T3nors - Naked Soul (2023)

De Drie Tenoren bestonden uit Luciano Pavarotti, Placido Domingo, and José Carreras en maakten furore in de jaren negentig. Het Italiaanse Frontiers label vond dat het tijd was voor een rock variant en vonden in hun stal drie geweldige rock zangers. De eerste is Robbie LaBlanc die zelf platen uitbrengt en dat ook heeft gedaan met zijn broer in Blanc Faces en Find Me. Nummer twee is de Zweed Kent Hilli die met Perfect Plan een aantal prachtige albums heeft uitgebracht, twee jaar geleden een solo album gemaakt heeft en vorig jaar als de leadzanger van de legendarische melodic rock band Giant te horen was op het album "SHIFTING TIME". De derde is een man met een fenomenaal stemgeluid, Toby Hitchcock. Naast af en toe een solo album, kennen we hem voornamelijk van Pride Of Lions, het project dat hij is aangegaan met Jim Peterik.

Deze drie vocalisten zijn gekoppeld aan Frontiers vaste producer en songwriter Alessandro del Vecchio, de Italiaan die bij een groot deel van de producten die door dit label uitgebracht worden, betrokken is. Dat is dan ook meteen het grootste probleem. Del Vecchio drukt zijn stempel op de muziek en deze is bij bijna in elk nummer inwisselbaar tegenover elk willekeurig ander nummer op welk album dan ook, van welke act dan ook. Memorabel zijn de stemmen, die tillen dit album net boven de middelmaat uit, want zingen kunnen deze heren, stuk voor stuk hebben een geweldige stem. Daarom is het echt jammer dat de liedjes niet van een dito kaliber zijn. Slecht is het natuurlijk niet, maar ik heb het gevoel dat er meer in had gezeten. Als je bijvoorbeeld hoort wat Jim Peterik met Dennis DeYoung heeft gedaan op zijn twee albums uit 2020 en 2021, dat is een perfect voorbeeld van een toegevoegde waarde. Die nummers zijn niet dertien in een dozijn, DeYoung klinkt energiek en gedreven en daar heeft Peterik voor een groot deel aan bijgedragen. Dat is bij deze drie heren veel minder aanwezig.

Op "NAKED SOUL" staan elf nummers met een speelduur van ruim 43 minuten en een paar nummers behoren tot de betere op het schijfje. “SILENT CRIES” heeft een fijne melodie en de heren laten horen dat ze tot de beste stemmen uit het genre behoren. Het vijf minuten durende "I COULD" vind ik het hoogtepunt van het album. Dit nummer is prima uitgewerkt, mooie opbouw en een geweldige gitaarsolo. “MOTHER LOVE” is ook één van de betere, lekker ritme en passende melodie. De rest van tracks liggen prima in het gehoor, maar gaan ook wel makkelijk aan je voorbij.

Gelukkig zorgen de drie vocalisten ervoor dat er wel wat te genieten valt op "NAKED SOUL", want ze hebben ontegenzeggelijk geweldige stemmen. Nu nog een aantal songwriters en een producer die op hetzelfde niveau als LaBlanc, Hitchcock en Hilli denken en werken, dan zal album #2 meer tot de verbeelding spreken én indrukwekkender zijn. Als ik alle plussen en minnen naast elkaar zet, scoort het album net een voldoende, maar is het toch ook een gemiste kans.