Anthem - Crimson & Jet Black (2023)

Rock / Metal uit het “Land van de Rijzende Zon” (hoe clichématig wordt dit gebruikt?) van een groep die ook al sinds 1980 timmert aan de weg, vaak door mij bekeken als het kleinere, melodieuze broertje van het eveneens Japanse Loudness, maar met één gemeenschappelijk kenmerk: fikse, rake en vlammende gitaarsolo's, hier van Akio Shimizu, lid sinds 1992.

Wat onderscheidt hen van Loudness? Volgens mijn bescheiden mening zijn dat betere songs, betere melodieën (altijd belangrijk voor mij) en een betere zanger. En dan gaat Akio Shimizu er telkens weer als een speer vandoor met zijn gitaarcapriolen. In een alsmaar veranderende wereld ben ik blij dat er nog zekerheden zijn in het leven, waaronder deze Anthem plaat. Niets nieuws onder de zon in alle gedaantes maar een heel prettig, melodieus en puur Heavy Metal album uit de vertrouwde oude doos. U weze uitgenodigd.

Ben vanochtend, na het lezen van bovenstaande wervende tekst, op de uitnodiging ingegaan.
Het is maar heel incidenteel dat ik dit genre beluister, maar ik moet toegeven dat het deze zondag prima binnenkomt. Naast de gitarist een energieke drummer, wat volgens mij kenmerkend is voor deze muziek.

Een mens moet af en toe uit zijn comfort zone stappen en andere muziekstijlen uitproberen en dat heb ik deze zondag met plezier gedaan.
Ik denk dat de enige CD in mijn verzameling die een beetje in de richting van Anthem komt, de greatest hits CD uit 2008 van Dream Theater is (en misschien sla ik bij de kenners zelfs met deze opmerking de plank mis).

Voor mij de beste band uit Japan. Wederom een prima plaat. Maakt niet zoveel indruk als de vorige twee, maar dat mag de pret niet drukken.