Frankie Rose - Love as Projection (2023)

Ontzettend frisse synthpop, alle singles zijn raak tot nu toe. Ben benieuwd of dat niveau een album lang wordt volgehouden.

Wel leuk eigenlijk, haar vorige was een volledige coverplaat van Seventeen Seconds dus had iets zwaarder verwacht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Frankie Rose - Love As Projection - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Frankie Rose - Love As Projection
Frankie Rose heeft, als lid van een aantal zeer aansprekende bands, een roemrucht verleden in de gruizige gitaarmuziek, maar op Love As Projection stelt ze haar nieuwe liefde, de synthpop, voor

Als liefhebber van bands als Dum Dum Girls en Vivian Girls kan Frankie Rose al sinds de start van haar solocarrière rekenen op mijn sympathie, maar tot dusver was ik nog niet heel erg onder de indruk van haar soloalbums. Het deze week verschenen Love As Projection vind ik een stuk beter en vooral omdat Frankie Rose kiest voor een weg die afwijkt van die van de bands waarvan ze in het verleden deel uitmaakte. Op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikante geen geheim meer van haar liefde voor de synthpop en heeft ze de gitaren grotendeels verruild voor synths. Het levert een avontuurlijk synthpop album vol groeipotentie op.

Frankie Rose heeft haar sporen in de muziek inmiddels ruimschoots verdiend en wordt door de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com dan ook terecht een ‘indie icon’ genoemd. Ze maakte deel uit van bands als Fine Place, Beverly en Crystal Stilts, maar Frankie Rose is toch vooral bekend geworden als drummer van de bands Dum Dum Girls en Vivian Girls.

De meeste bands waarvan Frankie Rose deel uit heeft gemaakt heb ik hoog zitten, maar desondanks heb ik haar eerste drie soloalbums niet besproken. Het in 2017 verschenen Cage Tropical heb ik wel opgepikt en hier was ik best enthousiast over, al moet ik eerlijk toegeven dat ik het album na 2017 nooit meer heb beluisterd (tot eerder deze week dan).

Het deze week verschenen Love As Projection is de officiële opvolger van Cage Tropical, want de in 2019 verschenen remake van het album Seventeen Seconds van The Cure was wat mij betreft niet meer dan een tussendoortje, al vond ik het persoonlijk best een aardig tussendoortje.

Het is denk ik fair om te zeggen dat Frankie Rose het niveau van haar bands nog niet heeft weten te evenaren of te benaderen op haar soloalbums, maar met Love As Projection doet de Amerikaanse muzikante een serieuze en wat mij betreft ook geslaagde poging. Dat heeft alles te maken met de koers die de muzikante uit New York kiest op haar nieuwe album.

Zeker op haar vroege soloalbums bleef Frankie Rose over het algemeen dicht bij de muziek van het merendeel van haar bands en maakte ze licht gruizige gitaarmuziek, die naar mijn mening vaak net wat te weinig onderscheidend klonk. Op Cage Tropical schoof de muziek van Frankie Rose al wat op, maar op Love As Projection kiest de Amerikaanse muzikante vol voor haar nieuwe liefde, de synthpop.

Dat klinkt een stuk lichtvoetiger dan haar vroegere werk en ook zeker lichtvoetiger dan het tussendoortje uit 2019 waarop de postpunk nog domineerde. Bij eerste beluistering van het album vroeg ik me zelfs af of Frankie Rose niet wat te ver is doorgeslagen richting lichtvoetige popmuziek, maar hoe vaker ik naar Love As Projection luister, hoe leuker ik het album vind.

Frankie Rose laat zich op haar nieuwe soloalbum deels beïnvloeden door synthpop uit de jaren 80 en gooit er hier en daar een vleugje postpunk bij, maar de muzikante uit New York heeft ook een fris en eigentijds klinkend album gemaakt. Zeker wanneer het tempo laag wordt gehouden klinken de wolken synths die overdrijven bijzonder aangenaam en hetzelfde geldt voor de stem van Frankie Rose, die haar songs voorziet van een dromerige sfeer.

Wanneer het tempo wat omhoog gaat kiest Love As Projection vol voor de (synth)pop en flirt het hier en daar opzichtig met de dansvloer. Het is dan bijna niet te geloven dat we Frankie Rose aan het werk horen, maar ze is het echt. Ik heb zelf een duidelijke voorkeur voor de wat minder uitbundige songs op het album, die bestaan uit meerdere lagen, al vind ik ook de uptempo synthpop van Frankie Rose goed te verteren.

Liefhebbers van de gruizige gitaaralbums die de Amerikaanse muzikante in het verleden maakte met haar bands en in haar uppie hebben waarschijnlijk weinig met de nieuwe koers van Frankie Rose, maar zelf kan ik de opvallende koerswijziging van de inmiddels gelouterde Amerikaanse muzikante wel waarderen. Erwin Zijleman

De singles zijn geen goede afspiegeling van het album, de albumtracks blijken een stuk meer mellow. In eerste instantie was dat teleurstellend, maar ik moet zeggen dat ik inmiddels ook die nummers meer ga waarderen. Het zijn meer sfeertracks dan catchy popliedjes en dat heeft ook zo zijn charme.