Death and Vanilla - Flicker (2023)

Ook op hun nieuwe plaat is weer duidelijk dat Death And Vanilla’s pop uniek is en zoals op voorgaande albums nauwelijks in een hokje valt onder te brengen. Flicker is moderne reflectie op de stuurse post-ironische deconstructieve wereldcrisis en niettegenstaande levert dat een gerevitaliseerde mix op van dub reggae, de motorische kant van Can, de modulerende meanderingen van Philip Glass en de dromeriger kant van The Cure. En doe daar gerust nog wat Spiritualized, Talking Heads en Brian Eno bij. En altijd hoor je de inspiratie: soundtracks uit de sixties en seventies, library music, kosmische muziek, Franse zuchtmeisjes ye-ye pop, plus een handvol Zweedse popmonumenten. Het intrigerende dreampopalbum van deze band uit Malmö, Zweden zal verkrijgbaar zijn op cassette, cd, vinyl en gekleurd vinyl.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Vergeet vooral niet de legendarische band Broadcast.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Death And Vanilla - Flicker - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Death And Vanilla - Flicker
De Zweedse band Death And Vanilla maakte al een aantal uitstekende albums, maar legt de lat nog wat hoger op het nog wat mooiere en ook net wat avontuurlijkere Flicker, dat de aandacht van een groot publiek verdient

De muziek van de uit Malmö afkomstige band Death And Vanilla trekt nog niet heel veel aandacht en dat is jammer. Op haar vorige albums wist de band zich makkelijk te onderscheiden van al die bands die fantasieloos voortborduren op de dreampop uit de jaren 90 en dat doet Death And Vanilla nog wat nadrukkelijker op het deze week verschenen Flicker. Flicker bevat absoluut ingrediënten uit de dreampop, waaronder mooie gitaarlijnen, atmosferische synths en fluisterzachte vocalen, maar de Zweedse band kiest ook voor het experiment en creëert een bijzondere sfeer. Het levert een bezwerend album op, dat bij iedere luisterbeurt mooier en fascinerender klinkt.

De Zweedse band Death And Vanilla bracht haar debuutalbum uit in 2012, maar mijn eerste kennismaking met de band uit Malmö stamt uit 2019, toen Are You A Dreamer? verscheen. Op haar derde album maakte Death And Vanilla wat mij betreft indruk met lome en dromerige popsongs, waarin subtiele gitaarlijnen, zweverige elektronica en de fluisterzachte stem van Marleen Nilsson elkaar op fraaie wijze wisten te versterken in een geluid dat in het hokje dreampop werd geduwd, maar dit genre op vele manieren ontsteeg.

Ik werd in 2019 overigens niet direct betoverd door de muziek van Death And Vanilla, maar toen ik eenmaal was gevallen voor de charmes van Are You A Dreamer? werd het een trouwe metgezel, die met name in kleine uurtjes wonderen kon verrichten. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het nieuwe album van de band, dat deze week is verschenen.

Flicker ligt gelukkig in het verlengde van zijn voorganger, maar Death And Vanilla heeft ook op subtiele wijze gesleuteld aan haar geluid. Ook Flicker trekt direct de aandacht met de zachte zang van Marleen Nilsson en ook de inmiddels van de band bekende subtiele gitaarakkoorden en atmosferische synths zijn van de partij. Nieuw is de wat grotere rol voor baslijnen en ritmes, die het tempo van de muziek van de Zweedse band iets hebben opgevoerd.

De opvoering van het tempo is in de meeste gevallen zeer subtiel, maar het voorziet de songs op Flicker toch van een net wat andere en vaak wat donkerdere sfeer dan de songs op het vorige album. Net als bij mijn eerste beluistering van Are You A Dreamer? vond ik ook Flicker op het eerste gehoor wat eenvormig, zeker als je het album op de achtergrond laat voortkabbelen, maar wanneer je het album met volledige aandacht en bij voorkeur met de koptelefoon beluistert, heeft ook het nieuwe album van Death And Vanilla een bijna hypnotiserende werking.

