Nicole Dollanganger - Married in Mount Airy (2023)

Goeie plaat, al heb je met het titelnummer gelijk het strafste staaltje gehad. De troeven - het wat zweverige, spookachtige sfeertje, de fraai vormgegeven realistische teksten en scherpe stem van Nicole Dollanganger - komen hierin samen wat zorgt voor magie.

3,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nicole Dollanganger - Married In Mount Airy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nicole Dollanganger - Married In Mount Airy
De Canadese muzikante Nicole Dollanganger maakt op Married In Mount Airy bezwerende muziek met bijzondere zang, waaraan je even moet wennen, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek

De stem van de Canadese muzikante Nicole Bell a.k.a. Nicole Dollanganger joeg de kat in eerste instantie de gordijnen in, maar uiteindelijk lag ik toch in katzwijm van dit bijzondere album. Nicole Dollanganger is met Married In Mount Airy toe aan haar zevende album, waarop ze een bijzonder eigen geluid creëert. Het is een geluid dat bestaat uit meisjesachtige vocalen en een vaak betrekkelijk sobere maar ook bijna hypnotiserende instrumentatie. Married In Mount Airy is bij vlagen sprookjesachtig mooi, maar de muziek van Nicole Dollanganger kan ook duister of zelfs spookachtig klinken. Ik moest er echt flink aan wennen, maar inmiddels hoor ik alleen maar de schoonheid van dit album.

Ik geloof niet dat ik de naam Nicole Dollanganger eerder had gehoord, maar de Canadese muzikante blijkt al meer dan twintig jaar bijzonder actief. Aan het begin van dit millennium bracht ze haar muziek uit via het inmiddels bijna vergeten platform MySpace, maar het deze week verschenen Married In Mount Airy is ook al het zevende album dat is te vinden op de streaming media platforms.

Het is een album dat mij zeker niet direct wist te betoveren, want met name de zang stond mij in eerste instantie behoorlijk tegen. De zang van het alter ego van Nicole Bell klinkt nogal meisjesachtig of zelfs kinderlijk en is de openingstrack bovendien wat vervormd. De bijzondere stem van de Canadese muzikante wordt gecombineerd met uiterst ingetogen en soms ook wat vervormde klanken, waardoor Married In Mount Airy zeker bij eerste beluistering wat zweverig aan doet.

Married In Mount Airy is, in ieder geval voor mij, een album dat na enige gewenning veel beter tot zijn recht komt. De zang van Nicole Bell zou ik inmiddels eerder beschrijven als elfjesachtig, terwijl de meestal sobere klanken die haar stem begeleiden inmiddels een bezwerend karakter hebben, zeker als er af en toe een uitbarsting voorbij komt. De Canadese muzikante schept direct vanaf de eerste noten van Married In Mount Airy een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die door de lieflijke zang soms is te omschrijven als engelachtig, maar de muziek van Nicole Dollanganger is minstens net zo vaak spookachtig.

De songs van de Canadese muzikante slepen zich langzaam voort, maar beetje bij beetje wordt de spanning verder opgebouwd. De zang kan wat warmer klinken en de instrumentatie wat voller met hier en daar een voorzichtige uitbarsting, maar de songs van Nicole Dollanganger houden een uniek geluid. Het is een geluid waarin ondanks de zeer karakteristieke zang en de vaak uiterst sobere instrumentatie veel te ontdekken valt. De accenten die worden aangebracht in de instrumentatie en de variatie in de zang zijn over het algemeen subtiel, maar wel heel trefzeker.

Het duurt bij mij nog altijd een paar tracks voor ik echt gegrepen wordt door de muziek van Nicole Dollanganger, maar als ik er eenmaal goed in zit, houden de songs van de Canadese muzikante de aandacht moeiteloos vast. Ook de teksten van Nicole Bell verdienen overigens alle aandacht, want de Canadese muzikante heeft haar songs volgestopt met bijzondere verhalen.

Natuurlijk ben ik ook even in de rest van het oeuvre van Nicole Dollanganger gedoken, maar na snelle beluistering lijkt Married In Mount Airy me het beste album van de Canadese muzikante. Het blijft bijzonder hoe een album dat in eerste instantie zo tegen de haren instreek zich uiteindelijk zo opdringt. De zang van Nicole Bell vind ik inmiddels alleen maar mooi en emotievol, terwijl de klanken op het albums inmiddels de ruimte op aangename wijze vullen.

Married In Mount Airy is een album vol melancholie en bezwering en het is een album dat anders klinkt dan alle andere albums die ik de laatste tijd heb beluisterd. Married In Mount Airy kan nog steeds aardedonker of zelfs spookachtig klinken, maar het zit me geen moment in de weg. De Canadese muzikante ontgint op bijzondere wijze de grote leegte tussen aan de ene kant Chelsea Wolfe, Emma Ruth Rundle en Ethel Cain en aan de andere kant Lera Lynn en Lana Del Rey en maakt er echt iets heel moois van. Erwin Zijleman