wat nasale stem, die prachtig stemt met de gitaar. Natuurlijk zijn er ook wat andere instrumenten, maar het folk achtige overheerst wel. De titel is al wat apart 'naïef als een mes' en de hoes laat een aardig toegetakelde Alexandre zien.
Dat 'toegetakelde' zit ook wel wat in de teksten, vanuit de jaren 80 heeft hij wel het sombere wereldbeeld overgenomen. Het is een melancholiek album, maar gelukkig niet depressief.
Ik denk dat als Alexandre in de anglo-saksische deze muziek maakte, dat veel eerder zou zijn opgepikt. Past daar ook wat meer in dan het 'zonnige, nonchalante' Frankrijk.
Een artiest om in de gaten te hoyden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.