Aim - Flight 602 (2006)

Het derde werk van de Britse DJ Aim begint toepasselijk met alweer intro #3, tot mijn verrassing met een piano die niet zou misstaan in een spannende jaren-90 Thriller of Drama. De quote die er dan ingesmeten wordt creëert de hoop dat we hier te maken hebben met een écht goed album...:
"On this record-album, I think you'll find, that listening is going to change and greatly enrich the way in which you look at your world. At its highest levels, this record is an adventure in wide expansion. Welcome now."
Combineer dat met de mooie foto van de cover, en...nouja ik kan verder fantaseren, maar het album gaat in ieder geval totaal niet over het maken van verre reizen of verre toekomsten. Wat juist opvalt aan dit album is dat het nergens heen gaat.
De meeste nummers gaan uit van 1 leuke sample of spannend stukje geluid, maar duren daarna stuk voor stuk minstens 4 minuten te lang. Tuurlijk, er zijn uitschieters waarbij het opeens wel werkt (Puget Sound is een leuk stuk muziek), maar het meeste kabbelt toch maar voort zonder op te vallen. Nu is dat niet per se fout bij Chillout-muziek, maar hier ligt het toch anders. Zelfs als je je best doet op te letten hoe de composities in elkaar steken ben je binnen een paar seconden je concentratie kwijt. De meeste liedjes zijn gewoon niet interessant.
Behalve dan dat ene laatste liedje! Het is als Elliott Smith, maar dan zonder die fragiele stem, het is als Jose Gonzalez, maar dan mooier aangekleed, het voelt als wakker worden op een mooie zomerdag, en weten dat je nog uren mag blijven liggen (de tekst van het nummer vormt daar alleen een enorm contrast mee, maar dat is alleen maar leuk). Hoppa, dit nummer krijgt 5 sterren, de rest ergens tussen de 3 en de 4 sterren, wat me brengt op 4* voor het geheel. Dit is een CD waar je losse nummers van op zal zetten, niet eentje die je voor de lol van 1 tot 12 doorluistert, maar dat mag de pret niet drukken in ons digitale tijdperk van slimme playlists!
It is going to change the way in which you look at the world? Tja, tussen het eerste en het laatste liedje kún je niets anders dan om je heen kijken. Zo zie je maar dat dit album dan wel weer aan alle verwachtingen voldoet.

Beste album van Aim. Zoveel invloeden en variëteit. Daarom zet ik deze cd zo graag op. Het lijkt dan precies een verzamel-cd van allemaal verschillende artiesten. "Going home through the park" en ik wist dat dit album dik oke ging zijn.