Met haar vorige album paste de band met enige fantasie nog wel in het hokje dreampop, maar op Flicker worden de grenzen van het genre nog veelvuldiger opgezocht. Death And Vanilla klinkt op haar vierde reguliere album (de band maakte ook nog twee soundtracks) psychedelischer dan in het verleden en laat ook duidelijker haar zwak voor zwoele filmmuziek horen. Zeker wanneer de elektronica wat tegendraadser klinkt hoor je dit keer ook een vleugje Krautrock of zelfs een beetje progrock, waardoor Flicker gevarieerder en dynamischer klinkt dan de vorige albums van de Zweedse band, al moeten de verschillen met deze albums zeker niet worden overdreven.

Flicker klinkt bij vlagen ook zeker wat lichtvoetiger dan de vorige albums van de band, maar dit is niet ten koste gegaan van de kwaliteit van de songs van de band, die ook op het nieuwe album weer hoog is. Door het voorzichtig opvoeren van het tempo, maar zeker ook door de wat experimenteler klinkende elektronica bevalt Flicker me uiteindelijk nog net wat beter dan het uitstekende Are You A Dreamer?, wat gezien het niveau van dat album een prestatie van formaat mag worden genoemd. Dat Death And Vanilla veel meer aandacht verdient voor haar bijzondere muziek dan de Zweedse band tot dusver krijgt zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Na een tijdje droog te hebben gestaan is ondergetekende aan een flinke opmars bezig met schrijven. Het plezier is gelukkig weer terug. En er ligt een flinke berg aan nieuw werk op mij te wachten. Jammergenoeg heb ik maar twee armen van God gekregen, maar ik doe mijn best. Het nieuwe Flicker van het Zweedse trio Death and Vanilla is ook zo eentje, die al maanden hardschreeuwend om aandacht vraagt.

Met een voorliefde voor twangy gitaren, xylofoon, analoge synthesizers en de engelachtige zangpartijen van Marleen Nilson is Flicker een heerlijke, melodieuze luistertrip. Een plezerige mix van meanderende dromerigheid en atmosferiche poprock met een sixties geluid. De luisteraar wordt ruim vijf en dertig minuten meegenomen naar een kleurrijk dromenland met een hypnotiserende sfeer. Indiepop die bij mij enigszins parallelen opriep met Still Corners, Beach House en Broadcast, die even mooi als weemoedig is.

Lang, érg lang geleden dat Spotify mij iets aanraadde wat ik zo fantastisch vond dat ik er alles van op vinyl wilde hebben. Wat de algoritmetjes mij aanraden ken ik doorgaans al, of ik vind het (net) niks. Maar met deze band was het meteen helemaal raak, duidelijk al vanaf de eerste tonen. Het ligt in die hemelse Broadcast/Stereolab/Soundcarriers/Vanishing Twin-hoek (sterk toch ook eigenlijk wel dat daar niet echt een genre-aanduiding voor is). Maar dit Zweedse gezelschap onderscheidt zich op genoeg fronten, iets minder experimenteel en trippy, iets meer richting klassieke psychrock wellicht dan die andere namen, maar net zo dromerig en betoverend. Dit album vind ik niet hun beste werk, maar het is wel de eerste die ik heb kunnen aanschaffen en die daarom het meest vertrouwd voor mij is. En wat een heerlijk meeslepend plaatje is dit, om je helemaal in onder te dompelen! Lekker loom en toch verkwikkend, behoorlijk verslavend bovendien. Ik dacht er steeds vaker over om met spotify te stoppen, maar een ontdekking als deze zorgt ervoor dat ik toch maar weer verleng…

Eén van de fijnste ontdekkingen mijnerzijds dit jaar; nog niet eerder van deze band gehoord (geen naam die je snel vergeet, dus dat wist ik wel zeker). Uitermate prettig om er weer een uiterst fijn luisterbare dreampopband bij te hebben.